ณ ลานประลอง หลังจากที่หลินตงกินยาต้องห้ามเข้าไปร่างกายพลันตัวขยายใหญ่ขึ้นมา1เมตรเหมือนสัปหลาดยังไงอย่างงั้น
พลังกดดันลมปราณแข็งแกร่งขึ้นถึง2เท่าสติเริ่มเรือนหาย พอหลินไป๋เห็นแบบนั้นมันไม่มีความกลัวสักนิดเดียว"เ้าคิดว่าเ้ามีของพันนั้นแล้วข้าจะแพ้รึไง เ้ามียาต้องห้ามง่อยๆนั้นส่วนข้าา " เนตรวงแหวน หลังจากที่หลินไป๋กระตุ้นเนตรวงแหวนขึ้นลูกตาจากสีขาวแปลเปลี่ยนเป็สีดำ ลูกตาแปรเปลี่ยนเป็สีแดงพร้อมกับมีหยดน้ำ3หยดในดวงตา หลังจากที่เบิดเนตรวงแหวนขึ้นมาทุกคนในที่มาดูลานประลอง ส่งเสียงอื้อทันที โดยเฉพาะหลินฟ่าน "หลินเทียนลูกชายยเ้าเป็ปีศาจใช่รึไม่!!!ดวงตานั้นมันอะไรแล้วก็แรงกดดันจากดวงตาเหมือนมองเห็นทะลุปรุโปล่งทั้งหมดแม้แต่ดวงจิตข้า"
ไม่ใช่แค่หลินฟ่านมีปฏฺิกิริยาแม้แต่เ้าเมืองผู้าุโตะกูลต่างๆหรือแม้แต่เย่ฉิงและหลิงเทียนผู้ซึ่งเป็บิดาเอง ก็เกิดความรู้สึกลัวเนตรวงแหวนขึ้นมาเช่นกัน ''ข้าไม่รู้!!!ลูกชายข้าไม่เคยบอกอะไรเลยพวกเ้าก็เห็นนิว่าหลินเอ๋อไม่ได้มีพลังบ่มเพาะแม้แต่ตัวข้ายังไม่คิดว่าเค้าจะมีดวงตาที่น่าสะพรึงเช่นนี้ "หลายคนที่ไม่กล้าสบตาหลินไป๋เข้าให้แล้วเพราะกลัวดวงตาสีเืของหลินไป๋อย่างมาก
หึ "หลินตงเ้ากินยาแล้วยังไง ถึงตัวเ้าจะใหญ่ขึ้นมีพละกำลังความเร็วมากขึ้นแต่ข้าก็ไม่ได้เกรงกลัวเ้าแม้แต่น้อยย" คาถาแยกเงา พันปักษา หลินไปใช้คาถาแยกเงา กับพันปักษาวิ่งไปโจมตีด้วยความเร็วของนินจาทันที หลินตงหลังจากคลุ่มคลั่งก็หายตัวไผโผล่หน้าหลินไป๋โจมตีสุดแรงแต่
หารู้ไม่ว่านี้เป็ร่างแยกเท่านั้น พราะความทำให้ไม่มีสติของยาต้องห้ามทำให้เห็นอะไรเคลื่อนไหวก็พุ่งโจมตีโดยไม่ทันคิดทันที หลินไป๋เห็นแบบนั้นแสยะยิ้ม วิ่งวาบใช้พันปักษาและเนตรวงแหวนในการหา่แล้วโจมตีทันที ย๊าาาา หลินตงโดนพันปักษาเข้าที่จุดตันเถียนทันที ต้องรู้ไว้ด้วยว่าพันปักษาแรงพอๆะุกรงจักรมากสามารถทำลายก้อนหินเป็ลอยตันได้ทันทีนับประสาอะไรกับมนุษย์ที่โดนพันปักษาเข้าตรงกลาง่ท้องเต็มๆหลังจากที่หลินตงโดนเซถอยหลังกระอักเื ตัวะเิทันที
ณ ที่ชมประลองของเหล่าาุโ "ลูกชายยยยข้าาาาาย๊ากกกก"เ้าหลินเทียนลูกชายเ้าฆ่าลูกชายข้าาหลินฟ่านกัดฟันพูดด้วยความอาฆาต หลังจากพูดจบมันใช้ ย่างก้าวดารา วิ่งไปหาเพื่อปลิดชีพหลินไป๋ด้วยความโกรธทันที หลินไป๋เห็นดังนั้น เนตรวงแหวน หลินฟ่านมองตาหลินไป๋โดยไม่ทันรู้ตัวทำให้โดนพลังจิตของเนตรวงแหวนโจมตีจิตใจและทำให้หลินไป๋อ่านวิชาออกทันที พอหลินฟ่านนิ่งไปเพราะสะกดจิตหลินไป๋วิ่งวาปด้วยความเร็วโดยการใช้จักระควบคุมมาที่เท้าทำให้ถึงตัวหลินฟ่านโดยไม่ถึงเสี้ยววิ แล้วเริ่มประสานอิน วิชานินจาคาถาไฟลูกบอลเพลิงั์พ่นใส่หลินฟ่านที่โดนภาพลวงตาอยู่จนไฟครอกเต็มๆ หลินฟ่านหลังจากโดนไฟเผาตัวไปก็ได้สติคืนแล้วร้องออกมาด้วยความเ็ปด อ๊าากกก