เด็กหนุ่มกระแทกประตูออกไปหลินหวั่นชิวคิดกับตัวเองว่าคงเป็เพราะเมียของเจียงหงหย่วนหนีไปสองคนจึงกลายเป็ปมในใจของเจียงหงหนิง เขาเลยกลัวว่านางจะหนีไปเช่นกัน
นางรู้สึกได้เองขึ้นมาอย่างฉับพลันว่าหากจะปักหลักที่บ้านหลังนี้ชั่วคราวก็มีปัญหาหลายอย่างที่ต้องแก้
อย่างเช่นหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักแบบเจียงหงหนิงหากไม่เกลี้ยกล่อมให้ดี เขาอาจจะไม่ยอมให้นางออกจากบ้านเลยก็ได้
หรือต่อให้ออกไปได้ นางก็จะมีคนคอยตามติดแจเหมือนผู้คุม
ถ้าวันไหนนางมีวิธีหนีไปจากที่นี่ขึ้นมาหากมีคนคอยตามอยู่ตลอดก็ไม่ต้องหนีแล้วพอดี!
หลินหวั่นชิวเป็คนสมัยใหม่ส่วนลึกในใจไม่อาจยอมรับเื่ที่ถูกขายเป็เมียไว้คลอดลูกให้กับชายแปลกหน้า
ดังนั้น ที่นี่จึงเป็ได้แค่ที่พักพิงชั่วคราวไม่ว่าจะสลัดชายคนนี้พ้นหรือไม่ นางก็ต้องลองดูก่อน
ต้องลองพยายามจะได้ไม่เสียใจภายหลัง
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลายอมรับชะตากรรม
หนุ่มน้อยน่ารักออกไปแล้วตอนนี้ในห้องจึงเหลือนางแค่คนเดียว หลินหวั่นชิวดื่มยาแล้วหยิบโอสถชำระไขกระดูกออกมาจากช่องเก็บของลังเลเล็กน้อยว่าจะกินดีหรือไม่
ยาไม่ใช่ของที่จะกินมั่วๆ ได้หากเพิ่งทะลุมิติมาแล้วตายเพราะกินยาผิดคงขาดทุนน่าดู
แต่เสียนอวี๋น่าจะไม่ได้หลอกคนมิเช่นนั้นจะอธิบายเื่ของขวัญที่นางทะลุมิติมาว่าอย่างไร?
แม้แต่การทะลุมิติยังเป็เื่จริงโอสถวิเศษที่ช่วยชำระไขกระดูกก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
หลังจากที่คิดทบทวนหลายรอบในที่สุดหลินหวั่นชิวก็กัดฟันโยนโอสถเม็ดหนึ่งเข้าปากจากนั้นจึงดื่มน้ำตามเพื่อกลืนลงไป
ชีวิตมีค่า ความรักมีค่ายิ่งกว่าแต่เพื่ออิสรภาพแล้ว นางยอมทิ้งทั้งสองอย่าง!
เพื่ออิสรภาพ นางสู้ตาย!
ไม่รู้โอสถชำระไขกระดูกนี้จะเป็แบบที่นิยายบรรยายเอาไว้หรือเปล่ากินลงไปแล้วเหมือนได้เกิดใหม่ จากไก่อ่อนกลายเป็ยอดฝีมือ
หลินหวั่นชิวคิดอย่างเบิกบานใจหากเป็เช่นนั้นก็ดี ขอเพียงนางแข็งแกร่งขึ้นนางก็จะมีต้นทุนมาต่อรองกับเจียงหงหย่วน
แต่นางเพิ่งจะดีใจได้ไม่นานท้องก็บิดเหมือนเป็ตะคริว
นางรีบกุมท้องเดินลงจากเตียงเพื่อออกไปร้องเรียก “หงหนิง…”
“เสี่ยวหนิง…”
“หนิงหนิง…”
“มีอะไร?” เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่กำลังฝ่าฟืนหยุดงานอย่างไม่สบอารมณ์เขามองนางด้วยสายตาหวาดระแวง ทำท่าเหมือนกับจะบอกว่าไม่ว่าเ้าจะใช้ลูกไม้อะไรข้าก็ไม่เชื่อ
“ห้องน้ำ…ห้องน้ำอยู่ที่ใดหรือ?” ท้องบิดรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆแรงจนนางแทบกลั้นไม่อยู่
“อยู่หลังบ้าน” เจียงหงหนิงเดินนำไปด้านหลังหลินหวั่นชิวรีบตามไป
ไม่มีเวลามาสนใจว่าห้องน้ำจะซอมซ่อขนาดไหน
ถอดกางเกงย่อตัวลงทันทีที่เข้าไป…
มารดามันเถอะไอ้โรคจิตไร้ยางอายนั่นโกหกนางว่าไม่มีห้องน้ำ!
หลินหวั่นชิวปวดท้องอย่างรุนแรงแต่ก็ไม่ลืมที่จะด่าเจียงหงหย่วนในใจ
เจียงหงหนิงเฝ้าอยู่ด้านนอกไกลๆจ้องห้องน้ำไม่ละสายตา กลัวหลินหวั่นชิวจะอ้างว่ามาเข้าห้องน้ำแล้วหนีไป
แต่ผ่านไปเนิ่นนานหลินหวั่นชิวก็ยังไม่ออกมา คิ้วบนใบหน้าเหนือดวงตาน้อยของเจียงหงหนิงขมวดเป็ก้อน
ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ได้ตกส้วมตายไปแล้วใช่หรือไม่?
“นี่ เ้าเสร็จหรือยัง?”
