บทที่ 3 : นี่ฉันตกหลุมรักจริง ๆ เหรอ
นับั้แ่วันนั้นมาฉันก็เอาแต่คิดถึงใบหน้าและสายตาของพี่สายชลไม่หยุดทุกวันฉันได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พาลให้คิดอยากเร่งเวลาให้ได้ไปเรียนกวดวิชาไว ๆ
“น้ำหวาน ่นี้แกเป็อะไรไปเนี่ยเอาแต่เหม่อลอย เดี๋ยวก็ยิ้ม เดี๋ยวก็หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว”สายไหมเพื่อนของฉันคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นมาในระหว่างที่พักเที่ยง
“เปล่าซะหน่อย ก็เป็ปกตินี่”ฉันยังเฉไฉปฏิเสธออกไป เพื่อนตัวดีของฉันยังคงมองหน้าอย่างจับผิดไม่หยุดฉันได้แต่หลุบตาต่ำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้
“ก็ได้ เล่าก็ได้ ว่าแต่สายไหมแกเคยแบบรู้สึกแปลก ๆ เวลาเจอใครสักคนอะไรแบบนี้ไหม” ฉันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
“แปลก ๆ ยังไง นี่อย่าบอกนะไปแอบตกหลุมรักใครเข้าให้น่ะ ดักแด้ในถ้ำอย่างแกพอโผล่เห็นแสงตะวันนิดหน่อยถึงกับใจแตกเลยเหรอ”สายไหมเอ่ยแซวพร้อมกระดกนิ้วชี้ไปมาตรงหน้าฉัน
“นี่แกว่าใครเป็ดักแด้ในถ้ำยะถ้าขืนยังพูดมากแบบนี้ ฉันไม่คุยด้วยแล้วนะ” ฉันบ่นอย่างอารมณ์เสียพร้อมกุมนิ้วชี้ตรงหน้าไว้แน่น เพื่อนในกลุ่มต่างชอบล้อว่าฉันเป็ดักแด้ในถ้ำเหตุผลก็ไม่ใช่อะไรหรอก ในเมื่อฉันไม่เคยออกไปเที่ยว พบปะหรือพูดคุยกับใครเลยแม้จะไม่อาจปฏิเสธแต่ฉันก็ไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่นอกจากจะว่าฉันเป็ดักแด้ที่เอาแต่อยู่ในรังไหม หนำซ้ำยังให้ไปอยู่ในถ้ำซะอีกฉันก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่ชอบอยู่แต่ในบ้านก็เท่านั้น ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนซะหน่อย
“โอ๋...โอ๋...เด็กน้อย ไม่แซวแล้วก็ได้ไหนว่ามาซิไปเจอใครมา”สายไหมเปลี่ยนท่าทีมางอนง้ออย่างเอาใจเมื่อเห็นฉันเริ่มอารมณ์บูด
“ก็แค่เพื่อนของพี่เพชรแต่ว่ายังไม่เคยคุยอะไรกันเลยนะ เคยเจอหน้ากันเฉย ๆ แต่ว่า่นี้ไม่รู้ทำไมฉันมักคิดถึงเขาอยู่บ่อย ๆ อะแก” ฉันเริ่มเล่าความรู้สึกแปลก ๆที่มีอยู่ในใจให้สายไหมฟัง เล่าไปก็ได้แต่อายปากตัวเองแต่ความสงสัยที่มีอยู่มันทำให้ฉันอยากระบายให้ใครสักคนฟัง
“ตกหลุมรัก...แกตกหลุมรักพี่เขาให้แล้วนะซิ”สายไหมลากเสียงยาว สรุปให้ฉันฟัง
ฉันมองหน้าสายไหมอย่างตื่นตะลึงนี่ฉันตกหลุมรักพี่สายชลหรอกหรือเนี่ย จะเป็ไปได้ยังไงกันฉันยังไม่เคยพูดกับเขาสักคำเดียวเลยด้วยซ้ำเมื่อคิดได้แบบนั้นฉันก็ส่ายหน้าปฏิเสธการคาดเดาของสายไหมทันที “เป็ไปไม่ได้หรอกฉันเนี่ยนะ เรายังไม่เคยคุยกันสักคำจะรักได้ยังไงกัน”ฉันรีบแย้งออกมาหลังสมองประมวลผลเสร็จเรียบร้อย
สายไหมได้ฟังพลันทำหน้าเหมือนคนปวดไมเกรนทันที“โอ๊ย...ยายหวาน นี่จะใสซื่อเอาให้สุดเลยรึไงยะ ฉันถามหน่อยแกอยากเจอเขาทุกวันไหม”ฉันพยักหน้ารับ “แกดีใจเวลาได้เจอเขาไหม” ฉันพยักหน้ารับ “แล้วแกอยากรู้จักอยากพูดคุยกับเขาให้มากขึ้นไหม” ฉันพยักหน้ารับ “แล้วสมมติถ้าได้คุยกันหัวใจแกเต้นแรงไหม” ฉันยังคงพยักหน้ารับเช่นเคย “ก็นี่แหละเขาเรียกว่าตกหลุมรักไม่ใช่หลุมธรรมดานะจ๊ะ หลุมใหญ่เบ้อเร่อ” สายไหมอธิบายพร้อมวาดแขนกางออกกว้างฉันได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ มองเพื่อนสาวด้วยความคิดอย่างหนักตอนนี้สมองกับหัวใจของฉันทำงานไม่สัมพันธ์กันเสียแล้วน้ำหวาน...นี่เธอตกหลุมรักจริง ๆ เหรอเนี่ย
Part : พี่สายชล
ผมปฏิเสธตัวเองไม่ได้เลยว่าผมเอาแต่คิดถึงน้ำหวาน ใบหน้าเรียวดูน่ารักน่าชัง เข้ากับดวงตาหวานซึ้ง แถมท่าทางที่ดูตื่นตระหนกตลอดเวลาบวกกับแววตาออกจะดูหวาดกลัวผู้คน ทำให้ผมนึกอยากจะเข้าไปกอดเธอไว้ ป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้เธอได้เลย ผมพอจะรู้ข้อมูลคร่าว ๆ ของน้องหวานมาบ้าง เื่ที่เธอไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ถ้าไม่นับว่าต้องไปโรงเรียน วัน ๆ เธอก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ถึงว่าผมถึงไม่เคยรู้มาก่อนว่าไอ้เพชรมีน้องสาวกับเขาด้วยเหมือนกัน ตอนที่ผมได้ยินไอ้เพชรนินทาเื่น้องสาว ว่ามีฉายา ดักแด้ในถ้ำ ผมถึงกับน้ำพุ่งออกจากปาก พลางนึกในใจว่าใครกันช่างใจร้ายกล่าวหาน้องหวานแบบนี้ แมวน้อยหลงทางของผมจะกลายเป็ดักแด้ในถ้ำไปได้ยังไง แต่ก็แอบชื่นชมไอ้คนที่คิดฉายานี้ไม่ได้ ผมอดคิดถึงท่าทีตอนเธอได้ยินคนเรียกเธอด้วยฉายานี้ คงจะดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็แน่...เฮ้อ ผมคิดถึงแมวน้อยหลงทางของผมจัง