ทันทีที่ได้ยินคำถามของเออร์วินชายคนนั้นก็ทำหน้าเคร่งขรึมพร้อมกับกอดอกวางมาดแล้วถามกลับมาว่า
“ไอ้หนูแกมีธุระอะไรกับลูกพี่”
“แค่อยากจะคุยธุระส่วนตัวนิดหน่อยน่ะครับ”
“ถ้าอยากคุยธุระไว้มาวันหลังตอนนี้ลูกพี่ไม่อยู่” ชายคนนั้นออกปากขับไล่แต่เด็กชายกลับตอบอย่างใจเย็น
“ไม่เป็ไรครับผมรอได้”
เมื่อเห็นว่าไล่ไม่เป็ผลเขาก็เดินมายืนตรงหน้าเออร์วินกอดอกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า
“ไอ้หนูข้าบอกแล้วไงว่าถ้าอยากคุยธุระก็ให้มาวันหลังฟังไม่รู้เื่หรือไงวะ”
แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาก็คือรอยยิ้มของเด็กชาย ชายคนนั้นที่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีเกรงกลัวก็รู้สึกมีน้ำโหขึ้นมานิด ตั้งใจจะข่มขู่อีกสักนิดแต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ชายคนหนึ่งในกลุ่มคนที่ล้อมทั้งสองคนก็ร้องออกมาพลางชี้มาที่เออร์วิน
“พี่เดนิสข้าจำได้มันก็ไอ้เด็กนี่ไงที่ข้าบอกว่าข้าเห็นมันเมื่อวาน”
ชายคนที่ยืนตรงหน้าเออร์วินซึ่งดูเหมือนจะชื่อเดนิสมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อ
“ไอ้คนที่เอ็งบอกว่ามากับเด็กผู้หญิงที่จ่ายค่าทำนายตั้งหนึ่งเหรียญเงินน่ะหรอวะ”
คราวนี้เป็ผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างชายคนแรกพูดบ้างว่า
“ใช่พี่เดนิสข้าคนนี้รับประกันเลยเพราะข้าก็อยู่กับมัน พวกข้ายังเสียดายอยู่เลยที่ไอ้เด็กพวกนั้นมีอัศวินหอกสายฟ้าออกัสร่วมทางมาด้วย ไม่อย่างนั้นพวกเราคงรีดเงินจากมันมาได้ไม่น้อย”
ชายอีกคนที่อยู่ด้านข้างก็พูดขึ้นมาว่า
“นับว่าโชคยังเข้าข้างพวกเราอยู่บ้างที่มันเสนอตัวมาหาพวกเราถึงที่นี่ ดูท่าคืนนี้พวกเราคงได้ฉลองกันสว่างแล้วว่ะ”
จบคำนั้นทุกคนต่างส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความละโมบมายังตัวเด็กชายคล้ายกับว่าเขาเป็เหรียญทองเดินได้ เดนิสเองก็ไม่ต่างจากคนอื่นเขามองมายังเด็กชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความละโมบ เขาได้ยินจากที่สองคนเล่ามาั้แ่เมื่อวานว่ามีกลุ่มเด็กที่แต่งตัวดูดีเดินไปมาอยู่ในเมืองไพร์ล็อกทั้งยังหน้าใหญ่จ่ายค่าทำนายไปตั้งหนึ่งเหรียญเงินความอิจฉาก็อัดแน่นอยู่เต็มอก
