ตอนที่1
เสียงตบตีทะเลาะกันดังออกมาจากในห้องนอนพ่อกับแม่เป็เื่ปกติจนผมเคยชินแล้วเมื่อก่อนก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาต้องทนอยู่ด้วยกัน ทั้งๆที่เกลียดกันแทบตายไม่มีวันไหนที่ไม่เคยทะเลาะกัน กินข้าวก็ทะเลาะนอนด้วยกันก็ต้องตบตีกันสักรอบสองรอบแล้วตามด้วยเสียงครวญครางน่าขยะแขยงพวกนั้น
เช้าวันนี้ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิมแต่เสียงด่าทอดูจะรุนแรงมากกว่าปกติเสียงร้องของแม่ก็ดูเ็ปทนมานมากกว่าที่เคยแต่ผมไม่คิดยื่นมือเข้าไปแทรกเพราะเคยมีประสบการณ์จากการกระทำโง่ๆอย่างวิ่งเข้าไปห้ามพวกเขาหรือยอมให้พ่อเป็คนทุบตีผมแทนแม่เพราะนอกจากจะไม่ซาบซึ้งดีใจที่ผมทำตัวเป็เด็กดีแล้วแม่ยังโกรธที่ผมเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับพวกเขาอีก สุดท้ายก็ช่วยพ่อซ้อมผมอีกแรง
ั้แ่นั้นมาไม่ว่าผมจะได้ยินอะไรหรือเห็นอะไรก็จะเฉยชาไปกับมันทันทีเพราะผมไม่ควรที่จะเสือกไม่เข้าเื่
ผมอายุสิบห้าปีเรียนอยู่ชั้นม.สี่ปีนี้ชีวิตในโรงเรียนก็ไม่ถึงกับแย่ เพราะมีเป้าหมายอยากสอบเข้ามหาลัยดีๆเลยพยายามตั้งใจเรียนอย่างหนักไม่สนใจเื่อื่นเลยทำให้ผมไม่ค่อยมีเพื่อนบวกกับที่รุ่นพี่ชอบหมายหัวรุมแกล้งบ่อยๆพวกเพื่อนร่วมห้องหรือรุ่นเดียวกันเลยพากันตีตัวออกห่าง
สังคมในโรงเรียนแม่งก็โคตรเฮงซวยอย่างนี้ต่อให้เหมือนตกนรกทั้งเป็ผมก็ต้องกัดฟันทน มีหลายครั้งที่ผมถูกรุ่นพี่ดักรุมไถเงินจนหมดตัวดีที่ยังมีบัตรอาหารกลางวันเลยยังไม่ต้องทนหิวมากนักที่บ้านไม่ได้ยากจนอะไร พ่อแม่ผมมีการงานดีทั้งคู่เงินค่าขนมที่ควรได้ก็ได้ไม่เคยขาดเพราะแบบนั้นเื่อาหารการกินผมเลยไม่เคยอด
หลังๆเริ่มรู้ลู่ทางเลยซื้อบุหรี่เตรียมไว้ให้ไอ้พวกรุ่นพี่ชั่วพวกนั้นวันละซองเงินเลยยังเหลืออยู่บ้างเพราะตอนเย็นไม่อยากกลับบ้านเร็วผมก็เก็บค่าขนมที่ได้ไปเรียนพิเศษด้านการต่อสู้ ทั้งยูโด มวยสากลกว่าจะกลับบ้านก็เกือบสี่ทุ่มทุกวันพ่อกับแม่ไม่เคยถามผมสักคำอาหารเย็นก็ไม่มีเหลือไว้ให้สองวันแรกผมต้องทนหิวทั้งคืนจนเช้าหลังจากวันนั้นมาผมก็หาซื้ออะไรกินจากข้างนอกให้อิ่มแล้วค่อยกลับ
ผมเริ่มเรียนต่อสู้มาได้ครบหนึ่งปี่ปิดเทอมก็ลงเรียนเต็มเวลาคนอื่นเรียนกวดวิชาแต่ผมบ้าการต่อสู้จนไม่สนใจการเรียนปกติไปแล้วกับไอ้พวกรุ่นพี่ก็โดนผมสอยจนหมอบคลานอยู่แทบเท้า ไม่มีใครกล้ามาหาเื่ผมอีกแต่ถึงอย่างนั้นพอขึ้นชั้นม.ห้าผมก็ยังไปเรียนยูโดเหมือนเดิมแต่เพิ่มเข้ามาคือเรียนฟันดาบสากล ส่วนพ่อแม่ก็ยังตบตีทะเลาะกันทุกวัน