ผู้ตัดสินเห็นดังนั้นรีบเอาน้ำมาดับให้ทันที แต่พอไฟที่คลอกตัวดับลงหลินฟ่านสลบทันที เพราะาเ็สาหัสจากไฟที่โดนเผาเต็มๆ หลินเทียนและเหล่าาุโ ของตะกูลหลินรีบเข้ามาดูทันที โดยเฉพาะาุโ2 "มันรีบพาตัวลูกชาย"มันกลับทันที หลินไป๋หลังจากที่าุโ2พาตัวหลินฟ่านไป หลินไป๋วิ่งไปกราบพ่อทันที "ท่านพ่อข้าเอาเกียรติ์ยศและคำดูิ่มาให้ท่านคืนได้แล้ว " พอหลินเทียนได้ยินคำของหลินไป๋พูดนั้น
"หลินเอ๋ออเ้าโตขึ้นเป็ผู้ใหญ่แล้วสิน่ะ" ขณะที่พ่อลูกกำลังพูดคุยกันนั้น าุโ2ก็กลับมา "หลินเทียนลูกชายเ้าใช้วิชาประหลาดกับดวงตาที่เหมือนปีศาจนั้นที่ทำร้ายลูกชายและฆ่าหลานข้ามันคืออะไรเ้าอธิบายให้ทุกคนได้ฟังเดี๋ยวนี้ไม่งั้นถ้าไม่อธิบายข้านี้แหล่ะจะปลิดชัพลูกชายเ้าเองข้อหาเป็สมุนปีศาจแฝงตัวมาในมนุษย์"หลินเทียนพอได้ยินดังนั้นน่าซีดเผือกเพราะมันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าลูกชายใช่ปีศาจแอบลอกเลียนปลอมตัวมาเป็ลูกชายมันเพื่อสืบหาข่าวของมนุษย์รึเปล่าเพราะใกล้จะสงคราใมชิงดินแดนเผ่าพันธ์แล้วด้วย!!! พอหลินไป๋เห็นดังนั้น เห้ออ..เป็เื่ยากจนได้
งั้นข้าจะอธิบายให้ทุกคนฟังเอง "ทุกคน ณ ที่นี้ที่ได้เห็นดวงตาสีเืของข้าข้าไม่ใช่ปีศาจแต่อย่างใดแต่ข้าเป็หลินไป๋ลูกชายของหลินเทียนผู้นำ
ตะกูลหลินเช่นเดิม ที่พลังข้าแปลกปลาดต่างจากพวกท่านทุกคน่ะที่นี้เพราะวิชาบ่มเพาะข้าแตกต่างจากคนอื่นๆนักข้าได้รับมรดกมาจากใต้หุบเหวลึกวันนั้นฟ้าฝนพายุกระหน่ำทำให้ข้าพลัดตกลงไปแล้วเจอวิชาที่แปลกปลาดพวกนี้ พวกท่านก็คงจะรู้ว่าในโลกเรานี้มีวิธีการบ่มเพาะวิชาแปลกปลาดมากมายบนโลกที่ยังหาไม่พบ ข้าก็คือหลินไป๋คนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง!!! ขอให้พวกท่านทุกคน ณ ที่นี้โปรดเชื่อใจด้วยข้ายอมให้เอาลูกแก้วมองจิตมาส่องว่าข้าใช่ปีศาจแน่หรือไม่" หลินไป๋พูดอธิบายสุดเสียง "เ้าหลินไป๋" ''ใช่ๆข้าก็เชื่อคงไม่ใช่ปีศาจหรอกแต่ยังไงต้องใช้ลูกแก้วมองจิตมาพิสูจน์เพื่อจะได้ยืนยันว่าตัวเ้าเองไม่ใช่ปีศาจเพื่อความบริสุทธ์ของตัวเ้าเองด้วย'' เหล่าคนมามุงการประลองพูด เย่ฉิงลูกสาวของเ้าเมืองที่ดูหลินไป๋อยู่บนที่ชมนั้นเกิดความรู้สึกชอบมายังไงไม่ถูกคิดว่าหลินไป๋เท่ขึ้นมาในสายตายทันที จนเกิดอาการขวยเขิน'' พอเ้าเมืองชำเลืองมองดูลูกสาวที่เกิดอาการขวยเขินที่มองหลินไป๋แบบนั่นก็เกิดเดือดดาลขึ้นมาทันที หึ"เ้าหนุ่มนั่นคิดว่าชนะหลินตงจะมาใรู้สึกข้าได้รึยังไง" หลินไป๋ที่เห็นเย่ฉิงมองเค้าด้วยแววตาและท่าทีแบบนั้นก็ตะหงิดใจแปลกๆเลยหันไปดูทางด้านเ้าเมืองที่มองเค้าด้วยสายตาอาฆาต "แห๊กๆไม่ใช่ว่าเด็กสาวคนนั้นจะชอบข้าหรอกน่ะแค่เห็นพ่อของนางมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นข้าก็กลัวหัวหดแล้ว!!!" เห้ออจบเื่ของเราสักที
โปรดติดตามตอนต่อไป ......
106