เดิมทีคนพวกนี้ก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีเท่าไหร่นักต้องใช้ชีวิตแบบตามมีตามเกิดเพียงเพราะเกิดมาเป็คนที่มีพลังเวทอยู่น้อยนิด ที่ทำได้ก็แค่รวมกลุ่มกันเพื่อชดเชยความไร้พลังที่พวกตนมี สิ่งที่คนพวกนี้เกลียดชังและมีอคติที่สุดคือพวกลูกหลานขุนนางหรือลูกหลานขุนนางที่มีอันจะกินทั้งหลายที่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายต่างจากพวกตน เมื่อมีโอกาสเผชิญหน้ากับพวกลูกหลานเ่าั้พวกเขาจะหาทางระบายความอัดอั้นตันใจที่ตนมี ทั้งข่มขู่รีดไถหรือทำร้ายร่างกาย แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีปริมาณพลังเวทที่สูงกว่าและมีเวทมนตร์ที่ทรงพลังขนาดไหนแต่ถึงยังไงก็ต้องมีวันหมดเมื่อใช้มันโดยไม่หยุดเพราะต้องปะทะกับคนที่มีจำนวนมากกว่า บ่อยครั้งที่การกระทำของพวกเขาชักนำมาซึ่งความแก้แค้นของพ่อแม่หรือผู้ปกครองของเด็กเ่าั้ แต่สิ่งที่ตามมากลับไม่ใช่ความเข็ดหลาบแต่เป็การตอกย้ำความชิงชังในตัวคนเ่าั้ที่มากยิ่งขึ้น
ปฏิกิริยาที่คนพวกนี้แสดงออกมาอาจดูเหมือนว่ามีพลังแต่เรเวนกลับทำท่าเหมือนไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ที่เธอเฝ้าระวังและใส่ใจจริง ๆ มีเพียงแค่ความปลอดภัยของเด็กชายที่อยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้น แต่สิ่งที่เธอแปลกใจก็คือท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของเด็กชายที่คล้ายไม่รับรู้สถานการณ์ตรงหน้า เพราะเขายังคงยิ้มเล็กน้อยเมื่อเดนิสพูดกับเขาว่า
“ไอ้หนูแกพลาดแล้วจงส่งทรัพย์สินมีค่าบนตัวแกออกมาให้หมดแล้วพวกข้าจะให้แกคลานกลับไปแบบไม่เจ็บตัว”
เดนิสทำการข่มขู่รีดไถเด็กสิบขวบอย่างไม่รู้สึกละอาย เออร์วินกลับเพียงมองเขาแล้วถามว่า
“นี่คิดจะรีดไถกันเหรอครับ”
“ก็เออสิวะ เมื่อวานแกโชคดีไปที่เพื่อนของข้าเห็นแกอยู่กับหอกสายฟ้าออกัสไม่อย่างนั้นพวกแกเจอดีั้แ่เมื่อวานแล้ว”
ทว่าเออร์วินกลับมองมาที่เดนิสด้วยแววตาที่เหมือนปลาตายแล้วถามว่า
“พวกคุณคิดจริงเหรอครับว่าถ้าออกัสไม่อยู่ด้วยแล้วพวกคุณจะทำอะไรพวกผมได้”
เออร์วินพูดพลางหยิบถุงมิติเทียมออกมาแล้วหยิบดาบเล่มยาวที่ปลายแหลมแต่ไร้คมหรือก็คือเรเปียร์ออกมา ทันทีที่ทุกคนเห็นเด็กชายหยิบดาบที่มีขนาดใหญ่กว่าออกมาจากถุงที่มีขนาดเล็กกว่าได้ก็พากันตากระจ่างมองมาที่ถุงผ้าด้วยแววตาที่ละโมบ แม้แต่เรเวนเองก็ยังอดทึ่งไม่ได้ที่เห็นมันแม้ว่าเธอจะเคยเห็นเขาใช้มันมาหลายครั้งแล้วก็ตาม เพราะจากประสบการณ์และความรอบรู้ของเธอทำให้ทราบว่ามีเพียงคนกลุ่มเดียวเท่านั้นที่สร้างของชิ้นนี้ได้คือช่างฝีมือของอาณาจักรไครอส
