กุสุมา นั่งร้องไห้อยู่เป็นานสองนาน ก่อนจะเช็ดน้ำตาทิ้งไป
‘ก็ในเมื่อมันได้สูญเสียไปแล้ว เรียกร้องกลับคืนมาไม่ได้อีกแล้ว แล้วจะมานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่ทำไม เพื่ออะไร’
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จึงลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกาย จะได้รู้สึกสดชื่นกระปรี่กระเปร่า มีเรี่ยวมีแรงที่จะสู้กับสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในยามที่จิตใจกำลังอ่อนแออยู่เช่นนี้
เมื่อออกมาจากห้องน้ำ กุสุมา แต่งตัวและเก็บกระเป๋าเดินทาง เพราะวันนี้เป็วันที่จะต้องเดินทางกลับเมืองไทยแล้ว พอหญิงสาวเก็บกระเป๋าเดินทางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เปิดประตูห้องออกไป
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เคาะประตูห้องข้างๆ กัน ที่มี อรภา และอุษา นอนอยู่ในห้องนั้น
คนที่เปิดประตูห้องออกมาคือ อรภา นั้นเอง
“มาเคาะอะไรั้แ่เช้าเนี้ย! แล้วทำไมตาเธอบวมอย่างนี้ล่ะ ไปทำอะไรมา?” อรภา งัวเงียสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาเปิดประตูห้อง ซึ่งได้เห็นคนที่มาเคาะประตู จึงได้ต่อว่าอย่างหงุดหงิดที่มากวนเอาตอนที่ยังหลับสบายอยู่แท้ๆ
“ฉันไม่ได้เป็อะไรหรอก วันนี้เราจะต้องบินกลับเมืองไทยกันแล้ว พวกเธอรีบตื่นได้แล้ว เก็บของและก็ไปสนามบินกัน เดี๋ยวจะไม่ทันเอา” กุสุมา เอ่ยบอกเพื่อนอย่างเนื่องๆ
“เอ้าๆ โอเคๆ เข้ามารอในห้องก่อน เดี๋ยวปลุกยัยษาก่อน แล้วเดี๋ยวจะรีบอาบน้ำเก็บของ”
อรภา เอ่ยบอกเพื่อนทั้งที่ยังสะลึมสะลืออยู่อย่างนั้น แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนสาวเป็อะไร ทำไมถึงได้ดูแปลกไปอย่างชัดเจนอย่างนี้ แต่เห็นเพื่อนบอกปัดจึงไม่อยากถามอะไรให้มากความ เพราะรู้นิสัยเพื่อนดีว่า หาก กุสุมา อยากที่จะเล่าให้ฟังก็คงจะเอ่ยบอกเล่าไปแล้ว ที่ยังไม่ยอมพูดนี้ก็แสดงว่ายังไม่อยากจะเล่า จึงไม่เซ้าซี้ให้เพื่อนต้องลำบากใจ
“ยัยษา ตื่นได้แล้ว รีบอาบน้ำแต่งตัว จัดกระเป๋ากลับไทยได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้ตกเครื่องกันหรอก” อรภา เดินเข้าไปเขย่าตัว อุษา ให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล
“อื้ออ!.. ตื่นแล้วๆ ฉันยังเมาค้างอยู่เลย ยังไม่อยากจะตื่นเลยอ่ะ” อุษา ลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่ และเอ่ยบอกเพื่อนให้ได้รับทราบ ถึงสิ่งที่ตอนเองเป็อยู่ในตอนนี้
“ตื่นได้แล้วรีบไปอาบน้ำเลย เดี๋ยวค่อยไปนอนต่อในเครื่องบินเอา” กุสุมา เอ่ยบอก อุษา ให้รับทราบและเร่งไปอาบน้ำ เพราะกลัวว่าจะไม่ทันเวลา
“โอเคๆ ตื่นแล้วๆ” ว่าแล้ว อุษา ก็ลืมตาปรือๆ ขึ้นมา และก้าวลงจากเตียงนอน เดินเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำชำระล้างร่างกาย
ส่วน อรภา ก็ทำการเก็บเสื้อผ้าสิ่งของลงใส่ในกระเป๋าเดินทางของเธอรอ จนเสร็จแล้วจึงนั่งรอท่าให้คนที่กำลังอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอยู่ก่อน ออกมาจากห้องน้ำ แล้ว อรภา ถึงเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายต่อเป็คนถัดไป
เมื่อทุกคนเก็บเสื้อผ้าและสิ่งของต่างๆ ของตนลงใส่ในกระเป๋าเดินทาง และแต่งตัว พร้อมที่จะออกเดินทางกันแล้ว จึงได้พากันลงมาเช็คเอาท์ที่ล็อบบี้ของโรงแรม และเมื่อทำการเช็คเอาท์กันเสร็จเรียบร้อย ก็พากันเดินทางไปขึ้นรถไฟฟ้า เพื่อไปยังสนามบินทันที
:
ในการเดินทางกลับประเทศไทย สามสาวได้นั่งที่นั่งติดกัน โดย กุสุมา นั่งติดหน้าต่าง อรภา นั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนอุษา นั่งอยู่ถัดจาก อรภา
“ยายสุเป็อะไรน่ะ ดูแปลกๆ ไป เหมือนว่ามีอะไรไม่สบายใจ และคิดมากอย่างงั้นแหละ” อุษา เอ่ยกระซิบถาม อรภา ออกเบาๆ อย่างสงสัยใคร่รู้ และเป็ห่วงเพื่อน เพราะไม่เคยเห็นเ้าหล่อนมีอาการเป็อย่างนี้มาก่อนเลย
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน นางไม่ยอมบอก คงจะยังไม่อยากที่จะพูดในตอนนี้มั้ง รอให้นางมีอาการดีขึ้นกว่านี้ก่อน แล้วค่อยถามนางอีกที ตอนนี้ก็ปล่อยนางก่อน อย่างพึ่งไปเซ้าซี้นางเลย” อรภา กระซิบบอก อุษา ให้ได้ยินได้รับทราบกันเบาๆ
“อืม! ถ้าอย่างงั้นฉันขอนอนก่อนก็แล้วกันนะ ยังไม่หายแฮงค์อ่ะ” อุษา ตอบรับคำพูดของเพื่อน พร้อมกับขอตัวหลับ ให้อาการเมาค้างที่กำลังเป็อยู่ในตอนนี้ดีขึ้น
๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐
1K
