โชคดี!?
อาจจะพูดได้ว่าเป็อย่างนั้น ถ้าคิดถึงเพียงแค่ว่าออสการ์ยังไม่ตายจากการโจมตีของเ้าเสือโคร่งเบงกอลตัวั์
แต่ดูเหมือนว่าความโชคดีจะอยู่กับเขาแค่แวบเดียวเท่านั้น ความเ็ปต่างหากที่ยืนยงและยาวนาน
“อ๊ากกกกกส์!!!!”
เด็กหนุ่มส่งเสียงร้องออกมาอีกครั้ง หลังจากที่ขืนตัวเอาไว้ไม่ให้ถูกฉุดกระชากลากลงไปใน้ำลึกได้สำเร็จ เพราะมันต้องแลกมากับแขนซ้ายที่หลุดหายไปั้แ่บริเวณใต้หัวไหล่ เืพุ่งไหลออกมาราวกับท่อประปาแตกก็ไม่ปาน
ต่อให้ไม่ตาย แต่การเสียเืไปมาก ๆ แบบนี้ก็ทำให้ออสการ์หน้าซีดเกิดอาการวิงเวียนคล้ายจะเป็ลมหมดสติขึ้นมาทันที เขากัดฟันกระเสือกกระสนพาตัวเองไปยืนอยู่ในตำแหน่งที่น้ำสูงไม่ถึงหัวเข่า ก่อนจะเรียกเอายาเม็ดฟื้นฟูออกมายัดใส่ปากอย่างลนลาน
อาการเ็ปหายไปอย่างเป็ปลิดทิ้ง กระดูกซี่โครงที่หน้าอกซ้ายและสีข้างขวาที่หักสมานตัวกลับคืนสู่สภาพปกติ กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น เส้นเื กระดูกงอกยาวออกมาจากาแที่แขนซ้าย ก่อร่างสร้างเป็แขนใหม่ที่สมบูรณ์ได้ในพริบตา
นี่คือประสิทธิภาพของ ‘ยาเม็ดฟื้นฟูร่างกาย’ ที่ออสการ์เรียกมันสั้น ๆ ว่ายาเม็ดฟื้นฟู
“ให้ชิบ*ายตาย*่าเถอะ! เชี่ยอะไรกันว่ะเนี่ย?”
ทันทีที่เด็กหนุ่มกวาดตากลับไปมองดูว่าตัวบ้าอะไรกัดแขนตัวเองจนขาด เขาก็ต้องหลุดปากสบถบริภาษออกมาอย่างแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ใครมันจะซวยได้มากขนาดนี้?
นี่มัน ‘หนีเสือปะจระเข้’ ชัด ๆ
แถมยังเป็การหนีเสือตัวเดียวมาเจอกับจระเข้ทั้งฝูงอีกด้วย!
ซ้าย! ขวา! หน้า! หลัง! ออสการ์หันมองรอบทิศเพื่อประเมินความซวยของตัวเองให้ชัดเจน แล้วก็พบว่ามันคือตาย 9 รอด 1 ถ้าอธิบายด้วยสุภาษิตคำพังเพยแบบจีน ส่วนถ้าจะกล่าวถึงความหนักหนาของสถานการณ์แบบไทย ๆ
ก็แค่ส่งคนไปจองศาลาพร้อมนิมนต์พระเอาไว้ได้เลยเท่านั้น!
เพราะที่ตรงนี้คือบริเวณหมู่แมกไม้เขียวขจีที่ออสการ์เห็นมาแต่ไกล เขาหลับหูหลับตาวิ่งหนีเสือเข้ามาใกล้บริเวณนี้โดยไม่รู้ตัว แรงกระแทกของเ้าเสือั์นั่นส่งเด็กหนุ่มลอยมาตกอยู่กลางบึงน้ำที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นกระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ
ออสการ์สาบานได้เลยว่าที่นี่เป็บึงน้ำจืด น้ำที่สำลักเข้าปากเขาไม่มีรสชาติเค็มเจือปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว แล้วทำไมต้นไม้ที่ขึ้นอยู่รอบ ๆ ถึงได้เป็ต้นโกงกางั์?