อาณาจักรไครอสเป็หนึ่งเจ็ดอาณาจักรใหญ่ที่โดดเด่นเื่ทำการค้า โดยพวกเขาจะยึดถือคติยินดีทำการค้ากับทุกอาณาจักรและทุกเผ่าพันธุ์ เกี่ยวกับถุงผ้าของเออร์วินเรเวนก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างจากของที่พ่อค้าจากไครอสใช้โดยเฉพาะวัสดุที่ใช้ ด้วยความที่เด็กชายไม่บอกเธอก็ไม่คิดที่จะถาม
“จะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งนะครับต่อให้เมื่อวานนี้ไม่มีออกัสอยู่พวกคุณก็ยังคงถูกท่านพี่ของผมยำเละอยู่ดี แล้วก็...” เออร์วินหยุดพูดก่อนจะชี้ปลายแหลมของเรเปียร์ไปที่หน้าของเดนิสแล้วพูดต่อไปอีกว่า “ลำพังแค่พวกคุณผมคนเดียวก็เอาอยู่ครับ”
เดนิสที่ได้ยินดังนั้นก็เืขึ้นหน้าทันทีเพราะรู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายที่เป็เด็กหยามหน้า เดิมทีเขาก็ไม่ถูกชะตากับพวกชนชั้นสูงที่มีความเป็อยู่ดีเลิศอยู่แล้วพอมาได้ยินเออร์วินพูดเช่นนั้นนอตก็หลุดทันที เขาพุ่งเข้าใส่เออร์วินพลางเงื้อหมัดขวาขึ้น
“ปากดีนักนะไอ้หนู”
พูดจบหมัดของเดนิสก็พุ่งเข้ามาที่หน้าของเออร์วิน เรเวนที่ระวังตัวอยู่ก่อนแล้วเตรียมจะขยับตัวแต่เออร์วินกลับชิงพูดว่า
“พี่สาวให้ผมจัดการเอง”
แล้วเออร์วินเบี่ยงตัวไปทางซ้ายหลบหมัดของเดนิสได้อย่างฉิวเฉียดพร้อมกับแทงเรเปียร์ทะลุแขนของเขา เดนิสฝืนทนความเ็ปที่แขนขวาแต่เออร์วินกลับชักเรเปียร์กลับแล้วแทงเข้าที่ขาของเขาอย่างรวดเร็วต่อเนื่องไล่จากบนลงล่าง การแทงสามทีนั้นมีลำดับก่อนหลังแต่เด็กชายแทงเร็วเกินไปกว่าจะรู้ตัวเรเปียร์ของเขาก็เสียบเข้าที่ขาโดยที่มีสองรูเรียงกันอยู่เหนือจากตำแหน่งที่เรเปียร์ของเขาเสียบอยู่ รูทั้งสองนั้นมีเืไหลออกมาช้า ๆ วินาทีนั้นทุกอย่างกลับเงียบสงัด ภาพที่เด็กชายถูกกำปั้นของเดนิสซัดจนกระเด็นที่พวกเขาคิดว่าจะได้เห็นกลับไม่เกิดขึ้น
เรเวนมองภาพเหตุการณ์ก่อนจะหันไปมองเออร์วินแล้วหรี่ตามองเขา ในทวีปอาร์เคนัสเองก็มีศิลปะการต่อสู้อยู่เช่นกัน อย่างอาณาจักรลูมิเนียที่เป็หนึ่งในเจ็ดอาณาจักรใหญ่ก็มีค่านิยมที่ให้ความสำคัญกับวิชาดาบอยู่เช่นกัน เพียงแต่ว่าถึงยังไงเวทมนตร์ก็เป็สิ่งที่ได้รับความสำคัญมากที่สุดอยู่ดี ส่วนศิลปะการต่อสู้ที่ใช้นั้นก็เป็เพียงสิ่งที่ช่วยเสริมให้เวทมนตร์มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นเวลาที่ต่อสู้ ทำให้ศิลปะการต่อสู้ในโลกนี้นั้นเรียบง่ายและไม่มีความซับซ้อน
