เมื่อวานหลังจากกลับมาจากการขายสมุนไพรได้หนังสือมาสามเล่ม แต่ยังไม่มีเวลาอ่านต้องลงมือปลูกผักให้ทันก่อนที่จะเข้าหน้าหนาว
ท่านแม่และข้าต้องพยายามเก็บสะสมอาหารให้ได้มากที่สุดเพื่อที่จะได้พักผ่อนในหน้าหนาวดังนั้นวันนี้ตั้งใจจะไปดูหน่อไม้บริเวณที่ไปตัดต้นไผ่มาทำรางน้ำ
วันนี้ท่านแม่จะเป็คนปลูกผักเอง ดังนั้นสาวน้อยบอบบางเช่นข้าจะไปลุยป่าแค่ริม ๆ ก่อนนะขอไปสำรวจก่อน ว่าตอนนี้มีอะไรให้น่าเก็บบ้าง และข้าจะรู้จักมันมากเท่าไหร่สำหรับป่านี้ คงไม่มีสัตว์ใหญ่หรอกมั้ง ลู่เหลียนเตรียมตะกร้าสะพายขึ้นหลังหนึ่งใบ มีดหนึ่งเล่มและหมวกกันแดด อาหารหนึ่งห่อท่านแม่ห่อให้ไม่รู้ว่าห่ออะไร กินเพื่ออยู่อดเอา
รองเท้าที่ใส่ก็เป็แบบฟางซึ่งทำให้การเดินของลู่เหลียนนั้นทรมานมากเพราความรู้สึกของคนที่เคยใส่รองเท้าพื้นนิ่มๆนั้นมันรู้สึกแปลก ๆแต่ทำอย่างไรได้ข้าไม่มีเงินซื้อถึงซื้อได้ก็ไม่มีอย่างที่อยากได้ รันทดเนาะ!!!
เดินทางได้ ลู่เหลียนค่อย ๆเดินทางผ่านทางเล็ก ๆคงมีแค่ลู่เหลียนและแม่ของนางเท่านั้นทางเล็กที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า ลู่เหลียนมีไม้ยาว ๆ หนึ่งอันเพื่อจะเอาไว้ ปัดป่ายตามทางเดินป้องกันสัตว์เล็ก ๆ เช่นงูน้อยเป็ตัน เข้าป่าอย่าถามหาเดี๋ยวเจอดี
พอนึกได้ลู่เหลียนก็ยกมือขึ้นหัว สาธุ เ้าป่าเ้าเขาลูกมาเพื่อหาอาหารดำรงชีวิตเท่านั้น อย่าให้ได้พบเจออะไรเลย สาธุๆๆ ยกมือขึ้นไหว้สูงๆสามครั้ง
ลู่เหลียนเดินมาถึงต้นไผ่สูงใหญ่เขานี้ฝั่งนี้เป็ต้นไผ่อีกฝั่งเป็ต้นสน และลำธารน้ำที่ไหลลงมาจากน้ำตก้านั้น ชีวิตนี้ข้าจับปลาไม่เป็แล้วจะทำอย่างไรดีหากอยากหาปลากินต้องให้ท่านแม่สอนหรือต้องหาตัวช่วย
ไปขุดหน่อไม้กัน ลู่เหลียนเดินมองหน่อไม้กอใหญ่ลำต้นก็ใหญ่ หน่อมันจะขนาดไหนพืชผักที่นี่ทำไมใหญ่จัง เจอแล้ว หนึ่งหน่อเอาละสิมันใช่หน่ออ่อนหรือเปล่าใหญ่เท่าหัวข้าเลย ขุด ๆๆ มีดนี่แหละตัวช่วย
ทั้งมือทั้งมีดกว่าจะเอาออกมาได้เหนื่อยเอาการ ดินมันร่วนดีนะแต่ที่ยากเพราะมันใหญ่ต้องขุดลึกลงไป ข้าตั้งใจจะนำไปตากแห้ง,ดอง,และกินสด ๆ เสียดายที่ไม่มีเนื้อบ้าง ช่างมันถือว่าลดหุ่นละกัน ลู่เหลียนตั้งใจหาเพิ่มเติมอีกสักหัวสองหัวมากกว่านั้นหลังข้าคงหัก
เรียบร้อยได้หน่อไม้แล้ว วางทิ้งไว้ก่อนต้องหาอย่างอื่นเพิ่ม วันนั้นที่ตัดต้นไผ่เหมือนจะเห็นผลอะไรสักอย่าง ลู่เหยียนเดินไปเจอต้นผิงกั่วไม่สูกมากใบเยอะกว่าผล มีสีเขียว สีแดง สองสามต้นไม่มากแต่ก็ล่วงหล่นตามใต้ต้นมากมาย
