เสน่หาชั่วกัลป์

ชวีหนานอีบอกใบ้หัวหน้าหยาอีหลี่ต้าจ้วงให้หิ้วชายร่างกำยำขึ้นมา และนำเหล่าหยาอีกลับไปยังที่ว่าการเขต

ชวีหนานอีจากไปอย่างรีบร้อน ด้วยเหตุว่าพบเรื่องน่ากลัวมากเรื่องหนึ่ง --- เขาถูกนางหลอกใช้!

แต่ในเวลาเดียวกัน ชวีหนานอีมีไหวพริบดี แทงมีดนี้กลับไปทีหนึ่ง มีดนี้แทงไปได้อย่างเหมาะเหม็ง

กลับถึงที่ว่าการเขต ชวีหนานอีนั่งอยู่ในโถงศาล เมื่อเคาะไม้จิงถาง แล้วจึงถามชายร่างกำยำ “เหตุใดเจ้าจึงเอาหลักฐานในอกเสื้อของไป๋จื่อชีไป? อย่าคิดว่าเจ้านำสิ่งนั้นกลืนลงท้องแล้วข้าจะไม่มีหลักฐาน! วันนี้ต่อให้นำเจ้ามาโบยจนตายแล้วผ่าท้องออกมา ก็ไม่มีใครกล้ามาตะโกนว่าปรักปรำ!” ชวีหนานอีโมโหแล้วจริง ๆ ใครจะคาดคิดมาก่อน ชวีหนานอีแม้แต่ด้านข้างของปีศาจสาวก็ยังมิได้เข้าใกล้ กลับถูกนางพลิกเล่นเกมซ้ำไปซ้ำมาบนฝ่ามือ การหลอกใช้ชวีหนานอีครั้งนี้ล้วนแทบเป็นความเคยชินไปแล้ว! 

ชายร่างกำยำตกใจจนขาอ่อน เสียงคุกเข่าลงบนพื้นดังตึง ตอบเสียงสั่นว่า “ใต้เท้าผู้หลักแหลม ใต้เท้าผู้หลักแหลม ข้าน้อยรับเงินหญิงผู้นั้นมา ตกลงช่วยนางทำ 2 เรื่อง เรื่องแรกคือหาคนไปจับยาวจิ่ว เรื่องที่สองคืออาศัยช่วงชุลมุนฉวยเอาหลักฐานในอกเสื้อของไป๋จื่อชี ข้าน้อยหลังออกมาจากคณะละครตระกูลเยี่ยนก็คิดจะฉีกหลักฐานนั่น แต่ข้าน้อยไม่รู้หนังสือ และไม่รู้ว่าหลักฐานนั่นเป็นของจริงหรือของปลอม ข้าน้อยกลัวโดนพบเข้าจึงนำมันกลืนลงท้อง ใต้เท้า ใต้เท้า ท่านไว้ชีวิตข้าเถิด! ข้าน้อยเดิมทีมิกล้า แต่หญิงผู้นั้นขู่ข้าน้อย หากไม่ทำตามก็จะฆ่าครอบครัวข้าน้อยให้หมด ข้าน้อยมีแม่อายุ 80 กว่าปี ยังมี...”

ชวีหนานอีฟังคำโยนความรับผิดชอบของชายร่างกำยำอย่างรำคาญใจ แล้วให้หยาอีจับกด โบย 20 ไม้ ลงโทษริบทรัพย์สิน 50 ตำลึงเงิน หลังจากนั้นปล่อยให้รอดชีวิตออกไปจากเขตลิ้วเหอ ห้ามกลับเข้ามาอีก ในเมื่อปีศาจสาวกล้าทำครั้งแรก เหตุใดนางจะไม่กล้าทำรอบที่สอง? ปล่อยให้ยาวจิ่วเกลียดชังปีศาจสาว สำหรับชวีหนานอีนั่นมีเพียงแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย ศัตรูของศัตรูคือมิตร คำกล่าวนี้เป็นเหตุเป็นผลจริงๆ 