“ยัง…” เสียงอิดโรยของหลินหวั่นชิวส่งออกมาจากด้านในเจียงหงหนิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “รีบออกมาได้แล้ว!”
“ยังไม่เสร็จ…” ไอ้เด็กนี่ สนดินสนฟ้าแม้แต่นางถ่ายหนักก็ยังจะสนอีก
นางก็อยากออกไปอยู่แต่ท้องมันปวดมากเลย!
โอ้ย…นั่งจนขาจะเป็ตะคริวแล้ว
จะฆ่ากันหรืออย่างไร!
“เ้า…เ้าคงไม่ได้ท้องเสียหรอกใช่หรือไม่!” เจียงหงหนิงเริ่มร้อนใจท้องเสียไม่ใช่เื่เล็กๆ นะ ในหมู่บ้านเคยมีเด็กตายเพราะท้องเสียอยู่
มิหนำซ้ำนางเองก็กำลังป่วย ขับถ่ายมากไม่ได้เด็ดขาด!
หากผู้หญิงคนนี้ตายหมูป่าของพี่ใหญ่ก็ขาดทุนน่ะสิ!
“เ้าห้ามตายนะ ห้ามตายเด็ดขาด! ข้า…ข้า…ข้าจะไปตามหมอมา!” เจียงหงหนิงร้อนใจไม่มีเวลามาจับตาดูหลิวหวั่นชิวแล้ว รีบสาวเท้าวิ่งออกไป
ผ่านไปสักพักหลินหวั่นชิวค่อยเกาะกำแพงออกมา แข้งขาอ่อนแรงไปหมด
นางกลับเข้าห้องอย่างยากลำบากเอนตัวลงบนเตียง ได้ยินเสียงเจียงหงหนิงดังมาจากด้านนอก “ลุงสวี ท่านเร็วเข้าหน่อย”
จากนั้นก็เห็นเจียงหงหนิงดึงแขนเสื้อชายชราคนหนึ่งเข้ามา
แต่ทั้งคู่กลับต้องปิดจมูกทันทีที่เข้ามาถึง
เหม็นมาก!
เนื่องจากหลินหวั่นชิวนั่งแช่ในห้องส้วมเป็เวลานานกลิ่นนี้จึงไม่มีผลกระทบต่อนางมากนักผิดกับคนที่มาจากด้านนอกทั้งสองที่เกือบถูกนางรมกลิ่นตาย
ประกายรังเกียจปรากฏบนใบหน้าของหมอสวีเขาหันตัวกลับทันที “ไม่ดูๆ เหม็นขนาดนี้นางอุจจาระราดบนเตียงหรืออย่างไร? แย่จริงเชียว ทำข้าเสียเวลาหมด ค่าเดินทางยี่สิบเหรียญทองไปเอามาเดี๋ยวนี้ไอ้หนู!”
เจียงหงหนิงหน้าแดงเขาดึงชายเสื้อตัวเอง พูดอู้อี้ว่า “ข้า…ข้าไม่มีเงินแต่วางใจเถอะท่านหมอสวี ไว้พี่ใหญ่ข้ากลับมาแล้วจะจ่ายให้ท่านแน่นอน! ท่านโปรดเมตตาหน่อยเถิดช่วยตรวจให้พี่สะใภ้ข้าที”
หมอสวีได้ยินดังนี้ก็หน้าดำมืดกว่าเดิมเขากระชากคอเสื้อเจียงหงหนิง “ไม่มีเงินยังจะกล้าตามหมอ ไอ้เด็กเวร… เหม็นขนาดนี้ยังจะกล้าให้ข้าตรวจอีก…”
“ไสหัวออกไป!” หลินหวั่นชิวโมโหแล้วด่าว่านางอุจจาระราดบนเตียงยังพอทน เพราะกลิ่นก็เหม็นจริงๆ
แต่จะมารังแกเด็กต่อหน้านางไม่ได้เด็ดขาด!
“เ้ายังไม่ตรวจอาการให้ข้าด้วยซ้ำยังจะหน้าด้านเก็บเงิน เ้าใช่หมอแน่หรือ ผันตัวไปเป็โจรมิดีกว่าหรือ? หรือว่าเ้าเองก็เป็โจรอยู่ก่อนแล้วแค่แก่ชราลงก็เท่านั้น!”
หลินหวั่นชินยันตัวลุกขึ้นชี้หน้าด่านางเกลียดคนแก่ที่ทำตัวไม่น่าเคารพที่สุดทั้งพวกที่บีบให้ยกที่นั่งให้บนรถประจำทาง พวกที่ไล่เด็กๆ ออกไปแล้วยึดสนามบาสสนามฟุตบอลไว้เป็ที่ร้องรำทำเพลงของตัวเองกลางดึกกลางดื่นยังเปิดเพลงเต้นระบำในเขตที่พักอาศัย…คนแก่พวกนี้ไม่มีอะไรดี ไม่ใช่ว่าคนแก่ไม่ดีหรอกนะแต่คือคนไม่ดีที่แก่แล้วต่างหาก!
หมอสวีถูกหลินหวั่นชิวด่าจนโมโหเขาผลักเจียงหงหนิงลงกับพื้นและจะเดินไปหาหลินหวั่นชิว “นังหญิงคณิกายั่วยวนพี่เขยตัวเองถูกขายแล้วยังจะกล้าอวดดี วันนี้ข้าจะสอนเ้าให้รู้จักทำตัวเป็คน!”
346
![คุณแฟนที่แสนดี NTR [NC 20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1705668352_32245473.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