“เสียดายตกเต็มเลย ข้าจะเก็บพวกเ้ากลับไปให้หมด” ว่าแล้วก็ลงมือเด็ดลูกที่โตแล้ว ส่วนเขียว ๆเก็บเอาไว้วันหลัง
ตอนนี้เราต้องเพิ่มวิตามินซีเพื่อบำรุงผิวเสียหน่อย ลู่เหลียนเด็ดไปก็กัดกินไปแค่หนึ่งลูกก็สดชื่นแล้ว เก็บแค่พอกินก่อนเดี๋ยวต้องเอาหน่อไม้กลับไปอีกกลัวยกไม่ไหว
ระหว่างเดินทางหลับก็มีเห็ดสีดำ ๆ เกาะตามต้นไม้ แน่นอนว่าลู่เหลียนต้องเก็บไปด้วยพยายามจะดึงดอกใหญ่ ๆที่อยู่บน ๆด้วยความที่ไม่สูงก็เลยหยิบไม่ได้แต่ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั้น อยู่ๆดอกเห็ดสีดำล่วงหล่นลงมาเองได้ หรือว่าข้ามีวิชาเก็บเห็ดที่สูงได้ หรือว่า.......คงไม่ใช่มั้ง เ้าที่เขาแรง
(คนที่แอบมองลู่เหลียนอยู่พยายามอดกลั้นไม่หัวเราะออกมา นางช่างทำหน้าตาได้ตลกยิ่งนัก วันนี้มาอาบน้ำไม่ได้หวังจะเจอนาง แต่ได้ยินเสียงไม้ฟาดต้นไม้ นึกว่าอะไรนางเก็บเห็ดด้วยความสูงของนางคงจะไม่ได้ง่าย ๆ ข้าเลยช่วยนางเสียหน่อย)
ลู่เหลียนเข้าใจว่าตนเองโดนเล่นงานเข้าจึงลองกับอีกต้น หากมันหล่นลงมาอีกแสดงว่าไม่มี แต่พยายามอยู่หลายครั้งก็ทำไม่ได้
“รอข้าสูงก่อนเถอะพวกเ้าไม่รอด” ชิ…กลับบ้านดีกว่า การเดินจากป่าไผ่มาบ้านไม่ไกลแต่เพราะแวะเก็บนั่นเก็บนี่ กว่าจะถึงบ้านเกือบค่ำแต่ก็ได้ของกินเกือบเต็มตะกร้า อีกอย่างกลัวเจอสิ่งที่มองไม่เห็นมากกว่า
“ท่านแม่ลูกได้หน่อไม้มาเราต้องทำอย่างไรบ้าง”
“รอพรุ่งนี้ก็ได้ลูก ค่ำแล้วแม่เป็ห่วงเ้าของพวกนี้ล้าง ๆวางไว้ก่อน"
“เ้าค่ะ ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า" ผักทั้งหลายที่เก็บมาท่านแม่เป็คนจัดการเก็บล้างทำความสะอาด
การทำงานเริ่มขึ้นในเช้าวันใหม่ เริ่มด้วยการหั่นหน่อไม้เป็แผ่นบาง ๆ เพื่อตากแห้งเป็การถนอมอาหารอย่างหนึ่ง ส่วนที่จะทำวันนี้คือซอสถั่วเหลืองแบบบ้านที่มีสูตรง่าย ๆ
ล้างถังไม้และฝาปิดทุกสิ่งอย่างด้วยน้ำร้อน เมื่อวานเจอสับปะรดหนึ่งหัว ใบหม่อนใช้แทนอุมามิ จะลองทำซอสดู
ต้มถั่วเหลืองจนเปื่อย วางพักไว้ให้เย็นจึงนำลงในถังไม้ วางไว้ด้านล่างสุด ตามด้วยสับปะรดหั่นเป็ชิ้นเล็กวางลงบนถั่วเหลืองกดลงไปแน่นๆ อีกอย่างคือเห็ดหอมที่เก็บได้สามดอกมาคั้นน้ำเทลงไปด้วย
ตามด้วยใบหม่อน น้ำตาลที่ซื้อมาน้อยนิดและกดจนแน่น ปิดฝาเก็บไว้สักเดือนค่อยเปิดดู แต่จะให้อร่อยต้องสามเดือนขึ้นไป
มีความสุขจังจะมีซอสถั่วเหลืองเห็ดหอมถ้าได้ผัดเห็ดต้องอร่อยมากแน่ๆ
...............................
รอลุ้นกัน...ว่าลู่เหลียนจะทำสำเร็จหรือไม่
1K
