⚔️ บทที่ 20 : ผู้คนแรก
สายลมยามสายพัดพาเอากลิ่นดินชื้นจากป่ากรีนโกลว์เจือด้วยกลิ่นหญ้าแห้งมาแตะจมูก ไครอสเดินเคียงอัครอสออกจากแนวต้นสนหนาทึบ และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เด็กชายชะงัก—ทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา ที่ทอดยาวจนเห็นหมู่บ้านหลังคาฟางเล็ก ๆ อยู่ไกลลิบ
ดวงตาสีเงินเบิกกว้าง มือเล็กที่กำดาบแน่นคลายออกเล็กน้อยเพื่อเช็ดเหงื่อ “ท่านอัครอส…นั่นคือ…คนอื่นใช่ไหม”
ผู้เฒ่ามองหมู่บ้านนั้นอย่างระแวดระวัง รอยย่นบนหน้าลึกขึ้น “ใช่—แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เราเจอจะยื่นมือมาต้อนรับ…เ้าหนู เ้าต้องฟังข้าให้ดี”
ไครอสพยักหน้าแรงเกินไปเหมือนกลัวผู้เฒ่าไม่เชื่อ เขากลืนน้ำลาย มือที่วางบนเหรียญเงินยังสั่น “ถ้าแม่อยู่ที่นั่นล่ะ…ถ้าใครรู้จักแม่ของข้า…” ความหวังจุดเล็ก ๆ สว่างขึ้นในอก
เสียงแรกที่ต้อนรับไม่ใช่คำพูด แต่เป็เสียงสุนัขเห่า เด็กชายสะดุ้งเฮือก ดาบแทบหลุดจากมือ ก่อนจะเห็นเด็ก ๆ สามสี่คนวิ่งออกมาดู พวกเขามีทั้งตะกร้าไม้ มีทั้งหาบฟืน เด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งชี้ตรงมาที่ไครอส “ดูสิ…ไม่มีเงา!”
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น เหมือนฝูงนกที่บินว่อนพร้อมกัน
“จริงด้วย! ขาเหยียบดินแต่ไม่เห็นเงาเลย”
“เป็ปีศาจหรือเปล่า”
“แต่หน้าตาเหมือนเด็กธรรมดานี่นา…”
ไครอสก้มหน้า ความร้อนแล่นขึ้นใบหู เขากัดริมฝีปาก ไม่รู้จะซ่อนเงาที่ไม่มีได้อย่างไร
อัครอสก้าวมาข้างหน้า ยกไม้เท้าเคาะดินสองที เสียงดัง ตึก ตึก หยุดซุบซิบได้ครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าใช้สายตาแข็งกร้าวกวาดรอบหมู่บ้าน “พวกเราเพียงผ่านทาง ไม่ได้มาหาความวุ่นวาย ขอเพียงน้ำและอาหารเล็กน้อย เราจะไปต่อทันที”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง—ดูเป็หัวหน้าหมู่บ้าน—เดินออกมา เขาจ้องเด็กชายตาเดียว แต่ไครอสกลับรู้สึกเหมือนถูกแทงร้อยครั้ง “เด็กนี่…ทำไมถึงไม่มีเงา” น้ำเสียงไม่ได้โกรธ แต่เต็มไปด้วยความระแวง
ไครอสพยายามกลืนน้ำลาย เสียงในคอแทบไม่ออก แต่สุดท้ายก็พูดช้า ๆ “ข้า…ข้าไม่รู้เหมือนกัน” เสียงนั้นสั่น แต่ตรงไปตรงมา
ความเงียบคืบคลาน ทุกสายตามีทั้งความกลัว ความสงสาร และความอยากรู้อยากเห็น เด็กบางคนก้าวถอย แต่เด็กหญิงตัวเล็กที่สุดกลับยื่นผลไม้สีแดงลูกหนึ่งมาให้ไครอส “เอาไปสิ…เ้าดูหิวมาก”
ไครอสเงยหน้า ดวงตาสีเงินสั่นระริก เขายกมือรับผลไม้นั้นเหมือนรับสมบัติชิ้นใหญ่ที่สุดในโลก เสียงเล็กหลุดออกมาแทบจะเป็กระซิบ “ขอบคุณ”
หัวหน้าหมู่บ้านเหลือบมองเด็กหญิง ก่อนถอนหายใจยาว “เอาเถอะ—ตราบใดที่พวกเ้าไม่สร้างปัญหา ที่นี่ก็ยังมีข้าวให้คนแปลกหน้าสองคน”
อัครอสก้มหัวเล็กน้อย “ขอบคุณ” เขากระซิบกับไครอส “จำไว้นะเ้าหนู—โลกนี้มีทั้งคนที่กลัวเ้า และคนที่ยื่นมือให้เ้า ทั้งสองอย่าง…เ้าต้องจำ”
ไครอสกัดผลไม้ที่ได้มา น้ำหวานไหลเข้าปากจนชุ่มคอ ความอุ่นเล็ก ๆ แผ่ซ่านไปทั้งร่าง เด็กชายหลับตา—ในหัวผุดภาพมารดาที่ไม่เคยเห็นใบหน้า แต่หวังว่าเธอคงดีใจที่ลูกยังได้กินอาหารจากน้ำใจของใครบางคน
และในคืนนั้นเอง—ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ กลางทุ่งหญ้า—เด็กชายไร้เงาได้ััครั้งแรกว่า “โลกกว้าง” ไม่ได้เต็มไปด้วยความมืดเพียงอย่างเดียว
2K