จนกระทั่งวันหนึ่งกลังเลิกคลาสต่อสู้ที่สถาบันผมนั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน มีข่าวแปลกๆเช่น น้ำในทะเลลดลงฮวบฮาบหิมะตกทางภาคเหนือทั้งๆที่ไม่ใช่ฤดูหนาว ผมอาศัยอยู่ในภาคกลางของประเทศอย่าว่าแต่หิมะตกเลยแค่ไม่ร้อนจนตับสุกก็ดีตั้งเท่าไหร่แล้ว แต่จู่ๆในคืนนี้หลังออกจากสถานีรถไฟใต้ดินฝนก็เริ่มตกลงมาอุณหภูมิลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว จนผมรีบกระชับเสื้อแขนยาวที่สวมอยู่ให้แน่นขึ้นสองขาเริ่มก้าวเร็วขึ้นเรื่อยๆก่อนจะกลายเป็วิ่งเต็มฝีเท้าเพื่อกลับบ้าน
พอกลับไปถึงผมก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติไม่มีเสียงด่าทอทะเลาะกันดังออกมาจากในห้องพ่อกับแม่เหมือนทุกที หรืออาจจะหลับ?ผมคิดในแง่ดีไว้ก่อนแต่ไม่ส่งเสียงเรียกใครเดินสะพายกระเป๋าเข้าห้องนอนของตัวเองแล้วปิดประตูซะ
คืนนี้คงนอนหลับสบายหน่อยเพราะไม่ต้องทนฟังเสียงน่ารำคาญพวกนั้นอีกผมเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างสบายอารมณ์กล้ามเนื้อที่เพิ่งเริ่มมีั้แ่่ที่ผมเริ่มฝึกอย่างหนักตึงแน่นไปแทบทุกส่วนมัดกล้ามเริ่มมีให้เห็น ถึงแม้จะผิวขาวมากไปหน่อยแต่ผมก็ไม่ได้ดูอ่อนแอบอบบางเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วยความสูงที่มากกว่าร้อยเจ็ดสิบ ในอนาคตผมต้องสูงได้มากกว่านี้ ไม่เสียแรงที่ทนดื่มนมเป็ลิตรทุกวัน
ในตอนที่ดึงผ้าเช็ดตัวมาพันเอวไว้ลวกๆผมได้ยินเสียงดังแกร็กมาจากด้านนอกเหมือนมีใครพยายามจะเปิดประตูห้องนอนเข้ามา แม่?หรือพ่อ? ผมคิดอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูเปิดปิดผมยังเงียบอยู่และภายในห้องนอนก็เงียบเหมือนกัน สัญชาตญาณบางอย่างเริ่มส่งเสียงเตือนผมขึ้นมาราวกับว่ามีอันตรายกำลังคืบคลานเข้าใกล้จู่ๆหัวใจผมก็เต้นรัวเส้นประสาทตึงเครียดจนรู้สึกได้เลย
“ใคร?!” ผมะโถามแต่ยังไม่ทันเตรียมตัวประตูห้องน้ำก็เปิดผัวะออกพ่อยืนทำหน้าโหดอยู่ตรงนั้นท่าทางจะเมาจนไม่ได้สติ
“มึงกลับมาแล้วทำไมไม่ไปทำกับข้าวจะให้กูอดตายหรือไง ไอ้ลูกชั่ว!” พ่อยกมือขึ้นจะฟาดหัวผมเต็มแรงแต่ในตอนนั้นมือผมเองก็ตอบสนองไปอย่างอัตโนมัติปัดมือแล้วผลักพ่อออกไปจากห้องน้ำทันที
“นี่มึงกล้า!”