ชวีหนานอีเล่นกับเงินในมือสักพักก็โยนให้หลี่ต้าจ้วงและกล่าวว่า “ไปซื้อม้าสี่ตัว”

หลี่ต้าจ้วงทำหน้าลำบากใจ “ใต้เท้า ม้าธรรมดาทั่วไปตัวหนึ่งก็ 35 ตำลึงเงิน”

ชวีหนานอีหรี่ตา กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไปเอา 500 ตำลึงเงินที่โรงบ่อนของไป๋จื่อชี หากเขาไม่ให้ เจ้าก็แบกไป๋จื่อชีมาที่นี่ บอกว่าข้ามีเรื่องจะถาม ส่วน 50 ตำลึงนี่ เจ้าแบ่งให้กับเหล่าพี่น้อง”

หลี่ต้าจ้วงยิ้มอย่างไร้เดียงสา กล่าวอย่างดีใจว่า “ขอรับ ขอรับ ขอรับ ข้าน้อยไปจัดการเดี๋ยวนี้” ติดตามท่านใต้เท้าชวีถึงอย่างไรก็ดี ไม่เพียงมีม้าให้ขี่ ยังมีเงินให้ใช้ ท่านใต้เท้าก่อนหน้านี้กินอยู่ลำพัง มีบางคราที่หล่นออกจากช่องแขนเสื้อเล็กน้อยให้พวกเขาซึ่งเป็นเหล่าหยาอีที่ชีวิตลำบากยากเย็น น้อยจนน่าสงสาร จะเหมือนใต้เท้าชวีเช่นนี้ที่ไหน ทั้งใจกว้างฟุ้งเฟ้อ ทั้งยังมีฝีมือในการหาเงิน ไป๋จื่อชีอยู่ในเขตลิ้วเหอกำเริบเสิบสานมานานหลายปี ใครเคยได้ประโยชน์จากในมือของเขาบ้าง? ทว่าใต้เท้าชวีออกฝีมือ ไม่เพียงโบยไป๋จื่อชี ยังให้เขานำ 500 ตำลึงเงินออกมามอบเป็นของกำนัล แค่คิดยังไม่อยากจะคิดเลย ในขณะนี้ หลี่ต้าจ้วงลืมเรื่องที่ชวีหนานอีขี้งกไปหมดสิ้น

หลี่ต้าจ้วงเพิ่งคิดที่จะวิ่งออกไปจัดการหน้าที่ที่ได้รับ ชวีหนานอีกลับเรียกไว้ และสั่งการว่า “ซื้อม้าเสร็จให้ซื้อผ้าสีดำและปุยฝ้ายบังแดดเพิ่ม ให้คนเอาไปส่งที่หมู่บ้านชิงเหมียว และเชิญแพทย์อีก 2-3 คนไปดูด้วยกัน ปิดปากพวกเขาให้สนิท หากใครทำให้ชาวบ้านตื่นตระหนก ข้าไม่ปล่อยไว้แน่!” หลี่ต้าจ้วงและอู่จั้ววนรอบหมู่บ้านชิงเหมียวอยู่หลายรอบ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ สิ่งที่สามารถตรวจสอบได้เหลือเพียงน้ำดื่มเท่านั้น ในน้ำก็ไม่มียาพิษ ทว่าชวีหนานอีคาดว่ายาพิษประเภทนี้เป็นไปได้ว่าจะค่อย ๆ หายไปตามกาลเวลา ไม่รู้ก็แค่เรื่องที่คนในหมู่บ้านกลัวแสงจะหายไปตามกาลเวลาหรือไม่? 

แม้ว่าหมู่บ้านชิงเหมียวจะยึดอาชีพหาปลาเลี้ยงชีพ แต่พื้นฐานคือข้าว ทุกครัวเรือนล้วนปลูกเช่นเดียวกัน ตอนกลางวันไม่สามารถออกจากบ้านไปทำงานได้เช่นนี้ เท่ากับปล่อยให้ชาวบ้านค่อย ๆ กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ออกหากินตอนกลางคืน นอกจากทรมานร่างกายมนุษย์ ยังจะทำลายจิตใจด้วย ท้ายที่สุดกลัวว่าจะทำให้คนที่มีชีวิตอยู่ดี ๆ ทุกข์จนเป็นบ้า ช่างเป็นอุบายที่โหดเหี้ยม!