แต่ทักษะการใช้เรเปียร์ของเออร์วินนั้นกลับเป็สิ่งที่เธอเพิ่งจะเคยเห็น ในทวีปอาร์เคนัสไม่ใช่ว่าไม่มีศิลปะการต่อสู้ที่ใช้เรเปียร์ เพียงแต่ว่าทักษะที่เออร์วินแสดงออกมาต่างจากทักษะที่เรเวนเคยรับรู้มาเพราะว่ามันเป็ทักษะที่ไม่ได้มีเวทมนตร์เสริมใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งการเคลื่อนไหวและการแทงของเออร์วินอาจดูเหมือนเรียบง่ายในสายตาของคนเหล่านี้ แต่กับสายตาของคนที่อยู่ในวงการลอบสังหารและเคยเผชิญการต่อสู้จริงอย่างเรเวนมองออกว่ามันไม่เรียบง่ายแค่นั้นแน่
อย่างแรกคือเด็กชายหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาที่หน้าได้อย่างฉิวเฉียดด้วยการเคลื่อนไหวที่รวบรัดเพียงแค่ก้าวหนึ่งก้าวก็พาตัวเองหลบจากการโจมตีแล้วมาอยู่ในจุดที่ได้เปรียบ ที่สำคัญทักษะการใช้เรเปียร์ที่แสดงออกมานั้นทั้งเฉียบคมแม่นยำและรวดเร็วราวกับว่าตัวเด็กชายคุ้นชินกับการต่อสู้จริงและการใช้เรเปียร์เป็อย่างมาก สังเกตได้จากตำแหน่งที่แทงที่ขาของเดนิสเป็จุดสามจุดเรียงกันเป็เส้นตรง
เดนิสที่ถูกแทงที่แขนหนึ่งและขาอีกสามรู้สึกเจ็บจนต้องทรุดลงกับพื้นพร้อมกับร้องโหยหวนออกมา
“อ๊าก!!!”
เสียงร้องของเขาปลุกคนอื่นให้ได้สติ ชายคนหนึ่งร้องขึ้นทันที
“มันทำร้ายพี่เดนิส พวกเราลุย”
สิ้นคำของชายคนนั้นทุกคนต่างก็พุ่งเข้าหาทั้งคู่โดยที่ไม่สนว่าหนึ่งในนั้นเป็เพียงแค่เด็กสิบขวบ เออร์วินยืนมองพวกเขาบุกเข้ามาอย่างไม่มีท่าทีหวาดกลัวเขาโยกตัวหลบมือที่กำลังจะคว้าตัวเขาได้อย่างฉิวเฉียดพร้อมกับแทงสวนกลับไปที่กลางฝ่ามือนั้นก่อนจะชักมันกลับมาแล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ทันทีที่เขาก้าวถอยหลังท่อนไม้หวดลงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อสักครู่ เด็กชายแทงไปที่แขนของชายคนนั้นทันทีแล้วทำการชักเรเปียร์ออกมา
เออร์วินเหลือบไปมองเรเวนพบว่าเธอมุดออกมาจากเงาของชายคนหนึ่งขณะที่เธอกำลังจะใช้มีดกรีดคอหอยชายคนนั้นเออร์วินก็รีบพูดว่า
“ห้ามฆ่าคนนะครับพี่สาว”
เรเวนที่กำลังลงมือหยุดชะงักทันทีทำให้ชายคนที่เธอกำลังจะปลิดชีพได้โอกาสรีบหนีออกมาจากเงามรณะ เธอหันไปมองเออร์วินพบว่าเขากำลังถูกชายคนหนึ่งคว้าตัวแต่เขากลับก้าวถอยหลังเพียงครึ่งก้าวเป็การหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดแล้วแทงเรเปียร์เข้าที่ไหล่ของอีกฝ่าย