“ผมทำกับข้าวไม่เป็ปกติแม่เป็คนทำให้พ่อกินไม่ใช่เหรอ?” ผมพูดอย่างไม่สนใจเท่าไหร่กำลังจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแต่พ่อขยับมาขวางในตอนนั้นผมไม่ทันสังเกตุเห็นสายตาแปลกๆที่พ่อมองมาเพราะถึงยังไงผมก็คือสายเืของเขาเป็ลูกชายแท้ๆที่เขาทำให้เกิดมา
“พ่อมาโวยวายตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้กินอยู่ดีเพราะผมไม่ทำอีกอย่างมันดึกแล้วด้วย พรุ่งนี้ผมต้องตื่นแต่เช้าไปเรียน....อึก”
“แม่มึงทิ้งกูไปแล้วตอนนี้มีกูเหลือแค่มึงคนเดียวเท่านั้น...ไหนหันหน้ามาให้ดูชัดๆหน่อย หึก็ไม่เลวเลยนี่ จุ๊ๆหน้าตามึงสวยเหมือนแม่จริงๆ ทำไมก่อนหน้านี้กูไม่เคยรู้เลยล่ะหื้ม? แอบไปให้พวกผู้ชายในโรงเรียนแตะต้องมารึเปล่า เมื่อก่อนกูเห็นรอยช้ำตามตัวมึงก็คิดอยู่ว่ามันไม่น่าใช่แต่ดูจากผิวขาวๆของมึงแล้ว...คงจะยอมให้พวกมันทำไปถึงไหนถึงไหนแล้วสินะ...”
ผมใจหล่นวูบตอนที่ถูกพ่อผลักให้ล้มลงบนเตียงตอนแรกคิดว่าเขาคงแค่เสียใจที่แม่หนีไปแล้ว แต่พอฟังดีๆประโยคที่พ่นออกมาเริ่มแปลกๆบวกกับสายตาแบบนี้ผมที่เป็ผู้ชายเหมือนกันต่อให้ไม่เคยนอนกับใครก็ยังดูออกว่ามันหมายถึงอะไร
“พ่อ!!ผมเป็ลูกชายพ่อนะ!”
“แล้วไงวะลูกกูก็เป็เมียกูได้เหมือนกัน มึงสวยขนาดนี้ถ้าปล่อยให้คนอื่นเอาไปกูคงเสียดายแย่”
“พ่อบ้าไปแล้วรึไง!”ผมะโเสียงดังลั่น พยายามผลักเขาออกไปเพราะความะเืใจบวกกับตกตะลึงจนไม่ทันตั้งตัวผมเหมือนคิดอะไรไม่ออกหัวใจเ็ปจนแทบกลายเป็ความโกรธแค้น
“เออ! กูบ้าบ้าที่หลงแม่มึงจนหัวปักหัวปำแต่มันก็ชอบเล่นชู้ไม่เคยหยุดโดนกูเอาจนแทบคลานลงจากเตียงมันก็ยังไม่เคยพอ แม่มึงมันร่าน!! ก็เหมือนมึงที่ชอบอ่อยผู้ชายเหมือนกัน!!”
“แม่งเอ้ย!!” กูไม่ทนแล้วผมกระชากคอเสื้อพ่อตัวเองออกเต็มแรงก่อนจะต่อยไปแบบหนักๆจนร่างของเขาปลิวไปตกที่พื้นกำลังจะหาทางป้องกันตัวเองแต่ในจังหวะนั้นสติผมก็ดับวูบลงในชั่วพริบตา ความมืดเข้าครอบงำทุกอย่างจนผมได้แต่โกรธแค้นสาปแช่งความอ่อนแอของตัวเอง
ถ้าไม่รีบฟื้นในตอนนี้ผมต้องถูกพ่อตัวเองข่มขืนแน่ถ้าเป็แบบนั้นจริง..ต่อให้เป็พ่อกูก็จะฆ่า!!
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนผมได้สติอีกครั้งตอนที่ได้ยินเสียงจากในหัวบอกอะไรสักอย่างว่าผมคือผู้ถูกเลือกจากราชันปีศาจที่ถูกขังไว้ในคุกมืดใต้พิภพ?จะฝันบ้าบออะไรเวลานี้วะ! กำลังจะถูกพ่อตัวเองทะลวงตูดอยู่แล้วมันใช่เวลาจะมานอนรึไง!
