ตอนที่14 อาณาจักรการ้า
“ตูมมมม”จูเหลียนใมากกับบางอย่างที่กำลังวิ่งขึ้นมาจากด้านหน้าของมันปราณบีบอัดในมือของมันปลดปล่อยออกไปในพริบตากระแทกมันจนเกิดะเิที่รุนแรงขึ้นจูเหลียนให้โรเมอร์พามันและกลุ่มหนีออกจากจุดนี้ทันที
“บ้าเอ้ยนั้นมันบ้าอะไร”แต่ก่อนที่จูเหลียนและกลุ่มจะหนีได้ปรากฏงูขนาดใหญ่ั์มันพุ่งเข้าใส่กลุ่มของจูเหลียนด้วยความเร็วสูงโรเมอร์สร้างลำแสงเวทและยิงออกไปด้านหน้าปลดปล่อยพลังทำลายล้างเข้าใส่หน้าของงูั์นั้นแต่มันไม่ได้สร้างผลกระทบเลยแม้แต่น้อยพลังที่รุนแรงนั้นสร้างแรงะเิกระแทกทุกอย่างจนปลิวไปด้านหลัง
“โถ่..เว้ย”งูั์พุ่งผ่านกลุ่มะเินั้นและผ่านกลุ่มของจูเหลียนจนกระจายกันออกไปคนละทิศจูเหลียนถูกโรเมอร์ช่วยเอาไว้แต่ทั้งสองตกลงไปภายในหลุมทรายและตกลงไปทันทีกลุ่มของจักรพรรดิอีกสามปลิวตกลงไปที่ทรายอีกฝั่งหนึ่ง
“บ้าเอ้ยถ้าผมเจอมันมากกว่านี้ก็คงดี”จูเหลียนตกลงมาในหลุมทรายขนาดใหญ่ยังมันจ้องมองไปรอบๆและถีบไปที่กำแพงอย่างแรงเพราะว่ามันโกรธตัวเองอย่างมากที่ไม่อาจทำอะไรได้เลยในฐานะหัวหน้าของกลุ่มจักรพรรดิทั้งสิบ
“โรเมอร์พวกเราคงต้องเดินตามทางไปก่อน”จูเหลียนออกคำสั่งหลังจากสงบสติอารมณ์ลงมันเดินไปอย่างช้าๆมินิแมพเองก็ไมได้แสดงอะไรเลยนอกจากสีแดงวิ่งไปมาใต้เท้าและเหนือหัวของมันทำให้มันหงุดหงิดอย่างมากโรเมอร์สร้างโล่พลังเวทเอาไว้ห่อหุ้มร่างกายของจูเหลียนเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อปกป้องจูเหลียน
“ไอ้พวกงูบ้านี้”จูเหลียนเดินไปมั่วๆระหว่างที่มันกำลังเริ่มคิดบางอย่างในหัวของมันไม่นานมันก็มาถึงยังพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เหมือนอูโมงขนาดใหญ่ั์โรเมอร์กระแทกคทาลงไปที่พื้นสร้างพื้นที่อาณาเขตเวทเพื่อตรวจสอบพื้นที่รอบๆ
“ไม่มีอะไรอยู่ที่นี้ขอรับมีเพียงแค่พลังเวทอันน่าเกรงกลัวที่ห่อหุ้มวิหารนั้นเอาไว้”โรเมอร์อธิบายจูเหลียนประหลาดใจมากมันทำได้เพียงแค่มุ่งหน้าไปที่วิหารนั้นเพราะว่ามันไม่สามารถที่จะหาทางอื่นออกไปไม่ได้เลย
จูเหลียนมาถึงยังพื้นที่ที่ด้านหน้าของวิหารมันมีพลังเวทที่รุนแรงกระจายไปทั่วทุกทิศมันเดินผ่านเข้าไปได้ง่ายๆแต่โรเมอร์กับถูกกระแทกจนปลิวออกไปด้านหลังเพราะไม่สามารที่จะทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อย