“ใจอ่อนเสียจริง” เรเวนบ่นพึมพำออกมาก่อนจะหายเข้าไปในเงาของตนพร้อมกับท่อนไม้ที่ฟาดใส่ตำแหน่งที่เธอยืนอยู่เมื่อสักครู่ ชายคนที่ฟาดท่อนไม้ชะงักเพราะฟาดไม่โดนเป้าหมาย
"ผัวะ!" ท้ายทอยของเขาถูกฟาดอย่างแรงก่อนจะล้มลงกับพื้นโดยที่เรเวนยืนอยู่ด้านหลังของเขา
เออร์วินแทงขาของชายคนหนึ่งจนอีกฝ่ายล้มลงเสียงของเดนิสก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“ไอ้เด็กเวรข้าจะฆ่าแก”
เออร์วินหันหลังกลับไปเห็นเดนิสที่ตอนนี้ถอดเสื้อเผยให้เห็นมัดกล้ามกำยำรอยแทงที่แขนและขาของเขาตอนนี้มีก้อนหินปิดปากแผลเอาไว้ มือทั้งสองข้างของเขากลายเป็กำปั้นหินขนาดใหญ่ นี่คือเวทมนตร์หิน เกราะศิลา
เดนิสเงื้อกำปั้นขึ้นแล้วต่อยใส่เออร์วินแต่เขาะโถอยหลังหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดจนกำปั้นหินต่อยลงที่พื้นจนพื้นแหลกละเอียด ไหล่ทั้งสองข้างของเดนิสกลับปรากฏรอยถูกแทงเพิ่มอีกข้างละหนึ่งรู เดนิสกัดฟันฝืนความรู้สึกเจ็บที่ไหล่ยกกำปั้นหินขึ้นแล้วเหวี่ยงกำปั้นหินข้างซ้ายใส่เออร์วิน เขาเอนตัวไปด้านหลังหลบกำปั้นหินแล้วแทงเข้าที่แขนซ้ายอีกสองทีติดกัน
กำปั้นหินทั้งสองตกลงกับพื้นทันทีเพราะความเ็ปที่แขนและที่ไหล่ทำให้เดนิสไม่สามารถแม้แต่จะยกกำปั้นหินขึ้นมาได้ เวทเกราะศิลานั้นเป็เวทที่มีคุณสมบัติสร้างหินขึ้นมาห่อหุ้มตัวแต่จะห่อหุ้มได้มากหรือน้อยแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับปริมาณพลังเวทของผู้ใช้และร่างกายของผู้ใช้ที่สามารถรับน้ำหนักของหินที่สร้างขึ้นมา เพราะเวทมนตร์นี้เป็เวทมนตร์สร้างหินขึ้นมาเป็เกราะแต่ไม่ได้ช่วยในการเพิ่มพละกำลังเลยแม้แต่น้อย
เออร์วินยืนตรงหน้าเดนิสที่คุกเข่ากับพื้นพลางเคาะเรเปียร์กับไหล่ตัวเอง ั์ตาสีแดงเพลิงบวกกับรอยยิ้มของเขาทำให้เดนิสรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจ เดนิสเหงื่อตกทันทีเขาพยายามยกกำปั้นหินขึ้น แต่พอเกร็งกำลังที่แขนและไหล่ก็จะรู้สึกเจ็บจากแผลที่แทงจนการกระทำของเขาไม่เป็ผล ทันใดนั้นเออร์วินก็ก้มตัวลงพร้อมกับที่ไม้ท่อนหนึ่งกวาดผ่านศีรษะของเขาไป เออร์วินแทงเรเปียร์ใส่ข้อมือที่จับไม้ท่อนนั้นทำให้เ้าของมือรู้สึกเจ็บจนต้องคลายมือจากท่อนไม้
