บทที่ 2 ดื่มเหล้าแก้กลุ้มในผับ
"เย่เทียน ถ้าหยุนซีเป็อะไรไป ฉันเอาเื่นายแน่..."
แม่ยายหวังฟางวิ่งตามออกจากโรงแรมแต่ก็ไม่พบร่องรอยของลูกสาว จึงกระวนกระวายใจยืนกระทืบเท้าอยู่ข้างถนน
พอเห็นเย่เทียนออกมา ก็รีบระบายความหงุดหงิดในใจใส่เย่เทียนทันที
"พอแล้วครับ ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการหาหยุนซีให้เจอ อย่างอื่นเป็เื่รอง"
"เสี่ยวเย่ รีบหาทางตามหาคนกันเถอะ เราแยกกันไปนะ ฉันกับแม่นายไปทางซ้าย ส่วนนายไปทางขวา..."
พ่อตาเซียวเจี้ยนกงรีบห้ามการระบายอารมณ์ที่ไร้ประโยชน์ของภรรยา และกำชับเย่เทียน
---
เย่เทียนไล่ตามไปจนสุดถนน แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของภรรยา เซียวหยุนซี
ด้วยความจนปัญญา เย่เทียนจึงหาร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ เปิดระบบ **"ตาทิพย์"** ที่เป็เอกสิทธิ์ของวิหารเทพา เข้าสู่บัญชีผู้ดูแลของตัวเอง และระบุตำแหน่งของเซียวหยุนซีได้อย่างรวดเร็วที่สุด
**ผับเฮยหยุน** เป็ผับที่วุ่นวายที่สุดในเมืองหยุน ที่นั่นอะไรก็เกิดขึ้นได้
เมื่อรู้ว่าเซียวหยุนซีหลงเข้าไปในผับเฮยหยุน เย่เทียนก็รู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งกว่าเดิม
เขาส่งสิทธิ์การเข้าถึงกล้องวงจรปิดของผับเฮยหยุนเข้าไปในโทรศัพท์มือถือ เพื่อให้แน่ใจว่าจะสามารถตรวจสอบสถานะของเซียวหยุนซีได้ตลอดเวลา
เย่เทียนโบกแท็กซี่ข้างถนน และรีบรุดไปยังผับเฮยหยุน
ในฐานะเ้าวิหารเทพ์ เย่เทียนมีรหัส **"ตาทิพย์"** ของตัวเองที่สามารถเข้าสู่ระบบ **"ตาทิพย์"** ของเมืองได้ตลอดเวลา แต่มีได้ก็มีเสีย เย่เทียนรู้ว่าทันทีที่เขาใช้สิทธิ์นี้ ชีวิตที่สงบสุขของเขาก็จะสิ้นสุดลง
ในกล้องวงจรปิดบนโทรศัพท์มือถือ เซียวหยุนซีนอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง มือถือแก้วไวน์
ชายหนุ่มหลายคนที่มีผมสีสันสดใสสลับกันมองหน้ากัน แล้วมารวมตัวกันรอบตัวเธอ
เย่เทียนทำได้เพียงเฝ้าดู และเร่งคนขับแท็กซี่ให้รีบไปให้เร็วที่สุด
เซียวหยุนซีไม่เคยดื่มเหล้าเลย หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยและเข้าทำงานในบริษัทของตระกูลเซียว ด้วยอิทธิพลของตระกูลเซียว คู่ค้าคนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าบังคับเ้าหญิงของตระกูลเซียวให้ดื่มเหล้า วิถีชีวิตที่เรียบง่ายทำให้เธอซึ่งเป็นักธุรกิจหญิงแกร่งยังคงเป็มือใหม่ในวงเหล้า
---
**ผับเฮยหยุน**
"พี่เฉียง ดูผู้หญิงคนนั้นสิ..." ชายหนุ่มผมแดงชี้ไปที่เซียวหยุนซีซึ่งนอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ ให้กับชายผมทองที่อยู่กลางโซฟา
"นายคิดว่ามีแต่นายคนเดียวที่เจอหรือไง?" ชายผมทองที่อยู่กลางโซฟาเหลือบมองร่างอันงดงามนั้นด้วยความอยากได้
"นายลองดูสิว่าคนอื่นมีปฏิกิริยาอะไรไหม?" ชายผมทองชี้ไปที่คนอื่น ๆ ที่กำลังดื่มเหล้าอยู่
"พี่เฉียง มีคนเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้ว..."