“คนมีแหล่งกำเนิดพลังเวทเท่านั้นที่ผ่านเข้ามาได้นายไม่ต้องเข้ามาหรอกโรเมอร์”จูเหลียนออกคำสั่งแขนทั้งสองข้างที่มีพลังเวทนั้นถูกปิดเอาไว้หลังจากที่สมบัติทั้งสองก็ไม่ได้ดูดซับพลังแล้วจูเหลียนเดินเข้าไปตามทางเรื่อยๆ
“โอ้....ที่นี้สุดยอดเลยนะ”จูเหลียนเริ่มเดินดูรอบๆด้วยรอยยิ้มและสิ่งที่มันพบเจอมากมายคือหุ่นอัศวินยืนตามทางไปตามทางที่มีพรมแดงและสิ่งที่มันเจอคือกลิ่นอายประหลาดเต็มไปหมด จูเหลียนระหว่างที่มันเดินมาถึงประตูทางเข้าของสุดทางเดินสิ่งที่อยู่ด้านหน้าคือกระจกที่มันมีรูปร่างของทั้งสามยืนอยู่ด้วยกัน
“ตัวผม เ้าหนูมืดมิด ตาแก่จอมโมโหไม่คิดว่าพวกเราทั้งสามจะมายืนอยู่พร้อมกันแบบนี้นะ”ทมิฬอุทานทั้งสองพยักหน้าตอบหลังจากนั้นพวกมันก็จ้องมองไปรอบๆเพื่อที่จะหาทางเข้าไปภายในประตูนี้
“โอ้...นี้ไงกรรไกรเพื่อเปิดประตู”จูเหลียนพึมพำด้วยสีหน้าประหลาดใจมากเพราะว่ามันสามารถที่จะมองเห็นทุกอย่างเป็สีม่วงได้และพบเจอกับคันโยกที่ไม่มีสีม่วงอยู่เลยมันไปโยกทันทีประตูค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆและปิดลงทันทีจูเหลียนสับสนอย่างแรง
“เ้าหนูจับไปที่กระจกสิ”เทียนโอแนะนำจูเหลียนพยักหน้าตอบมันเดินเข้าไปจับที่กระจกพริบตามันก็ถูกดึงเข้าไปอย่างง่ายดายมันมาปรากฏตัวในพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เหมือนกับสวนมันตรวจสอบมิติปรากฏว่าในตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในทะเลทรายการ้าแล้วมันอยู่บนท้องฟ้าที่ไหนก็ไม่รู้ทำเอามันใหน้าซีดเลย
“ยินดีตอนรับท่านผู้ยิ่งใหญ่ไม่คิดว่าท่านจะสามารถเข้ามาภายในพื้นที่นี้ได้”ปรากฏเสียงดังขึ้นและชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามาหาจูเหลียนพวกมันมีเสียงที่ไม่ตรงต่อรูปลักษณ์เลยแม้แต่น้อยทั้งเดินเข้ามายืนด้านหน้าของจูเหลียนพวกมันเดินนำทางจูเหลียนเข้าไปภายในพระราชวังประหลาดที่มีคนเช่นพวกมันทั้งสองอีกจำนวนมาก
“ที่นี้คือวิหารที่เชื่อมต่อกับวิหารอีกนับไม่ถ้วนเมื่อท่านผ่านบททดสอบทั้งหมดเข้ามาที่นี้ได้ข้าว่าท่านจะต้องไปรับการทดสอบกับท่านหญิง”ทั้งสองเริ่มอธิบายจูเหลียนเริ่มคิดว่ามันแปลกๆเพราะว่าแค่ผ่านมาที่นี้ได้มันจะต้องไปทดสอบหรือพบเจอใครแบบนี้ด้วยเหรอมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ
