ลู่เหยาไม่รู้ว่าเธอหลับไปั้แ่เมื่อไรแต่พอรู้สึกตัว เธอก็ปวดท้องขึ้นมา
เธอรู้ว่าประจำเดือนของเธอใกล้จะมาแล้ว หลายวันมานี้เส้าหยุ่นเชินก็อยู่กับเธอตลอดเธอจึงเรียกเขาอย่างลืมตัว “หยุ่นเชิน ฉันปวดท้อง”
เธอเอื้อมมือไปหาเขา แต่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า
ลู่เหยาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ถึงเพิ่งพบว่าข้างๆว่างเปล่าและหนาวเหน็บ เขาออกไปนานแล้ว บนหัวเตียงมีโน้ตเขียนไว้ว่า
“รีบไปขึ้นเครื่อง ไปทริปธุรกิจสามวัน”
ลายมือของเขาก็เหมือนกับเขาที่ละเอียดและเรียบร้อยระยะห่างระหว่างแต่ละคำนั้นเท่ากัน
ลู่เหยาถือกระดาษโน้ตไว้ในมือ ฟางเส้นสุดท้ายในใจขาดวิ่นหญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างสุดแรง
ตลอดระยะเวลาสามปีมานี้ เธอต้องอยู่บ้านคนเดียวนับคืนนับวันไม่ถ้วนแต่ว่าเธอไม่เคยรู้สึกเ็ปใจแบบนี้มาก่อน
อาจเพราะเธอมีไข้กะทันหันและปวดท้องด้วย จึงทำให้เธอยิ่งรู้สึกไม่ดีมากเธอโทรไปที่บริษัทเพื่อขอลาป่วย จากนั้นก็ปิดโทรศัพท์แล้วพาตัวเองไปนอน สั่งโจ๊กมารับประทานตอนหิว
สองวันต่อมา ไข้ลดลงและเธอก็รู้สึกดีขึ้นมากลู่เหยาจึงลุกไปอาบน้ำ เธอรู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย ก่อนจะโทรศัพท์หาโจวหลินหลิน “หลินฉันมีเื่ให้เธอช่วย”
โจวหลินหลินถามขึ้น “มีอะไร”
"เธอให้เงินฉันยืมหน่อยได้ไหม"ลู่เหยารู้ว่าบ้านของเธอเป็ครอบครัวธรรมดา พ่อแม่ของเธอทำงานและไม่ได้มีเงินเดือนสูงนัก
"เกี่ยวกับพ่อเธอเหรอ?"
เธอถอนหายใจ
ผู้พิพากษาสูงสุดของหนานเฉิงถูกไล่ออก มีข่าวออกมาตั้งมากมาย
“ฉันทำกะดึกอยู่ ปลีกตัวไม่ได้ เดี๋ยวฉันโอนให้เธอแปดหมื่นหยวนทางมือถือก่อนมันไม่ได้เยอะแต่ตอนนี้ฉันมีแค่นี้ เดี๋ยวฉันจะหาวิธีอื่นช่วยเธอนะ”
"แค่นี้ก็พอแล้ว เดี๋ยวฉันลองหาทางอื่นดู"ลู่เหยาไม่รู้ว่าควรพูดอะไร แต่เธอก็รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนมาก “เธอช่วยฉันได้มากเลยนะหลินขอบคุณจริงๆ นะ”
โจวหลินหลินพูดอย่างเรียบๆ “พวกเราไม่ใช่คนแปลกหน้านะเหยาเหยาอ้อ...จริงสิ เธอรู้ภาษาฝรั่งเศสใช่ไหม แขกของฉันคนหนึ่ง้าล่ามภาษาฝรั่งเศสพอดีหนึ่งแสนหยวนต่อคืน อยากลองไหม?”
“หนึ่งแสน?” แค่การประชุมหนึ่งครั้งก็ได้หนึ่งแสนนี่ถือว่าเป็เครื่องช่วยชีวิตของเธอ ตอนนี้สิ่งที่เธอ้ามากที่สุดก็คือเงิน"ได้ ขอข้อมูลติดต่อให้ฉันด้วยนะ"
“แต่พวกเขาดื่มหนักนะ เธอไหวไหม”
“ไม่มีปัญหา ตอนที่เรียนอยู่ พวกเราก็ดื่มกันหนักนะเธอจำไม่ได้เหรอว่าฉันดื่มได้แค่ไหน?”
“จำได้สิ”
หลังจากที่คุยเสร็จ โจวหลินหลินก็ส่งเบอร์โทรศัพท์ให้เธอ
เธอกดหมายเลขโทรศัพท์ที่โจวหลินหลินให้มาพออีกฝ่ายรับสายเธอจึงระบุชื่อโจวหลินหลินไป เขาบอกให้ลู่เหยาให้ไปโรงแรมเหอเยว่ตอนหกโมงเย็นพร้อมเสื้อผ้าที่เหมาะสมเธอจดบันทึกไว้บนกระดาษ
ใช้เวลาต่อรองสามนาที เธอก็ได้งานชั่วคราวที่ได้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้ลู่เหยาแทบกรีดร้องด้วยความดีใจ
บวกกับเงินที่เธอยืมมา ก็จะได้หนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน
ลู่เหยาระมัดระวังกับงานครั้งนี้มาก เธอเลือกเสื้อผ้าอยู่หลายชั่วโมงเมื่อเห็นเวลาใกล้เข้ามาก็แต่งตัวอย่างรวดเร็วแล้วรีบหยิบกระเป๋าและกุญแจออกมา
รถแท็กซี่ที่เธอนั่งมาถึงโรงแรมในสิบนาที
เมื่อทราบเบอร์โทรศัพท์มือถือของเธอ พนักงานก็รู้ทันทีว่าต้องไปห้องไหนเขานำเธอขึ้นไปชั้นสาม ทางเดินยาวปูด้วยพรมแดงนุ่มๆ ทำให้ไม่มีเสียงดังเวลาเดิน
ในห้องส่วนตัวมีเพียงสี่คน เธอดูออกว่าใครเป็หัวหน้าจึงเดินเข้าไปหา “ประธานเฉิน ดิฉันเป็ล่ามภาษาฝรั่งเศสชื่อลู่เหยาค่ะ
“อ้อ คุณมาถึงแล้วเหรอ?” ทันทีที่เดินเข้ามาลู่เหยาก็เดินเข้าไปทักเขาพบว่าเธอสวมเสื้อผ้าที่เหมาะสมและดูดี ทำให้ประธานเฉินรู้สึกประทับใจเป็อย่าง มากจากนั้นก็จับมือกับเธอ
ประธานเฉินแนะนำบุคคลที่อยู่รอบตัวเขารวมถึงการเจรจาที่เกี่ยวกับการส่งออกสินค้าที่วันนี้เธอเป็ล่ามเพราะอีกฝ่ายเป็ชาวฝรั่งเศส
37K