"หุบปาก! นั่นคือคุณชายหลิวหู่แห่งตระกูลหลิวในเมืองหยุน พวกเขามีคนคอยเช็ดก้นให้ นายมีหรือเปล่า?" ชายผมทองเหลือบมองชายที่นั่งติดกับเซียวหยุนซี แววตาฉายแววอิจฉา
---
"คุณหนูเซียว ดื่มคนเดียวมันไม่สนุกเลย ผมอยู่เป็เพื่อนคุณนะ!" หลิวหู่พูดพลางวางมือบนเอวของเซียวหยุนซี
"ขอบคุณ ไม่ต้องหรอกค่ะ" เซียวหยุนซีพูดพลางปัดมือหลิวหู่ออก แล้วดื่มเหล้าในแก้วจนหมด
หลิวหู่เห็นเซียวหยุนซีอยู่ในสภาพไร้เรี่ยวแรง ก็กลับไปนั่งข้าง ๆ เซียวหยุนซีอีกครั้ง
หลิวหู่รู้สึกว่าวันนี้เทพธิดาแห่งโชคมาเยือนเขา เทพธิดาที่เคยได้แต่เฝ้ามองมาดื่มเหล้าแก้กลุ้มอยู่ตรงหน้าเขา เหมือนฝันไป
"ดื่มครั้งแรกใช่ไหม ดื่มคนเดียวง่ายต่อการเมานะ กลุ้มใจหรือเปล่า? เล่าให้ฉันฟังได้นะ พวกเราก็คนรู้จักกันมานานแล้ว..." หลิวหู่เลียริมฝีปาก พลางจุดบุหรี่อย่างมีมาด ข้าง ๆ เขา พ่นควันออกมาพลางมองใบหน้าอันงดงามของเซียวหยุนซี สีหน้าเต็มไปด้วยความหื่นกามโดยไม่ปิดบัง
"ไปให้พ้น ฉันไม่รู้จักนาย..."
เซียวหยุนซีที่กำลังมึนงง แม้จะมองไม่ชัดว่าเป็ใคร แต่ก็ยังคงรักษาความรู้สึกตัวสุดท้ายไว้ได้
“อึก...” เซียวหยุนซีคว้าแก้วไวน์บนบาร์มาดื่ม
ปึก!
ดื่มไปอีกแก้ว เซียวหยุนซีก็ฟุบลงไปบนเคาน์เตอร์บาร์ทันที
“ฮ่า ๆ เมาขนาดนี้แล้ว ยังจะเสแสร้งเป็หญิงสาวผู้บริสุทธิ์อะไรอีก” หลิวหู่เห็นเซียวหยุนซีฟุบลงบนบาร์แล้ว ก็ไม่คิดจะรออีกต่อไป
“รอไปเถอะ พอฉันจัดการเธอได้แล้ว ฉันจะไม่เอาแค่ตัวเธอ แต่จะเอาตระกูลเซียวของพวกเธอด้วย...”
“ฉันจะเตรียมกล้องวิดีโอความละเอียดสูงไว้ให้...”