จูเหลียนเดินตามเข้ามาถึงพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีเหล่าผู้คนชายหญิงจำนวนมากเดินไปรอบๆเสาสีขาวขนาดใหญ่ั์มีนางฟ้าตนหนึ่งกำลังกระพือปีกอยู่กางอาการมันจ้องมองมาที่จูเหลียนด้วยสีหน้าเ็าและลอยเข้ามาหามัน
“เ้าเข้ามาที่นี้เพียงผู้เดียวหรือ”นางฟ้าถามจูเหลียนไม่เห็นค่าสถานะใดๆเลยนอกจากชื่อเท่านั้นชื่อของเธอคือ ราฟาเอล เมลเทเรเนียร์มันเต็มไปด้วยความดุร้ายเมือ่เฆ้นว่าเธอไม่ได้ให้เกียรติมันเลยและยังแสดงท่าทางกวนส้นตีนอีก
“ผมมาคนเดียวแล้วมันยังไง”จูเหลียนตอกหน้ากลับทันทีโดยที่มันไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อยนางฟ้าจ้องมองอย่างดุร้ายแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกมันเหวี่ยงมือเรียกแผ่นหินสี่แผ่นมาวางที่พื้นหลังจากนั้นมันก็เริ่มหมุนด้วยความเร็วสูงพลังเวทจากแผ่นหินทั้งสี่เริ่มเชื่อมต่อกันกลายเป็ทางยาวราวห้าสิบเมตร
“เพียงแค่เ้าเดินผ่านไปได้เ้าจะได้รับสิ่งนี้”ราฟาเอลอธิบายและเรียกสมบัติที่เหมือนกับลูกแก้วเข้ามาภายในมือของเธอจูเหลียนจ้องมองอย่างดูถูกในมือเธอมันขยะชัดๆมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อยค่าสถานะอะไรก็ไม่มี
“ไม่เอาหรอก”จูเหลียนพูดและเตรียมตัวที่จะเดินจากไปแต่หลายคนก็เดินเข้ามาขวางทางของพวกมันสีหน้าของพวกมันเ็าอย่างมากจูเหลียนถอนหายใจและหันเดินเข้าไปที่แผ่นหินทั้งสี่มันเดินผ่านไปอย่างง่ายๆเหมือนไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย
“กระจอกโคตรขยะแบบนี้จะเอมาทำอะไรได้”จูเหลียนบ่นมันเดินผ่านทุกคนไปอย่างง่ายๆปล่อยให้พวกมันอ้าปากค้าจูเหลียนเดินออกมายังด้านนอกวิหารราฟาเอลพุ่งเข้ามายืนที่ด้านข้างของจูเหลียนมันโยนลูกแก้วให้กับจูเหลียนแต่มันไม่ได้รับและปล่อยให้ตกลงไปที่พื้นแตกทันที
“เ้า”ราฟาเอลเต็มไปด้วยความก็เธอจ้องมองมาที่จูเหลียนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่น้อยจูเหลียนเดินผ่านไปที่ทางออกอย่างเงียบมันเริ่มงงแล้วว่าตัวเองเข้ามาทำบ้าอะไรที่นี้ราฟาเอลเข้ามาหยุดมันที่ด้านหน้าทางที่มันเข้ามาด้านใน
“เ้ารู้เื่ที่ข้าหลอกเ้าสินะ”ราฟาเอลถามจูเหลียนพยักหน้าตอบเพราะมันไม่ได้มีอะไรที่จะต้องโกหกเลยแม้แต่น้อย