ผมไม่สนใจเสียงที่ดังอยู่ในหัวแต่รีบลุกขึ้นส่ายหัวแรงๆไปมาให้ได้สติ ท่ามกลางการมองเห็นที่เลือนรางผมได้ยินเสียงเหมือนสัตว์ร้ายบางอย่างพร้อมกับหน้าจออินเตอร์เฟซสีแดงโปร่งใสอยู่ตรงหน้า
“เหี้ยไรวะเนี่ย?!!”
ผมร้องออกมาเสียงดังตอนที่ตื่นเต็มตาหน้าจออินเตอร์เฟซที่คล้ายเกมปรากฏตรงหน้าพร้อมกับรายละเอียดต่างๆของผู้ถูกเลือกงั้นเสียงที่ผมได้ยินก่อนที่จะตื่น “อีกสิบวินาทีโลกจะเข้าสู่ยุคมืดภัยพิบัติจะเกิดขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโลกผู้ถูกเลือกโปรดเตรียมพร้อมเพื่อเอาชีวิตรอด สิบ...เก้า...แปด...”
ผมยังไม่ทันอ่านอะไรต่อเบื้องหน้าก็มองเห็นร่างของพ่อตัวเองพุ่งเข้ามาผมรีบม้วนตัวหลบกำลังจะอ้าปากด่าออกไปในตอนนั้นผมถึงกับจะเซล้มนี่มันวันสิ้นโลกแล้วรึไงวะ แม่งโคตรจะแฟนตาซีเลยเว้ยจู่ๆพ่อผมก็กลายเป็สัตว์ประหลาดคล้ายกับพวกซอมบี้แต่ผิดตรงที่เขามีเขี้ยวแหลมคมเล็บยาวเฟื้อยดวงตาแดงก่ำ
“พ่อ!!อย่าบังคับให้ผมต้องทำ! มีสติหน่อยสิวะ!” ผมแหกปากะโใส่พ่อไปด้วยวิ่งหลบไปทั่วห้องนอนที่ตอนนี้เละเทะจนดูไม่ได้กระทั่งเตียงนอนยังถูกพ่อผมกระซวกจนพังยับเยิน
“กรร!!” เสียงคำรามพ่อกูแม่งคำรามได้อีกต่างหาก!!
“มันเกิดบ้าอะไรขึ้น! พูด! อธิบายมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย!”ผมตะคอกใส่หน้าจออินเตอร์เฟซจนมันกระพริบดับไปแล้วในหัวก็มีเสียงนุ่มนวลพูดขึ้นมาระหว่างนั้นผมก็พุ่งออกจากห้องนอนตัวเองเข้าไปในห้องของพ่อแม่ก่อนจะปิดประตูล็อกเอาไว้ได้ยินเสียงโครมครามดังมากจากด้านนอก หัวใจผมแทบหล่นจากอก
“ผู้สร้างโลกทั้งเก้าได้ทำการละเมิดกฏบางอย่างโลกต้องพบกับบททดสอบอีกครั้ง นี่คือบททดสอบการเอาชีวิตรอดของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกใบนี้สัตว์ทั้งหลายจะเริ่มวิวัฒนาการกลายเป็สัตว์อสูร มนุษย์จะมีพลังต่อสู้จากพลังธาตุที่ตื่นขึ้นมนุษย์บางคนจะถูกเลือกโดยเทพแห่งแสง แต่มีเพียงคนเดียวที่ได้รับเลือกจากราชันปีศาจซึ่งอยู่ขั้วตรงข้ามกับเทพแห่งแสงนั่นคือ คุณ”
ยิ่งฟังยิ่งมั่วซั่วไปกันหมด
“แล้วทำไมพ่อถึงกลายเป็ซอมบี้แบบนั้น!”ผมะโถามก่อนจะกัดฟันแน่นตอนที่ประตูเริ่มจะพัง
“เขาไม่มีพลังธาตุในตัวทำให้เกิดการกลายพันธุ์เพื่อความอยู่รอด”
“มีคนเป็แบบเขาเยอะรึเปล่า?”
