ฉินหว่านถูกวาจาของเยว่เฟิงเกอทำเอาสะอึกไปแม้เมื่อครู่จะเป็นางที่พูดจาไม่เหมาะสมจริง แต่เมื่อก่อนยามนางเรียกนามอีกฝ่ายตรงๆเช่นนี้ พระชายาเอกตรงหน้าก็หาได้เคยเห็นสวนอันใดกลับมาไม่
ครั้งนี้เกิดอันใดขึ้นเหตุใดหลังจากที่เยว่เฟิงเกอฟื้นขึ้นมา ถึงได้คล้ายจะเปลี่ยนไปเป็คนละคน ยามนี้นางไม่อ่อนแอเฉกเช่นอดีต แต่กลับยิ่งแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม?
ยามนี้ชิงจื่อไม่รู้ว่าตนตบหน้าเฉี่ยวอวี้ไปกี่ครั้งแล้วมือที่ตวัดไปมาของนางก็เริ่มเจ็บหน่อยๆ ฝ่ามือเองก็แสบร้อนเช่นกัน
ทว่า พระชายาของนางยังไม่ออกคำสั่ง นางก็ไม่กล้าหยุด
ทางด้านฉินหว่านเมื่อเห็นสภาพหน้าตาบวมช้ำของเฉี่ยวอวี้ที่คล้ายจะถูกชิงจื่อตบจนสลบอยู่รอมร่อก็ยิ่งกรุ่นโกรธจนควบคุมตนไม่อยู่ นางขึ้นหน้ามาด้วยคิดจะกระชากผมของเยว่เฟิงเกอ
เพียงแต่มือของนางยังไม่ทันััถูกเยว่เฟิงเกอด้วยซ้ำ ลำคอก็ถูกมือหยกเรียวคู่งามบีบไว้
เยว่เฟิงเกอออกแรงมากเสียจนฉินหว่านแทบจะหายใจไม่ออก
“ฉินหว่านอย่าคิดว่าข้ายังเป็พระชายาอ่อนแอน่ารังแกดังเช่นที่ผ่านมา ั้แ่วันนี้ไปหากเ้ากล้าแตะคนของข้าแม้เพียงเส้นขนข้าจะถอนผมของเ้าออกมาไม่ให้เหลือแม้แต่เส้นเดียว”
ฉินหว่านหายใจอย่างยากลำบากแม้จะพยายามดันมือของเยว่เฟิงเกอออกแต่กลับค้นพบว่าเรี่ยวแรงของอีกฝ่ายช่างมหาศาลจนน่าใ
ในตอนที่ฉินหว่านแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วนั้นในที่สุดเยว่เฟิงเกอก็คลายมือ
ฉับพลันนั้นฉินหว่านก็ไอออกมาอย่างรุนแรง เยว่เฟิงเกออาศัยโอกาสนี้เตะคนให้ถลาร่วงลงไปในสระน้ำ
ฉินหว่านยังไม่ทันหายใจหายคอได้คล่องก็ถูกเตะลงสระน้ำไป
“อ๊าช่วยด้วย”
น้ำเย็นเฉียบซึมเข้าทุกอณูของอาภรณ์ที่ฉินหว่านสวมใส่จนชุ่มโชกและเพราะนางว่ายน้ำไม่เป็ ทางหนึ่งร้องเรียกให้คนช่วยทางหนึ่งก็ใช้มือไม้ปัดป่ายวุ่นวายอยู่ในน้ำ
เยว่เฟิงเกอไม่สนใจจะมองฉินหว่านนางสั่งให้ชิงจื่อหยุดมือ จากนั้นคนทั้งสองก็หมุนกายจากไป
เมื่อเงาร่างของเยว่เฟิงเกอหายลับไปโดยสิ้นเชิงแล้วบ่าวรับใช้คนอื่นถึงได้รีบร้อนวิ่งไปที่สระน้ำ เพื่อช่วยฉินหว่านขึ้นมา
“นายหญิงไม่เป็ไรนะเ้าคะ? ” เฉี่ยวอวี้ไม่มีเวลามาสนใจใบหน้าของตัวเองรีบขึ้นหน้าไปประคองฉินหว่านไว้
ฉินหว่านผลักเฉี่ยวอวี้ออกไป“ไสหัวไป นังคนไร้ประโยชน์”
เฉี่ยวอวี้ที่ยืนไม่มั่นคงอยู่แล้วถูกผลักออกมาจึงล้มลงไป
ฉินหว่านขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกู่ะโไปทางที่เงาร่างของเยว่เฟิงเกอหายลับไป“นังชั้นต่ำเยว่เฟิงเกอ ฝากไว้ก่อนเถอะ ต้องมีสักวันข้าจะทำให้เ้าแหลกสลายเป็หมื่นๆ ชิ้น”
……...........................................................................................
เยว่เฟิงเกอกลับมาถึงเรือนเยว่เหยา[1] ที่ซึ่งเป็ที่พำนักของนางในจวนจั้นอ๋อง
ถึงแม้ม่อหลิงหานจะไม่ชอบเ้าของร่างเดิมแต่เขาก็ไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว จะอย่างไรเยว่เฟิงเกอก็เป็พระชายาเรือนเยว่เหยาที่เขามอบให้จึงนับว่าทั้งสะอาดสะอ้านและหรูหรา
ในสวนของเรือนแห่งนี้ปลูกต้นท้อไว้สองสามต้นยามนี้ดอกท้อที่ห้อยระย้าโบกพลิ้วไปมาตามสายลม ทำให้เรือนหลังนี้ยิ่งดูอบอุ่นงดงาม
เยว่เฟิงเกอนั่งอยู่ในเรือนพักกวักมือเรียกชิงจื่อให้มาหา “มานี่ ให้ข้าดูหน่อย”
ชิงจื่อไม่กล่าววาจาเพียงแค่ก้มหน้าเดินไปหยุดตรงหน้าเยว่เฟิงเกอ
เยว่เฟิงเกอมองาแบนใบหน้าชิงจื่อ กล่าวกับนางว่า “จำไว้ หากครั้งหน้ามีเื่เช่นนี้เกิดขึ้นอีกไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็สาวใช้ชั้นต่ำของใคร เ้าไม่จำเป็ต้องยั้งมือไว้ไมตรี จงสู้กลับเข้าใจหรือไม่? ”
ใบหน้าบวมช้ำของชิงจื่อเงยขึ้นสบมองพระชายาตนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
นี่คือพระชายาที่นางรับใช้มาตลอดผู้นั้นหรือ?
พระชายาที่ั้แ่แต่งเข้ามาที่นี่ก็อ่อนแอปวกเปียกแม้แต่โดนคนรังแกก็ยังไม่กล้าเอาคืนคนนั้นกลายมาเป็คนแข็งแกร่งเช่นนี้ั้แ่เมื่อใด?
ถึงกระนั้นยามที่พระชายาของนางยังเป็องค์หญิงแคว้นเสวี่ยอวี้ นางก็ยังไม่เคยแข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน
เหตุใดตกน้ำไปครั้งนี้พระชายาของนางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน?
เชิงอรรถ
[1] เยว่เหยา（月瑶）จันทร์หยกงาม
1K