“แล้วเ้าผ่านศิลาทดสอบทั้งสี่ได้ยังไง”ราฟาเอลเริ่มถามอีกครั้งแต่ครั้งนี้จูเหลียนไม่ได้สนใจมัน้าที่จะเดินผ่านไปแต่ก็ถูกหยุดเอาไว้เธอจับมือทั้งสองของจูเหลียนยกขึ้นและวางลูกแก้วที่เหมือนกับลูกที่ตกแตกก่อนหน้านี้แต่ครั้งนี้มันมีค่าสถานะ
“ลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์เมื่อส่งพลังเวทเข้าไปมันจะสร้างโล่ที่แข็งแกร่งเทียบเท่ากับพลังเวทนั้น”
“ขอบคุณตอนนี้ผมไปได้หรือยัง”จูเหลียนถามหลังจากที่มันขอบคุณแล้วราฟาเอลพยักหน้าตอบจูเหลียนเดินผ่านประตูกระจกกลับออกมาด้านนอกและวิหารก็เริ่มถล่มมันรีบวิ่งออกมาด้านนอกในตอนนี้ตัวมันเริ่มงงมันทำอะไรไปและตรวจสอบค่าสถานะของมันปรากฏว่าค่าโชคมีตัวการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
“ค่าโชคเหรอ”ค่าโชคของมันมี(-480)ด้านหลังนั้นแสดงว่าที่จูเหลียนได้ทำไปทั้งหมดมันได้ใช้ค่าสถานะของโชคเพื่อผ่านสิ่งต่างๆมาได้อย่างง่ายดายแบบนี้และสิ่งที่แย่ที่สุดคือมันไม่รู้จะฟื้นฟูค่าโชคกลับมายังไงด้วย
“คงเหมือนปกติแค่นอนมันก็เพิ่มกลับมาเอง”จูเหลียนคิดหลังจากนั้นมันก็โยนลูกแก้วให้กับโรเมอร์ที่กำลังกังวลวิ่งไปรอบๆตัวของมันโรเมอร์สับสนมากที่จูเหลียนหายไปและกลับมาพร้อมกับสมบัติที่ดูน่าเหลือเชื่อแบบนี้
“ไปทดสอบอะไรมานิดหน่อยตอนนี้มาหาทางออกจากที่บ้าๆนี้กัน”จูเหลียนและโรเมอร์มุ่งหน้าออกไปจากวิหารที่กลายเป็เศษซากพวกมันมาถึงยังพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เหมือนกับทางที่งูั์ใหญ่ที่โจมตีเข้าใส่พวกมันจูเหลียนเดินนำไปอย่างเงียบๆ
“ตูมมมม”แต่แล้วก็เกิดะเิขึ้นงูจำนวนมากตกลงมาจากพื้นที่เหนือหัวของจูเหลียนโรเมอร์สร้างโล่เวทขึ้นจากลูกแก้วศักดิ์สิทธิ์เมื่องูััเข้ากับโล่พวกมันก็ถูกเผาด้วยพลังจากแสงศักดิ์สิทธิ์ร่างกายของพวกมันเ็ปอย่างมาก
“โรเมอร์เว้ยฉันคิดแผนได้แล้วเว้ยขยายโล่เวทออกไปอีกเอาใหญ่ๆเลย”จูเหลียนออกคำสั่งโรเมอร์เองก็ทำตามโดยไม่ลังเลพริบตาที่โล่เริ่มขยายตัวขึ้นเหล่างูั์ก็พยายามที่จะหนีแต่พวกมันก็เริ่มทำให้พื้นที่รอบๆสั่นะเืจากการเคลื่อนไหวที่รุนแรงไปมา
“ตูมมมม”เพดานที่ร้างจากทรายที่จับตัวเหนือหัวของพวกมันะเิออกทรายจำนวนหลายล้านตันตกลงเข้าใส่มันทั้งสองทันทีไม่ใช่แค่พวกมันพวกงูเองก็ถูกแรงกระแทกที่มหาศาลระดับนี้กดทับร่างกายของมันก็ถูกบีบจนเละเหมือนกัน