“...มนุษย์จะเหลือรอดแค่หนึ่งในสามพวกเขาส่วนใหญ่จะเป็เหมือนพ่อของคุณหากมีข้อสงสัยคุณสามารถเรียกหน้าจอสถานะขึ้นมาได้ทุกเมื่อที่สำคัญคุณต้องฆ่าเพื่อความอยู่รอดยิ่งฆ่ามากเท่าไหร่ยิ่งได้รับพลังชีวิตมากเท่านั้นพลังชีวิตจะทำให้คุณเลเวลอัพและแข็งแกร่งขึ้นสามารถใช้ทักษะพิเศษต่างๆของท่านาาได้ หากคุณไม่ฆ่า พลังธาตุมืดจะค่อยๆกลืนกินตัวคุณนี่คือกฎของการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน ขอให้คุณโชคดี”
“เดี๋ยว!” ยังไม่ทันถามต่อเสียงก็เงียบหายไปแล้วและผมไม่มีเวลามากพอจะทำอย่างอื่นได้อีกเพราะประตูแม่งพังไปแล้วพ่อพุ่งเข้าใส่ผมอย่างกับสัตว์นักล่าเขี้ยวแหลมคมวาววับจนน่ากลัว กล้ามเนื้อที่ปูดโปนขึ้นมาจนเสื้อผ้าขาดวิ่นทำให้ผมมือสั่นเทาพลางวิ่งหลบหลีก
ฆ่า?
แม่งคงเป็ทางเดียวแล้วล่ะทั้งๆที่ผ่านมาผมอาจจะเกลียดเขามากแต่ความจริงที่เขาคือพ่อของผมแม่งก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ โลกบัดซบเฮงซวยอะไรต่อสู้บ้าบออะไร ผู้สร้างห่าเหวอะไรนั่นทำผิดแล้วทำไมต้องให้พวกเรามนุษย์มารับผิดชอบด้วย
“แม่งเอ้ย!!”ผมะโอย่างโกรธจัด ก่อนจะพุ่งออกจากห้องนอนวิ่งลงไปชั้นล่างเข้าห้องครัว คว้ามีดแล่เนื้อขึ้นมาแล้วหลบที่ประตูรอจนพ่อพุ่งตัวตามเข้ามาผมก็จ้วงมีดออกไปเต็มแรงตรงหน้าอกของเขา เืสีดำไหลทะลักออกมาทันที
ร่างของพ่อทรุดฮวบลงไปกับพื้นพร้อมๆกับเสียงแจ้งเตือนในหัวที่ดังขึ้นมาพลังบางอย่างไหลเอ่อล้นขึ้นจู่ๆผมก็หายเหนื่อย พละกำลังดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมาจริงๆ
เคร้ง....
ผมปล่อยมีดให้หล่นลงพื้นหัวใจและชีวิตอีกครึ่งหนึ่งของผมก็หล่นหายตามไปด้วย แม้แต่น้ำตาสักหยดก็ยังไม่ไหลด้านนอกตอนนี้มีเสียงร้องโหยหวนเสียงกรีดร้องดังระงมราวกับวันโลกแตกมาถึงแล้วจริงๆ
“ทำ...ทำไปแล้ว...”ผมพึมพำราวกับคนละเมอ แต่ยังไม่ทันตั้งสติดีก็ได้ยินเสียงกระแทกประตูบ้านเต็มแรงผมคว้ามีดขึ้นมาอีกครั้ง ตบหน้าตัวเองแรงๆเพื่อดึงสติ มาถึงตอนนี้แล้วถ้าไม่สู้ก็แค่ตายไม่พวกมันก็ผมที่ต้องตาย ที่ผ่านมาหลายปีไม่ใช่เพราะความอ่อนแอเหรอวะ? ต้องถูกกลั่นแกล้งต้องถูกรุ่นพี่รีดไถเงินทุกวัน ถูกมองอย่างเหยียดหยาม ไม่มีใครคบกระทั่งพ่อแท้ๆยังคิดจะเอาผมทำเมีย!
“กูไม่ควรโลกสวยอีกต่อไป...ยอมรับความจริงเถอะว่าชีวิตแม่งยังเหี้ยกว่านี้ได้อีก”
2K
