ในโลกที่เคยเต็มไปด้วยสีสันและความหวัง ทุกสิ่งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อไวรัสปริศนาแพร่กระจายออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ชีวิตที่เคยปกติสุขกลายเป็ความหวาดกลัวและความโกลาหล เมืองใหญ่กลับกลายเป็ทะเลแห่งความสิ้นหวัง
ณ ใจกลางเมืองโฮชิฮาระใน่สายของวันหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็วันธรรมดาเหมือนทุกวัน รถเมล์สาย 8 กำลังแล่นผ่านแยกถนนยาโกะสึ รถติดยาวเหยียดที่ทุกคนคุ้นเคยอย่างดี แต่ในความวุ่นวายนี้ ทุกคนยังคงดำเนินชีวิตไปตามปกติ ไม่มีใครรู้เลยว่าเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล
ในโรงเรียนแห่งหนึ่งบนชั้น 2 ใจกลางเมืองโฮชิฮาระ "โทมะ" เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี กำลังจ้องมองหน้าห้องด้วยความเบื่อหน่าย ในขณะที่อาจารย์กำลังสอนหน้าห้อง สายตาของเขาเริ่มเบลอ และเขาตัดสินใจฟุบลงนอนบนโต๊ะ
แต่ขณะที่เขากำลังฟุบลงบนโต๊ะ เสียงหวอจากรถพยาบาลและรถตำรวจดังขึ้นมาจากถนนด้านล่าง ทำให้เขาหยุดและมองออกไปที่หน้าต่าง สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจเต้นแรง ผู้คนวิ่งหนีด้วยความใ ชายคนหนึ่งที่มีเืเปื้อนเต็มเสื้อวิ่งชนผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมา ก่อนที่จะล้มลงกับพื้น
เขารู้สึกสับสนและกลัว เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข่าว ภาพวิดีโอจากการรายงานสดเผยให้เห็นเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น ผู้สื่อข่าวรายงานว่าไวรัสที่ไม่รู้จักกำลังแพร่ระบาด และผู้ที่ติดเชื้อจะแสดงอาการคลุ้มคลั่ง ก่อนที่จะโจมตีคนอื่น ๆ ทำให้เกิดการแพร่กระจายของไวรัสอย่างรวดเร็ว
เสียงสัญญาณเตือนภัยในอาคารดังขึ้น ผู้คนในออฟฟิศเริ่มวิ่งหาที่หลบภัย เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะพังทลาย เขาตัดสินใจรีบไปหามิโอะซึ่งเป็เพื่อนสมัยเด็กของเขา
"ด้านนอกมีเหตุการณ์เลวร้ายรีบไปกันเถอะ!" โทมะจูงมือมิโอะไปด้วยความเร่งรีบ
โทมะรีบพามิโอะออกจากอาคารเพื่อหาที่ปลอดภัย แต่เมื่อเขาลงมาถึงชั้นล่าง สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม
ผู้คนในล็อบบี้ของตึกแตกตื่นกันไปหมด เสียงกรีดร้องและเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นรอบตัว เขาพยายามพามิโอะไปหาทางออกจากตึกและวิ่งไปที่ห้องเก็บของเพื่อหาอาวุธมาต่อกรกับซอมบี้ ขณะที่เขากำลังค้นหาอาวุธอยู่นั้น
"เพล้ง!!" เสียงกระจกแตกดังขึ้นด้านหลัง ทำให้เขาหันไปมองและเห็นชายคนหนึ่งที่ใบหน้าเปื้อนเืพุ่งเข้ามาหาเขา
"โทมะเอาไป!!" มิโอะรีบโยนไม้เบสบอลเบสบอลไปให้โทมะ เขาฟาดเข้าไปที่หัวของชายคนนั้นอย่างเต็มแรงทำให้ชายคนนั้นแน่นิ่งไป จากนั้นเขาได้เตรียมอาวุธให้กับตัวเองและมิโอะก่อนออกไปหาสถานที่ปลอดภัย เขาได้วิ่งออกจากโรงเรียนมายังบนท้องถนนพบว่าถนนหนทางเต็มไปด้วยรถที่ติดขัดและผู้คนที่วิ่งหนี มิโอะรู้สึกถึงความหวาดกลัวและความไม่แน่นอนที่กำลังครอบงำเธอ
"ไม่เป็ไรนะ" โทมะได้จับมือของมิโอะไว้แน่นและได้รู้ว่าเขาต้องหาทางออกจากเมืองนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
แต่โลกภายนอกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว โทมะกับมิโอะต้องเผชิญกับสิ่งที่น่ากลัวมากกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ ความล่มสลายของโลกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และไม่มีใครรู้ว่าปลายทางจะเป็อย่างไร
2K