“ไม่เจอคนอีกในระยะหนึ่งกิโลเมตรเลยนะ”จูเหลียนและโรเมอร์โผล่ออกมาจากทรายที่หน้าแน่ได้ด้วยเวทน้ำแข็งและเวทน้ำของโรเมอร์จูเหลียนตรวจมินิแมพเพื่อหาคนอื่นแต่ก็ไม่เจอเลยแม้แต่น้อยทำให้มันเริ่มหงุดหงิดแน่นอนว่ามันตรวจสอบจากตราสัญลักษณ์แล้วทั้งสามยังไม่ตายแต่หายไปไหนไม่รู้
“เอาเถอะคงไม่เหลือทางเลือกมาถ้าพวกนั้นไม่กลับไปก็คงออกตามหาเราอยู่หรือไม่ก็คงมุ่งหน้าต่อไปแล้ว”จูเหลียนคิดมันเดินทางต่อไปกับโรเมอร์แต่สองคนโดยเรียกเ้าหลงและม้าอีกหนึ่งตัวออกมาจากสมบัติที่เก็บม้าเอาไว้
“เ้าพวกนั้นหายไปไหนกันนะ”หลังจากที่จูเหลียนให้โรเมอร์ตรวจสอบรอบๆก็ไม่พบเจออะไรพวกมันจึงได้เดินทางต่อแต่นี้ก็ผ่านไปเกือบสิบวันแล้วพวกมันทั้งสองมาถึงยังสวนกลางของทะเลทรายการ้าแล้วที่นี้มีอาณาจักรขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้าของพวกมันสิ่งที่น่าสนใจคือที่นี้มีผู้คนจำนวนมหาศาลเลย
“ที่นี้คือส่วนกลางของทะเลทรายการ้ามันคืออาณาจักรของการ้าองศ์าาซาฮาเร็ม เป็อาณาจักรที่ไม่ได้ใหญ่มากนักจึงไม่ได้อยู่ในแผนที่แต่ก็เป็หนึ่งในอาณาจักรที่อยู่ภายใต้อาณาจักรลิโอเนียร์และอาณาจักรไอเซนไฮของพวกเราขอรับ”โรเมอร์อธิบายแบบนี้ก็คงง่ายขึ้นเยอะแต่จูเหลียนยังไม่คิดที่จะเปิดเผยสถานะของมันตอนนี้
“ไปเถอะ”จูเหลียนและโรเมอร์มุ่งหน้าเข้ามาที่ด้านหน้าของประตูทางเข้าของอาณาจักรการ้าทหารทั้งหมดต้องหารที่จะตรวจสอบทั้งสองแต่เมื่อเห็นเสื้อผีที่หรูหราที่ไม่แม้แต่จะมีทรายติดอยู่เลยพวกมันจึงได้ถอยออกไป
“พวกเ้าเห็นคนสามคนมาก่อนหน้าของพวกข้าหรือไม่”จูเหลียนพยักหน้าโรเมอร์จึงได้เริ่มถามแต่ทหารทั้งหลายกับส่ายหน้าตอบทั้งสองจึงทำได้เพียงแค่มุ่งหน้าเข้าไปภายในอาณาจักรเพื่อตรวจสอบดูจูเหลียนได้ใช้มินิแมพตรวจสอบแต่ทั้งสามไม่ได้อยู่ที่นี้
“หายไปไหนกันวะ”จูเหลียนเริ่มหงุดหงิดแต่มันก็มุ่งหน้ามาถึงยังพื้นที่ของลานขนาดใหญ่ที่กำลังเกิดเสียงโฮร้องขึ้นอย่างต่อเนื่องจูเหลียนจ้องมองเข้าไปภายในเล็กน้อยปรากฏชายสองคนกำลังต่อสู้กันพวกมันใส่ปลอกคอพวกมันคือทาสนั้นเองจูเหลียนทำได้เพียงแค่ถอนหายใจคนในโลกนี้ยังมียศและฐานะอยู่การมีทาสไม่ได้แปลกอะไรเลยแต่ก่อนที่มันจะหยุดสายตาลงที่ด้านหน้าของหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่ง
“LV 50 ซาธาเรียริฟันน่า ฉายา จ้าวแห่งการทำลายล้าง
สถานะ เ้าหญิงแห่งชนเผ่าสุดแกร่งกาโออาชีพ ทาส