เฮ้อ...การยัดปุยฝ้ายไว้ในผ้าสีดำ อาจจะช่วยกำบังแสงอาทิตย์ได้บ้าง

หลังจากจัดการกับชายร่างกำยำ ชวีหนานอีเดินเพียงลำพังไปทางที่ปีศาจสาวเคยปรากฏตัว

ยืนอยู่ข้างทาง มองไปยังตลาดที่พลุกพล่าน จินตนาการว่านางอาจจะเคยเดินเฉียดไหล่ผ่านไป

ในยามที่รักคนผู้หนึ่งอาจจะคิดถึงตลอดเวลา หากในยามที่อยากฆ่าคนผู้หนึ่ง ใจก็คอยนึกถึงคล้ายกับมีอสูรอยู่ภายใน 

ดีมาก ดีมาก

ปีศาจสาวให้ชายร่างกำยำมอมเมาจิตใจคนไปทั่ว ทำให้เกิดอานุภาพที่สามารถดึงดูดความสนใจของชวีหนานอี 

ไป๋จื่อชีมาหายาวจิ่ว หากไม่มีชาวบ้านรวมตัวก่อเรื่องวุ่นวาย กลัวว่าจะสามารถนำตัวยาวจิ่วไปได้โดยง่าย ยาวจิ่วคงขัดขืน แต่จะขัดขืนได้ถึงเมื่อไร? ไป๋จื่อชีมิใช่ชาวบ้านธรรมดา เป็นคนเลวที่มีกลอุบาย

ปีศาจสาวใช้การรวมตัวกันของชาวบ้านดึงดูดให้ชวีหนานอีมา นางรู้ว่าผู้ที่เป็นพ่อเมืองถือสิ่งใดมากที่สุด นางรู้ว่าชวีหนานอีไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถไม่รู้ไม่เห็นเรื่องที่ชาวบ้านจะเผายาวจิ่วให้ตาย มาแตะต้องสิ่งที่ชวีหนานอีถือ! 

ในเมื่อชวีหนานอีมาแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะถามเพียงแผนชั่วระหว่างไป๋จื่อชีกับเยี่ยนเต๋อหลิน นางให้ชายร่างกำยำอาศัยช่วงชุลมุนหยิบเอาหลักฐานในอกเสื้อของไป๋จื่อชี ทำให้ชายร่างกำยำถูกโบยอย่างหนัก ใช่แล้ว ชวีหนานอีเพิ่งมาถึงเขตลิ้วเหอไม่นาน เป็นช่วงที่กำลังต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู ไป๋จื่อชีอยู่ในเขตลิ้วเหอ ถูกเรียกว่าเป็นราชาเป็นเจ้านายมาหลายปี ชวีหนานอีไม่เชือดไป๋จื่อชีก่อนก็รู้สึกผิดกับชาวบ้านเป็นอย่างมาก

ดีมาก ดีมาก

หากมิใช่ชวีหนานอีสายตาแหลมคม สังเกตเห็นความแปลกในตัวชายร่างกำยำ ใครจะไปคิดว่าชายร่างใหญ่กำยำแบบนี้จะเป็นพวกโจรมือไว?

ความคิดของปีศาจสาวละเอียดลออ กลอุบายใช่ย่อย เดินหมากโดยไม่ขยับ และเงียบเชียบ นำมีดส่งให้ถึงมือชวีหนานอี ชวีหนานอีไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลงมือ นางคงมีใจให้กับยาวจิ่วจริง ๆ ยืมมือชวีหนานอีอย่างชัดเจน จัดการไป๋จื่อชีไปคราหนึ่ง 

ยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสองตัว!

