ชิงหยางผนึกขั้นพลังของตนลงมายังขั้นที่หนึ่ง แลออกล่าสัตว์อสูรในเวลากลางวัน ทั้งยังใช้พลังกายเข้าต่อสู้
ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะ้าขัดเกลาร่างกายของตนให้แข็งแกร่ง ทั้งยังเป็การฝึกฝนเจตจำนงแห่งการต่อสู้
ยิ่งเขาแข็งแกร่ง เจตจำนงแห่งการต่อสู้ก็จะแข็งแกร่งตาม ทั้งยิ่งต่อสู้มาก ประสบการณ์การต่อสู้ก็ยิ่งมากตาม
เนิ่นนานผ่านไปสิบวัน ชิงหยางจึงปลดผนึกขั้นฝึกเป็ระดับที่สอง แต่ก็ยังใช้เพียงพลังกายเข้าต่อสู้อย่างบ้าคลั่งเช่นเดิม
แต่ที่น่าแปลกใจก็คือชิงหยางมิได้ใช้เคล็ดวิชาชิง์ ในการกลั่นหลอมปราณพลัง แลรักษาร่างกาย
เขาใช้เพียงยาสมานแผลสูตรผีบอก แลการกินเนื้อสัตว์อสูรเท่านั้นในการฟื้นฟูแลรักษาร่างกาย
ชิงหยางพบว่าหากมิมีกระดูกส่วนใดแตกหัก วิธีนี้นั้นยอดเยี่ยมเป็อย่างยิ่ง
ชายชราเหลาเคยตักเตือนชิงหยางในการฝึกแบบบ้าระห่ำนี้มันจะเป็ผลเสียมากกว่าผลดี
แต่ชิงหยางหาได้ฟังคำของชายชราเหลาไม่ เขายังคงฝึกฝนเช่นเดิมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ยิ่งผ่านการฝึกแบบบ้าระห่ำพลังกายของชิงหยางก็ยิ่งเพิ่มพูน ฐานพลังปราณยิ่งหนักแน่นเจตจำนงการต่อสู้ยิ่งแข็งกล้า
แลวันนี้เป็วันที่หกสิบของการต่อสู้อย่างบ้าระห่ำ แลเป็วันที่ชิงหยางต้องพบกับศัตรูตัวฉกาจอย่างวานรทมิฬที่สูงใหญ่ราวสองจ้าง ( ประมาณ 6 เมตร )
วานรทมิฬตนนี้เป็สัตว์อสูรระดับสามขั้นต้น ที่มีทั้งพละกำลังแลความรวดเร็ว
สิ่งที่ชิงหยางต้องเผชิญนั้นจะมีทั้งหมัดที่ทรงพลัง แลความเร็วในการเคลื่อนย้าย
" ไอ้ลิง เข้ามา " ชิงหยางร้องะโออกสุดเสียง สองหมัดกำแน่นสองตาจ้องมองเขม็ง
" ฟิ้ว " วานรทมิฬพุ่งทะยานร่างเข้าหาอย่างเร็วรี่ มือหนึ่งของมันฟาดออกในทันใด
ด้วยความปราดเปรียวของท่าร่างเคลื่อนย้ายล่องทะยาน ชิงหยางะโหลบออกด้านข้างพลางเหวี่ยงหมัดออกสุดแรงเกิด
" วืด " หนึ่งฝ่ามือหนึ่งกำปั้นพลันจั่วลม ร่างของทั้งสองเซถลา
" ฮ่ะ " ชิงหยางร้องออกมาในทันใดเมื่อตั้งหลักได้
" หากได้โลหิตของมันมาดื่มกิน สงสัยจะช่วยให้ล่องทะยานเคลื่อนย้ายได้เร็วกว่านี้เป็แน่ " ชิงหยางพึมพำ
" ไอ้หนูระวัง " ชายชราเหลาร้องออก
เพราะชิงหยางมัวเหม่อ จึงสบช่องให้วานรทมิฬพุ่งทะยานเข้ามาแลเหวี่ยงหมัดออก
" หึ " ชิงหยาแค่นเสียง พลางเหวี่ยงหมัดสวนออกไป
" วิ้ว " สองหมัดพุ่งทะยานแหวกฝ่ามวลอากาศ ตรงดิ่งเข้าหากัน
" พลั่ก สองหมัดเข้าปะทะสุดแรง
" กร้อบ " เสียงกระดูกแตกหักดังลั่น
" อั้ก " ชิงหยางกระอักเืออกในทันใด พลางกุมมือของตนด้วยสีหน้าที่เ็ป
" ไอ้หนู " ชายชราเหลาที่ยืนมองอยู่บนต้นไม้ร้องออกมา ในใจของชายชรานั้นวุ่นวายสับสนเป็ยิ่งนัก
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " พลันปรากฎเสียงหัวเราะดังลั่นป่า
ชิงหยางมองไปยังต้นเสียง หัวคิ้วทั้งสองถึงกับพุ่งเข้าชนกัน