พลังโจมตี 5000 พลังป้อง 10000
พลังเวท 0 ความเร็ว 1000
โชค 10
แต้มคงเหลือ ไม่สามารถที่จะเพิ่มด้วยตัวเองได้
สกิลติดตัว กายาเหล็ก คงกระพัน ฟื้นฟูพลังโจมตีของั์ กำปั่นสยบฟ้า ลูกเตะตัดผ่านอากาศ”
“บ้าบ่อคอแตก”จูเหลียนอุทานด้วยสีหน้าใจริงๆมันไม่คิดว่าจะมาเจอตัวประหลาดสุดแกร่งในพื้นที่ที่ร้อนแบบนี้ได้เลยจูเหลียนลงจากม้าโรเมอร์ลงตามจูเหลียนเก็บม้าและเดินเข้าไปกลางผู้คนพวกมันทั้งหมดต่างหลบทางให้กับจูเหลียนและโรเมอร์
“โรเมอร์รู้จักคนจากชนเผ่ากาโอไหม”จูเหลียนและโรเมอร์มาหยุดดูที่พื้นที่ด้านหน้ากรงขังของการต่อสู้จูเหลียนหันไปถามโรเมอร์
“คนเผ่ากาโอข้าได้ยินว่าพวกมันมีร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนกับั์ทั้งที่ตัวเล็กมากและมีพลังกำลังที่สูงอย่างมหาศาลแต่พวกมันไม่มีเวทในร่างกายเลยขอรับ”โรเมอร์เริ่มอธิบายสิ่งที่มันรู้ทั้งหมดทันที
“ผู้จัดการผมต้องกรซื้อทาส”จูเหลียนะโชายชราหัวล้านเมื่อได้ยินก็จ้องมองมาที่จูเหลียนมันเปลี่ยนท่าทางไปหลังจากที่เห็นการแต่งตัวของจูเหลียนในทันทีมันรีบวิ่งเข้ามายืนที่ด้านหน้าของจูเหลียนพร้อมลูกน้องกลุ่มหนึ่งด้านหลัง
“คุกเข่าคิดว่ายืนอยู่ต่อหน้าใคร”แต่ก่อนที่มันจะได้พูดอะไรโรเมอร์ก็คำรามออกมาพริบตานั้นแรงกดดันเวทก็กระจากไปทั่วทุกพื้นที่กดทับร่างกายของผู้จัดการการค้าทาสและลูกน้องนับสิบของพวกมันให้ก้มลงต่อหน้าของจูเหลียน
“ผม้าซื้อตัวของเธอแกจะให้ผมไหม”จูเหลียนโบกมือโรเมอร์จึงได้สลายพลังทั้งหมดของมันออกและจูเหลียนก็ได้เริ่มพูดมันชี้ไปที่หญิงสาวตัวเล็กที่เหมือนกับกำลังจะตายได้ทุกเมื่อชายร่างอ้วนเริ่มครุ่นคิด
“นายท่านข้าสามารถที่จัดการหญิงงดงามมากมายให้กับท่านได้แต่เหตุใดท่านจึงเลยเด็กนั้นขอรับ”ชายร่างอ้วนจ้องมองมาที่จูเหลียนและเริ่มถามแต่พริบตานั้นจิตสังหารที่รุนแรงก็ปลดปล่อยออกมาจากโรเมอร์จูเหลียนรีบโบกมือ
“ไม่ต้องรู้ข้าไม่ได้เอานางมาเล่นสนุกเพียงแค่คิดว่านางมีประโยชน์เท่านั้น”จูเหลียนอธิบายชายร่างอ้วนเมื่อได้ยินก็พยักหน้าตอบและเริ่มอธิบายการขายแน่นอนว่าจูเหลียนให้ราคาโดยไม่ได้คิดเลยมันคือสี่แสนเหรียญทุกคนต่างจ้องมองมันว่าโง่เง้าแต่มันไมได้สนใจเพราคนจากชนเผ่ากาโอนั้นแข็งแกร่งมากค่าสถานะสูงสุดๆอีกทั้งเด็กผู้หญิงด้านหน้าของมันยังเป็เ้าหญิงอีกด้วยงานนี้มีแต่ได้กับได้
8K
