เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีแดง
โฟมค่อย ๆ ลืมตา รู้สึกถึงบางอย่างหนัก ๆ บนเอว แขนของเธียร์ โอบรัดเขาอยู่ แน่น และอบอุ่นจนหัวใจเต้นผิดจังหวะความทรงจำเมื่อคืนแล่นกลับมาอย่างช้า ๆ ทำเอาแก้มเขาร้อนผ่าวเหมือนจะะเิ
เธียร์เองก็เพิ่งตื่นเมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆ ลืมตาแล้วสายตาที่มองมาก็ไม่ได้มีแค่ความใ แต่มีความ หลงใหลที่ชัดเจนเกินห้าม
“เมื่อคืน…” เธียร์เอ่ยเสียงแหบ
โฟมลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ก้มหน้าหนีอีกคนที่ยังนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง
“มันไม่เคยเกิดขึ้น..และจะเป็ความลับ..ตลอดไป”
เธียร์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเบา ๆ “อืม…” แต่ดวงตาเขา กลับบอกอีกอย่างหนึ่งโดยสิ้นเชิง
มื้อเช้าบนโต๊ะอาหาร
เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดอบอุ่นปนเกร็งเพราะคนสองคนที่ “ควรจะเป็คู่รักปลอมๆ” กลับต้องเก็บซ่อน ความจริงที่เกินเลยกว่านั้นั้แ่คืนแรก
เธียร์พยายามดูแลโฟมทุกจังหวะ เติมชา ตักกับข้าว ยื่นผ้าเช็ดปากราวกับกำลังแสดงละครเป็แฟนหวานหยด แต่ลึกลงไปในสายตานั้น…มันไม่ใช่ละครแต่มันมาจากความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความลับ
ป้าเหม่ยกับคุณย่ามองสองคนสลับไปมาแล้วพยักหน้าหงึกหงักเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างในทันทีคุณย่ายิ้มละมุนก่อนเอ่ยช้า ๆ
“ได้เห็นหลานรักกันแบบนี้…ย่าก็สบายใจ”
คำพูดนั้นทำเอาโฟมหน้าแดงจาง ๆ ทั้งที่ข้างในหัวใจเต้นแรงแทบะเิเพราะภาพความทรงจำเมื่อคืนยังชัดเจนเกินห้ามคิด
“เมื่อคืน…หลับสบายใช่ไหมเด็ก ๆ?”
ป้าเหม่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อกึ่งจับผิด เธอรู้จักนิสัยหลานชายตัวแสบดีเกินไปจนเธียร์รีบตอบสั้น ๆ
“ครับ…”
เสียงแ่เบาราวกับกลัวว่าความจริงจะเล็ดลอด เขาและโฟมรู้ดี ว่าพวกเขากำลังโกหก ทั้งที่สิ่งที่ทำกันเมื่อคืนมันเกินกว่าสัญญาไปไกลหลายชั้น โฟมรีบก้มหน้ากินข้าว ไม่กล้ามองหน้าคุณป้าหรือย่าเลยสักวินาที
“อ่า…อาหนูโฟม วันนี้คุณย่าต้องไปโรงพยาบาล คุณป้าต้องรบกวนแล้วล่ะ”
ป้าเหม่ยเอ่ยขึ้นพลางจิบชา ขณะที่โฟมเงยหน้าทันที
“คะ ครับ ยินดีครับคุณป้า”
ทันใดนั้นเอง…กึก!เธียร์สะกิดขาโฟมใต้โต๊ะ แรงพอที่จะทำให้โฟมหันมามองด้วยความงง เธียร์ส่งสายตาเตือน ไม่ให้รับปากอะไร
แต่โฟมไม่สนใจเขามองป้าเหม่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนที่คุณป้าจะเอ่ยอย่างรู้ทัน "ไม่สะดวกก็บอกได้นะ"
“ไปได้ครับคุณป้า..ฮ่า ๆ”
เธียร์แทบสำลักน้ำแต่พูดอะไรไม่ได้เลย เพราะป้าเหม่ยยิ้มอย่างเอ็นดูทั้งเขาและโฟมอยู่อย่างรู้ทัน
“ดีเลย! อาจู… ไปเป็เพื่อนคุณแม่ด้วยนะ”
“ค่ะ คุณเหม่ย” ป้าจูโค้งศีรษะ ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
“ส่วนเ้าแสบ…” ป้าเหม่ยมองหลานชายแบบรู้ทัน
“ขับรถพาป้าไปสุสาน และเข้าบริษัท”
เธียร์ถอนหายใจยาว “คนรถก็มีนะครับคุณป้า ผมเป็ห่วงคุณย่า…”
ป้าเหม่ยหรี่ตาก่อนพูดประโยคที่ทำเอาโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะเงียบกริบ
“หวงย่า…หรือหวงเมียกันจ๊ะ?”
เธียร์กับโฟม แทบจะเอาหน้าจุ่มในชามข้าว ทั้งคู่รีบตักอาหารเข้าปากรัว ๆ กลบเกลื่อนความจริงที่ซุกซ่อนในความหลอก อย่างสับสน
แต่ใต้โต๊ะกลับวุ่นวาย เธียร์แตะขาโฟมอีกครั้ง เหมือนจะบอกว่า อย่าทำตัวน่ารักต่อหน้าป้าอีก เดี๋ยวโป๊ะแตก โฟมก็สะกิดกลับเบา ๆ เหมือนตอบว่า เมื่อคืนคุณเองนั่นแหละที่เป็คนเริ่ม…
ป้าเหม่ยกับคุณย่ามองสองคนก้มหน้าเขินพร้อมกัน ก่อนจะยิ้มกว้างโดยไม่ปิดบัง
..........................
57K