" ศิษย์สายนอกของสำนัก เขตแดนผสานิญญาระดับหนึ่ง " ชิงหยางพึมพำ
" นี่รึ คนที่ข้าต้องสังหาร ช่างอ่อนแอยิ่งนัก " ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยออกมา
" แต่ก็นะ ค่าหัวเ้าสูงพอควร มันค่อยคุ้มค่าที่ข้าต้องลงมือ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา
" ไอ้ลิง หากมิอยากตายจงใสหัวไปเสีย " ชายหนุ่มผู้นั้นร้องออกมา
" เจี๊ยก " มันร้องลั่นแลทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว
" ตุบ " สองเท้าของชายหนุ่มแตะลงยังผืนพารา ใบหน้าที่หยิ่งยโสฉายออกเต็มที่
" เ้าคงภูมิใจมากสินะ ที่ใช้ขั้นพลังที่เหนือกว่าในการสังหารข้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" สำหรับข้าแล้ว ขั้นพลังสูงต่ำข้ามิได้สนใจ ข้าสนใจเพียงค่าจ้าง " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา
" ข้าอยากรู้นัก ตระกูลเถียนจ่ายเ้ามากเพียงใด เ้าจึงยอมก้มหัวรับใช้มัน " ชิงหยางเอ่ยออกมา
" ไอ้หนู เ้าถึงกับกล้าดูถูกข้าเช่นนั้นรึ " ชายหนุ่มพลันเป็โทสะ มองจ้องยังเหยื่อของตน
" จะตายอยู่แล้วยังพูดมาก " ชายหนุ่มทะยานร่างเข้าหาอย่างรวดเร็ว พลางเหวี่ยงหมัดออกสุดแรง
" คิดประมือกับข้าด้วยพลังกายรึ " ชิงหยางร้องออกมา พลางทะยานร่างเข้าหา
" ไอ้หนู มือของเ้าหักแล้วมิใช่รึ อย่าได้ฝืนใช้ ประเดี๋ยวจะรักษามิได้ " ชายชราเหลาร้องออกสุดเสียง
" พลั่ก " สองหมัดประสานกัน แรงส่งของทั้งสองหมัดส่งสองร่างเหยียดถอย
" มิใช่ว่าหมัดของเ้าแตกหักแล้วรึ " ชายหนุ่มร้องออกมา ทั้งยังงุนงง
" ผู้ใดว่า ที่แตกหักน่ะ เป็หมัดของไอ้ลิงนั่นต่างหาก " ชิงหยางร้องออกมา พร้อมทั้งหมุนหมัดของตน
ชิงหยางทะยานร่างเข้าหาชายหนุ่ม " รับไป " ชิงหยางเหวี่ยงหมัดออกสุดแรงเกิด
" วิ้ว " เสียงมวลอากาศร่ำร้องเมื่อถูกหมัดทรงพลังบดขยี้ให้แตกแยกออก
" อือ " ชายหนุ่มร้องคำรามในลำคอ เพราะหมัดของตนนั้นยังคงชาด้านอยู่จึงมิอาจฝืนออกหมัดได้
" วิ้ง " ชายหนุ่มเร่งสะบัดมือเรียกดาบสีดำออกมา พลางวาดตัดขวางในทันใด
" มิทันแล้ว " ชิงหยางร้องออกพลางเบี่ยงตัวหลบคมดาบอย่างรวดเร็ว
" ฟิ้ว " คมดาบกรีดผ่าที่กลางหลังของชิงหยางเป็ทางยาว
" อั้ก " ชิงหยางกระอักโลหิตออกในทันใด โลหิตสีชาดไหลทะลักออกจากาแกลางหลัง
" ฮื่อห์ " ชิงหยางร้องคำรามในลำคอ พลางสะบัดมือเรียกกระบี่สนิมเขรอะออกมา
" ฟิ้ง " เสียงคมกระบี่กรีดผ่ามวลอากาศดังขึ้น
สองตาของชายหนุ่มจับจ้องยังกระบี่สนิมเขรอะ หัวคิ้วของชายหนุ่มถึงกับพุ่งเข้าชนกัน
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายหนุ่มะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พลางชี้ปลายดาบมายังเด็กหนุ่ม
" พอใจรึยัง " ชิงหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