ดีมาก ดีมาก

ปีศาจสาวช่วยชีวิตยาวจิ่ว ล้อเล่นกับชวีหนานอี ลูกไม้ช่างแพรวพราว

ภายใต้การชำระแค้น ชวีหนานอีวางแผนให้ยาวจิ่วเป็นลูกธนูลับหนึ่งดอก ลูกธนูลับหนึ่งดอกที่สามารถเอาชีวิตนาง! ถูกคนที่ตนเองสนใจทำร้าย คิดถึงรสชาติหัวใจของนางคงงดงามยิ่งนัก 

เดิมทีชวีหนานอีคิดว่ามายังสถานที่เล็ก ๆ อย่างเขตลิ้วเหอนี้ไม่เห็นจะมีสิ่งใด  ไม่คิดว่าจะได้เจอเรื่องราวที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้น จริง ๆ เลย...ยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ

ยังมีชายลึกลับผู้นั้น เขาน่าจะกำลังตามหาปีศาจสาวอยู่ทุกหนแห่งกระมัง?

ดีมาก ดีมาก

ชวีหนานอีมองผู้คนผ่านไปมาไม่หยุดดั่งน้ำไหล หรี่ตาแล้วยิ้ม 

หลี่ต้าจ้วงที่กลับมาแล้ว อยู่ห่างออกไปไกลเห็นสีหน้าท่าทางชวีหนานอีที่แปลกประหลาด ก็ตกใจจนไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้ เป็นชวีหนานอีที่เห็นหลี่ต้าจ้วงแล้วส่งเสียงเรียก “ต้าจ้วง”

หลี่ต้าจ้วงกล่าวติดอ่างว่า “ตะ...ใต้...ใต้เท้า...”

ชวีหนานอีส่งเสียงทุ้มต่ำเบา ๆ “หืม?”

หลี่ต้าจ้วงรีบชี้แจง “ใต้เท้า ข้าน้อยวิ่งไปเอาเงินกับไป๋จื่อชี ตะ...แต่เขากล่าวว่ามีไม่มากขนาดนั้น ให้มาแค่หนึ่งร้อยตำลึง บอกว่าที่เหลือ รอเขาพร้อมแล้วจะมาส่งให้ใต้เท้าด้วยตนเอง” 

ชวีหนานอีหรี่ตา กล่าวอย่างสนุกสนานเองคนเดียวว่า “โอ้ แสดงว่าอยากเจอข้าสินะ”

หลี่ต้าจ้วงแอบเหลือบมองชวีหนานอี ท่าทางคล้ายมีคำจะกล่าวแต่ก็หยุดไว้ 

แววตาชวีหนานอีเป็นประกาย กล่าวเบา ๆ ว่า “พูดมา!”

หลี่ต้าจ้วงกลืนน้ำลาย หยิบกล่องเหมี้ยนจือ จากในแขนเสื้อออกมาด้วยมือสั่นเทา ส่งไปด้านหน้าชวีหนานอี “อะ...อันนี้...ใต้เท้า คะ...คือ ไป๋จื่อชีบอก บอกว่าเหมี้ยนจือกล่องนี้มอบให้ใต้เท้า หะ...ให้ท่านไว้ทาหน้า ให้ผิวนุ่ม”

ชวีหนานอีมีสีหน้าปกติ รับกล่องเหมี้ยนจือมาถือไว้ในมือเล่นครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเยาะ โยนมันให้กับหลี่ต้าจ้วงอีกครา “มอบให้ภรรยาเจ้า”  

หลี่ต้าจ้วงเหมือนได้ของล้ำค่า กล่าวซ้ำไปซ้ำมาว่า “ขอบคุณใต้เท้า ขอบคุณใต้เท้า” เขาแบมือที่กำเหมี้ยนจือ กลับพบว่ากล่องเล็ก ๆ บาง ๆ ถูกบีบจนบิดเบี้ยว 

ใต้เท้าโมโหแล้วจริง ๆ