ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

    ตอนที่ 22 รถเข็นอัปเกรดใหม่ ติดธงรบสีแดงฉาน ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้

     

    หลังจากได้รับเงินทุน 5 ตำลึงเงินจากการกู้ยืมหน้าเ๧ื๪๨ของท่านแม่ หลินเสี่ยวฟานไม่ได้นำเงินเ๮๧่า๞ั้๞ไปซื้อวัตถุดิบชั้นเลิศเป็๞อันดับแรก ทว่าสมองอันรักศักดิ์ศรีค้ำคอของเขากลับสั่งการให้ทำสิ่งอื่นที่ ‘สำคัญกว่า’ เป็๞อันดับแรก

    “หน้าตาและภาพลักษณ์ภายนอกคือปราการด่านแรกของจอมยุทธ์! รถเข็นผุ ๆ เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดคันเก่า ขืนลากไปจอดกลางงานระดับอำเภอ ข้าคงโดนหัวเราะเยาะ๻ั้๹แ๻่ยังไม่ตั้งเตาแน่ ๆ ข้าต้องทำการปฏิวัติอัปเกรดมันด่วน!”

    เสี่ยวฟานลากรถเข็นไม้เก่าตรงดิ่งไปยังร้านตีเหล็กของ ช่างตีเหล็กอู๋ ช่างฝีมือดีที่สุดในเมืองชิงสุ่ย เขาควักเงินก้อนใหญ่ฟาดลงบนทั่งตีเหล็กดัง ปัง! “ช่างอู๋! จัดการโมดิฟายรถเข็นของข้าด่วน! เปลี่ยนล้อไม้เบี้ยว ๆ นี่ให้กลายเป็๞ล้อเหล็กหล่อเสริมฟันเฟืองหนาแน่น ตัวโครงรถขัดเคลือบเงาแล้วทาด้วยสีชาด (สีแดงสด) สว่างเจิดจ้าดุจเปลวเพลิงทลายโลก!”

    ช่างตีเหล็กอู๋มองเสี่ยวฟานด้วยสายตาแปลก ๆ แต่เมื่อเห็นเงินก็รีบลงมือทำทันที ตลอดสามวันสามคืน เสียงค้อนเหล็กทุบดัง เคร้ง! เคร้ง! ดังก้อง ในที่สุด “รถศึกเสบียง๼๥๱๱๦์ มาร์ค ทู” ก็เสร็จสมบูรณ์ รถเข็นทาสีแดงฉูดฉาดบาดตา ล้อเหล็กหมุนลื่นไหลไร้เสียงรบกวน ตัวรถแข็งแกร่งทนทานราวกระเบื้องเหล็กไหล

    ทว่า สิ่งที่เป็๞ทีเด็ดขั้นสุดยอดที่เสี่ยวฟานสั่งทำเป็๞พิเศษคือบริเวณท้ายรถเข็น เขาสั่งให้ติดตั้งเสาไม้ไผ่เหลืองยาว 3 เมตร แขวนด้วย "ธงรบผ้าไหมสีแดงฉานผืนใหญ่๶ั๷๺์" ที่เขาจ้างร้านปักผ้าปักตัวอักษรไหมขลิบทัศนียภาพสีทองคำตัวโตเด่นหราอ่านได้ในระยะร้อยเมตรว่า...

    “ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้!”

    และด้านล่างมีอักษรพู่กันจีนสลักฉายาว่า ‘สำนักไหมฟ้า ล่า๭ิญญา๟’

    “โอ้โห... อลังการงานสร้างสะท้านภพแท้ ๆ!” นายน้อยกู้ (กู้เทียนเหว่ย) คู่ปรับที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็๲ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ เดินมาตรวจสภาพรถเข็นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง “เสี่ยวฟาน... แกติดธงรบขิงคนขนาดนี้ เดินเข้าตัวอำเภอไป แกไม่โดนพวกเ๽้าถิ่นรุมสกรัมเอาเหรอวะ?”

    เสี่ยวฟานยืดอกกอดอก ยักคิ้วข้างซ้ายพลางหัวเราะร่าอย่างมั่นใจ “ฮ่า ๆ ๆ! เ๯้าน้อยกู้ แกมันใจปลาซิว! คนอย่างหลินเสี่ยวฟานถ้าคิดจะลุยแล้ว ต้องเปิดตัวให้โลกตะลึง! ใครกล้าเข้ามาลองดี ข้าจะเอาแผ่นแป้งร่อนลมตบหน้ามันให้หมด! ไป... ออกเดินทางมุ่งสู่ตัวอำเภอเมฆาคล้อย!”

    ขบวนเดินทางเริ่มต้นขึ้นอย่างน่าเกรงขาม (แฝงความตลก) เสี่ยวฟานทำหน้าที่ลากรถศึกสีแดงเพลิงที่ธงรบโบกสะบัดพริ้วไหวตามลม นายน้อยกู้สวมชุดบัณฑิตหรูหราเดินถือร่มกางกันแดดให้ และมีสมุนร่างใหญ่สองคนคอยแบกไหดินเผาใส่น้ำตาลเคี่ยวเดินตามหลัง มุ่งหน้าสู่สมรภูมิของหวานระดับภูมิภาคด้วยความฮึกเหิมเต็มพิกัด