แม้ว่าเื่แบบนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำ แต่ผู้หญิงอย่างเซียวหยุนซีถือเป็ครั้งแรก ดวงตาของหลิวหู่เปล่งประกายสีแดงด้วยความตื่นเต้น
ในใจเขามีแผนการหลายอย่างแล้ว เขามีห้องส่วนตัวในผับเฮยหยุนแห่งนี้ แค่เข้าไปในห้องนั้นก็สามารถลงมือได้ทันที
“ไปกันเถอะ เธอเมาขนาดนี้แล้ว ฉันจะพาเธอไปพักผ่อน” หลิวหู่คล้องแขนของเซียวหยุนซีไว้บนบ่า
“ปล่อยนะ ฉันไม่รู้จักนาย ฉันไม่เอา...” เซียวหยุนซีพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรง
“ฮ่า ๆ คุณหนูเซียว เราจะรู้จักกันในไม่ช้านี้แหละ”
“หลายปีมานี้ สามีโง่ ๆ ของเธอคงทำให้เธอต้องอดทนอย่างหนักสินะ อีกไม่นานฉันก็จะทำให้เธอสมหวัง” หลิวหู่ไม่สนใจการดิ้นรนของเซียวหยุนซี เดินขึ้นบันไดไปยังห้องส่วนตัวที่ชั้นสองของผับ
---
บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หลิวหู่นำเซียวหยุนซีเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ชั้นสอง แล้วก็หายไปจากจอ
“คุณขับ อีกไกลแค่ไหนจะถึงผับ?” เย่เทียนถามอย่างร้อนรนในรถแท็กซี่
“อีกหนึ่งกิโลเมตร ขับไปอีกสิบกว่านาทีครับ! ที่นี่รถติดไม่หยุดเลย” คนขับเหลือบมองเส้นทางสีแดงบนแผนที่นำทาง
**“ปิ๊บ ๆ...”** มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งด้านหลังรถบีบแตรดูเหมือนจะแทรกตัวผ่านช่องว่างของการจราจร
“ขอยืมรถหน่อย จะไปเอาที่ผับเฮยหยุน!” เย่เทียนรีบลงจากรถ ผลักคนขับมอเตอร์ไซค์ลง แล้วทิ้งประโยคหนึ่งไว้ ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปยังผับ
---
**ภายในห้องส่วนตัวของหลิวหู่**
“เทพธิดาแห่งเมืองหยุน อีกไม่นานเธอก็จะเป็ของฉันแล้ว...” หลิวหู่โยนเซียวหยุนซีลงบนโซฟา แล้วลุกขึ้นไปจัดเตรียมกล้องวิดีโอที่อยู่ในห้องส่วนตัว
ในฐานะเ้าของเื้ัของผับเฮยหยุน หลิวหู่วางใจในห้องส่วนตัวนี้มาก บางครั้งเขาก็ใช้ที่นี่เพื่อชมผลงานที่เขาถ่ายไว้ก่อนหน้านี้ จะไม่มีใครมารบกวนความสุขของเขาเลย
ในห้องส่วนตัวนี้ เซียวหยุนซีไม่ใช่คนแรกที่ถูกเขานำเข้ามา และก็จะไม่ใช่คนสุดท้าย
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว หลิวหู่หยิบขวดยาออกมาจากลิ้นชัก เทออกมาสองสามเม็ดใส่ปากแล้วดื่มน้ำตาม
ยาออกฤทธิ์เร็วมาก ร่างกายที่เคยอ่อนแรงของหลิวหู่ก็เริ่มมีปฏิกิริยา เขาถอดเสื้อนอกออกภายในสองสามครั้ง
หลิวหู่เดินไปยืนอยู่หน้าเซียวหยุนซีที่หมดสติไปแล้ว
“ปัง...”
ประตูห้องส่วนตัวถูกร่างหนึ่งเตะกระแทกเข้ามา ทำให้ความตื่นเต้นที่หลิวหู่เพิ่งจะได้รับจากยาต้องมอดดับลงไป
“แกเป็ใครวะ...” หลิวหู่หันไปมองร่างที่ประตู พบว่าเขาไม่รู้จักเลย
เย่เทียนรีบปิดประตูอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ตั้งใจจะจัดการไอ้สารเลวนี่ให้สาสม
เซียวหยุนซีนอนอยู่บนโซฟาในห้องส่วนตัว บนโต๊ะเล็กมีกล้องวิดีโอที่เปิดอยู่
เห็นว่าเซียวหยุนซีไม่ได้รับอันตราย เย่เทียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลิวหู่ขมวดคิ้วมองเย่เทียน: “เพื่อนเอ๊ย รู้กฎกติกาบ้างไหมเนี่ย”
เย่เทียนไม่คิดจะพูดถึงกฎเกณฑ์บ้า ๆ บอ ๆ กับหลิวหู่ เขากลับตัวแล้วยกเท้าขวาเตะออกไป
การกระทำทั้งหมดของหลิวหู่นั้น เย่เทียนได้เห็นอย่างชัดเจนผ่านโทรศัพท์มือถือ เขาจึงไม่คิดจะออมมือให้หลิวหู่แม้แต่น้อย
“เพื่อนเอ๊ย ยกผู้หญิงคนนี้ให้ฉัน แล้วฉันจะถือว่าติดบุญคุณนายหลิวหู่คนนี้...”
หลิวหู่ที่คลานลุกขึ้นมาก็พุ่งเข้าใส่เย่เทียนอีกครั้ง เซียวหยุนซีไม่ใช่แค่เหยื่อ แต่ยังเป็เทพแห่งโชคลาภที่จะนำเงินทองมาให้เขาใช้จ่ายอย่างไม่รู้จบ
“เพี๊ยะ...”