จากนั้นเออร์วินก็พุ่งเข้าใส่คนอื่นพร้อมกับแทงเรเปียร์ในมือใส่คนที่เขาเห็น บางครั้งเขาก็หลบการโจมตีพร้อมกับแทงสวนกลับไป เวลานี้เรเปียร์ที่อยู่ในมือของเออร์วินกลับดูเหมือนเป็ยอดศาสตราขึ้นมาทันที ทุกการจู่โจมทุกตำแหน่งที่แทงทั้งรวดเร็วฉับไวและแม่นยำชนิดที่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะแทงพลาดหรือไม่เคยมีใครในพวกนี้เลยที่หลบการโจมตีของเขาได้ และที่สำคัญไม่มีใครในพวกนี้ที่เสียชีวิตเลยสักคนราวกับว่าตัวเด็กชายผู้นี้สามารถกำหนดความเป็ความตายของทุกคนได้
ชายคนหนึ่งที่ดูผอมแห้งเขาเป็คนที่ยังไม่เข้าไปโจมตีทั้งสองคนทำเพียงมองสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ แต่ยิ่งมองสถานการณ์ที่พวกตนเผชิญเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกหวั่นวิตกเท่านั้น กับเรเวนยังพอว่าเพราะเขาเองก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทมนตร์ไม่ธรรมดาที่เธอมีแต่กับเด็กชายที่ถือเรเปียร์นั้นที่ทำเอาเขาไม่เข้าใจ เพราะดูยังไงอีกฝ่ายก็เป็เพียงเศษขยะที่มีพลังเวทอ่อนด้อยเช่นเดียวกับพวกตน แต่ความร้ายกาจที่เด็กคนนั้นแสดงออกมากลับเป็สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เรเปียร์อันนั้นทั้งที่ไร้พลังเวทแต่มันกลับดูน่าหวาดกลัวเสียยิ่งกว่าเรเวนเสียอีก ทุกครั้งที่มันทิ่มแทงไม่ว่าจะไปทางทิศไหนเป็ต้องมีคนถูกแทงจนล้มลงด้วยความเ็ป ถึงมีบางคนฝืนความเ็ปลุกขึ้นไปสู้กับเด็กชายต่อแต่พวกเขากลับต้องถูกแทงที่จุดอื่นจนต้องล้มลงไปอีกครั้ง
เขาหน้าซีดขาสั่นมีเหงื่อไหลเป็น้ำตกก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างด้วยการหมุนตัวแล้วรีบวิ่งจากไปอย่างรวดเร็วก่อนจะะโว่า
“ทุกคนนนน อดทนเอาไว้ก่อนนะข้าจะไปตามลูกพี่!!!”
เดนิสที่ยังคงยกกำปั้นหินไม่ขึ้นจึงยังอยู่ในท่าคุกเข่ามองไล่หลังชายที่วิ่งไปแล้วสบถ
“ชิ ไอ้เ้าบ้านั่นคิดจะผลักภาระทุกอย่างให้ลูกพี่เจครึไง” พูดจบเขาก็หันไปมองเด็กชายพบว่าอีกฝ่ายมองไล่หลังคนที่วิ่งไปก่อนจะเลียริมฝีปากของตนแล้วยิ้มออกมา เดนิสที่เห็นดังนั้นจึงกัดฟันฝืนความเ็ปที่แขนเพื่อยกกำปั้นหินขึ้นอีกครั้ง แต่ทันทีที่เขาเกร็งแขนเป็ต้องเจ็บจนฝืนยกไม่ไหวอีกครั้ง
เออร์วินเหลือบมองคนอื่น ๆ ที่ตอนนี้ยังมีอีกหลายคนซึ่งยังไม่ได้บุกเข้ามาโจมตีเขาทำให้ยังไม่ได้รับาเ็จากเรเปียร์ เด็กชายเคาะเรเปียร์กับไหล่ของตนเบา ๆ คนพวกนี้เริ่มมีท่าทีระแวงและระวังตัวมากขึ้น เพราะมีพวกพ้องโดนเล่นงานไปหลายคนแต่ทว่ากลับไม่มีสักคนเลยที่คิดหนี เออร์วินกวาดสายตามองพวกเขาก่อนจะเลียริมฝีปากอีกครั้งแล้วพึมพำออกมาว่า
“มาดูกันเถอะว่าเบี้ยจะโดนเก็บหมดก่อนหรือว่าคิงจะโผล่มาก่อนกัน”
557