" อึก " ชายหนุ่มพลันสะท้าน เมื่อััได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรง
" มันคงจะฆ่าสัตว์อสูรมากมาย มันจึงมีจิตสังหารที่รุนแรงเช่นนี้ " ชายหนุ่มพึมพำ
" ใบหลิวเล่นลม " ชิงหยางร้องออกสุดเสียง พลางเคลื่อนเท้าไปเบื้องหน้า แลแทงกระบี่ออกสุดแรง
" วู๊มมมม " มวลอากาศพลันเบี้ยวบิด เมื่อคมกระบี่พุ่งทะยานออก
" อือ " ชายหนุ่มถึงกับสั่นสะท้าน เพราะเขามิเคยพบเจอคมกระบี่ที่แกร่งกล้าเช่นนี้
" ถือว่าการฝึกสองเดือนที่ผ่านมานั้น ได้ประโยชน์สูงยิ่ง " ชายชราเหลาเฝ้าติดตามการฝึกของชิงหยางใกล้ชิดโดยตลอด
ทั้งบางคราเขายังชี้แนะชิงหยางอีกด้วย เมื่อได้เห็นพัฒนาการของเด็กหนุ่ม ยิ่งทำให้หัวใจของชายชราพองโต
" ไม่ " ชายหนุ่มร้องออกสุดเสียง เมื่อคมกระบี่พุ่งทะยานเข้าหา
ทั่วร่างสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬหลั่งไหล ทั้งของเหลวสีเหลืองยังราดรดเปียกย้อมทั่วกางเกง
" ตูมมม " คมกระบี่ทะลวงเข้ากลางช่องท้องของชายหนุ่ม และเิออก
" ตุบ " ร่างของชายหนุ่มทรุดฮวบลงทันใด สิ้นใจในทันที
" หึ " ชิงหยางแค่นเสียงออกมา แลเดินเข้าหาร่างไร้ิญญาของชายหนุ่มแลเร่งทำการรูดทรัพย์ชายหนุ่ม
" เ้าไปเถิด " ชายชราเอ่ยออกมา เขาคุ้นชินกับการที่ต้องทำลายหลักฐานแล้ว
เพราะก่อนนี้เถียนปี้เหลาได้ส่งนักฆ่ามาสังหารชิงหยางแล้วถึงสี่ครา แลแต่ละครานั้นมือสังหารจะมีขั้นฝึกที่สูงขึ้นเรื่อย
" เถียนปี้เหลา เ้ารู้รึไม่ว่า เ้ากำลังช่วยให้ชิงหยางแข็งแกร่งขึ้น " ชายชราเหลายกยิ้ม
ชายชราเหลาเก็บร่างของชายหนุ่มไว้ในแหวนมิติแลทะยานร่างไปยังส่วนลึกของป่า
ชายชราเหลาโยนร่างไร้ิญญาแลไร้เสื้อผ้าลงไปยังก้นเหว
" โฮกกก " สัตว์อสูรที่อยู่ยังก้นเหวร้องคำรามลั่น ต่างก็กรูออกมาแย่งชิงร่างไร้ิญญาของชายหนุ่ม
เพียงมินานร่างไร้ิญญานั้นก็ถูกสัตว์อสูรทรงอานุภาพฉีกทึ้งกัดกินจนมิหลงเหลือสิ่งใด
" ช่างเป็การทำลายหลักฐานที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก " เ้าสำนักเอ่ยออกมา
" ใช่ขอรับ " ชายชราเหลาเอ่ย
" เด็กชิงหยางเป็เช่นใดบ้าง " เ้าสำนักเอ่ยถาม
" เวลานี้เด็กชิงหยางมีขั้นฝึกอยู่ที่ระดับหกเช่นเดิมเหมือนสองเดือนที่ผ่านมา " ชายชราเหลาเอ่ย
" แต่ประสบการณ์การต่อสู้นั้นเพิ่มพูนสูงมากมายยิ่งนัก ทั้งเจตจำนงยังแข็งกล้าขึ้นหลายระดับ แลจิตสังหารยังเข้มข้นสะกดสัตว์อสูรระดับสองได้ " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" นี่มันสัตว์ประหลาดน้อย " เ้าสำนักพึมพำ
" ต้องให้ชิงหยางออกทำภาระกิจแล้ว " เ้าสำนักเอ่ยออกมา
" ไว้รอให้แผลที่หลังหายเสียก่อน ข้าจึงจะพาออกไป " ชายชราเหลาเอ่ย
" รบกวนเ้าแล้ว " เ้าสำนักเอ่ย
" รบกวนอันใดกัน " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา
" หึ " เ้าสำนักหัวเราะออกมา
" ไปกันเถิด "
5K