เย่เทียนตบไปที่แก้มซ้ายของหลิวหู่ที่เข้ามาใกล้
ในพริบตา เืและฟันก็กระเด็นกระดอน!
หลิวหู่มึนงงจากการถูกตบ เขานึกไม่เข้าใจว่าตัวเองก็บอกชื่อออกไปแล้ว ทำไมคนนี้ถึงกล้าตบเขา
ใครในเมืองหยุนจะไม่รู้จักสมาคมัทมิฬของตระกูลหลิวกัน
ที่ผ่านมา ตราบใดที่อยู่ในผับเฮยหยุน พอเขาบอกชื่อออกไป ทุกคนก็ต้องให้เกียรติเขาบ้าง
แต่ทว่าวันนี้แผนการนี้กลับไม่ได้ผล
"แก..." เย่เทียนไม่รอให้หลิวหู่พูดอะไรอีก ก็ยกเท้าขวาขึ้นเตะไปที่ขาขวาของหลิวหู่ที่กำลังจะก้าวมาข้างหน้า ขาขวาของหลิวหู่หักพลิกตรงหัวเข่า
คนรุ่นสองผู้มีอิทธิพลจากโลกมืดอย่างหลิวหู่ ในอดีตแทบไม่มีคุณสมบัติที่จะปรากฏตัวต่อหน้าเย่เทียนด้วยซ้ำ
ั้แ่ตอนที่ใช้สิทธิ์ **"ตาทิพย์"** เย่เทียนก็รู้แล้วว่าชีวิตของเขาหลังจากนี้จะไม่สงบสุขอีกต่อไป และจะกลับมาเต็มไปด้วยพายุเื ดังนั้นจึงไม่จำเป็ต้องออมมือ
มีคนตายด้วยมือของเย่เทียนมากเกินไปแล้ว...
"แกร็ก..."
"อ๊า..." เสียงกรีดร้องในห้องส่วนตัวไม่ส่งผลกระทบต่อกลุ่มคนที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงในผับแม้แต่น้อย
---
เย่เทียนเดินเข้าไปหวังจะช่วยพยุงเซียวหยุนซีให้ลุกขึ้น
"โปรด...ได้โปรด อย่า...อย่าแตะตัวฉัน..."
เซียวหยุนซีดิ้นรนอย่างมึนงง
เย่เทียนให้เซียวหยุนซีนอนฟุบอยู่บนตักของเขา ใช้มือขวานวดบริเวณจุดเฟิงฉือ, เทียนจู้, และวั๋นกู่ที่ด้านหลังของเซียวหยุนซีสองสามครั้ง
"อ้วก..."
"เพี๊ยะ..." เสียงตบดังสนั่นบนใบหน้าของเย่เทียน
"ว้า..."
หลังจากที่เซียวหยุนซีตบหน้าเย่เทียน เธอก็ทรุดตัวลงบนโซฟา กอดเข่าร้องไห้อย่างเ็ป
"ทำไม? ทำไมนายถึงทำแบบนี้?"
เสียงร้องไห้ของเซียวหยุนซีเต็มไปด้วยคำถามต่อเย่เทียน
เย่เทียนเห็นสภาพของเธอ ก็รู้สึกสงสารและเ็ปในใจ เขากอดเซียวหยุนซีไว้แน่น
เขาพูดที่ข้างหูเธอว่า "ฉันไม่ได้ทำ ฉันถูกเซียวอวี้เฉิงใส่ร้าย เขาอยากให้เธอลาออกจากบริษัทเพราะเื่ของฉัน ฉันมีเทปบันทึกเสียงที่เซียวอวี้เฉิงใส่ร้ายฉัน..."
เย่เทียนกำลังจะอธิบายต่อ แต่ก็พบว่าเซียวหยุนซีหลับไปแล้วบนบ่าของเขา โดยมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏอยู่ที่มุมปาก
เย่เทียนอุ้มเซียวหยุนซีในท่าเ้าหญิง แล้วเดินออกไป เขาจะพาเซียวหยุนซีกลับบ้าน
"แกคือเย่เทียนสินะ?"
มีคนกว่าสิบคนยืนขวางทางเย่เทียนอยู่ตรงหน้าประตูผับ
............................................
1K
![กำเนิดใหม่ : ปรมาจารย์เทพโอสถ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746606655_43467733.webp)