แล้วทำไมเ้าพวกจระเข้ที่กำลังว่ายตามกลิ่นเืเข้ามาถึงได้ตัวใหญ่นัก!?
ออสการ์ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมบึงน้ำจืดถึงได้มีจระเข้น้ำเค็มที่ดุร้ายอยู่เป็จำนวนมากแบบนี้?
“โธ่โว้ย!! ไอ้….”
เสียงตวาดอย่างหัวเสียหยุดชะงักลง ไม่ใช่ว่ากลัวจะหยาบคายเกินไป แต่เป็เพราะเด็กหนุ่มต้องเรียกหอกยาวขึ้นมาฟาดสกัดจระเข้ที่พุ่งรี่เข้ามาเกือบถึงตัวแล้วก่อน
พลั่ก!!
ตูม!! ตึง!! โครม!!
พลั่ก!!!
ตูม!! โครม!! โครม!! ตูม!! ตึง!!
ฉึก!
ตึง!! ตูม!! โครม!! ตูม!! ตึง!! โครม!!
แค่ฟาดไป 2 ทีกับแทงไป 1 ครั้ง รอบตัวของออสการ์ก็เต็มไปด้วยความวุ่นวายโกลาหลราวกับโลกกำลังจะแตก ไม่ใช่เพราะหอกยาวธรรมดาเปลี่ยนแปลงกลับกลายไปมีฤทธานุภาพของหอกโมกขศักดิ์จริง ๆ แต่เป็เพราะเขาลงมือได้แม่นยำอย่างยิ่งต่างหาก
ไม่ว่าจะตัวเล็กตัวใหญ่ ไม่ว่าจะเป็จระเข้น้ำเค็มหรือน้ำจืด จุดอ่อนของพวกมันก็ยังเป็จมูกที่รูปร่างเหมือนก้อนขี้หมานั่นอยู่ดี เมื่อถูกฟาดเข้าไปอย่างแรง เมื่อถูกแทงเข้าไปอย่างจัง จระเข้ 3 ตัวก็พลิกตัวพร้อมกับตวัดฟาดหางไปมาอย่างเ็ป
ความวุ่นวายโกลาหลกำลังขยายตัวออกไป เพราะจระเข้ตัวอื่นที่ว่ายตามมาใกล้ ๆ ถูกลูกหลงและเริ่มอาละวาดร่วมวงด้วย ออสการ์อยากจะใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าไปจัดการกับพวกมันทีละตัวเสียเหลือเกิน
น่าเสียดาย! เขาไม่กล้า และที่สำคัญ เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าจะฆ่าพวกมันได้ยังไง
‘ถอยก่อน!’
ความคิดแบบปลอดภัยไว้ก่อนวาบขึ้นในหัว โดยไม่ต้องคิดทบทวนซ้ำ ออสการ์รีบหมุนตัวพุ่งกระโจนไปยังรากต้นโกงกางใหญ่ที่หมายตาเอาไว้ล่วงหน้าทันที
สู้กับจระเข้ในน้ำ! โง่หรือเปล่า? ใครจะไปทำเื่ฆ่าตัวตายแบบนั้น?
“เชี่ย...!”
ตูม!
ออสการ์ะโพุ่งกลับลงน้ำอีกครั้ง คราวนี้เขายืนอยู่ในจุดที่น้ำลึกเกือบถึงเอว แม้ว่าจะยังตื่นตระหนก แต่เด็กหนุ่มก็มีสติพอที่จะเก็บหอกยาวและเรียกหอกสั้นออกมาถือติดมือ น้ำลึกแบบนี้ ไม่มีทางที่เขาจะกวัดแกว่งหอกยาวได้อย่างมีประสิทธิภาพเลย
“มันจะซวยซ้ำซวยซ้อนเกินไปหน่อยมั้ย?”
เมื่อสายตากวาดขึ้นไปมองกิ่งไม้ที่ทำให้ตัวเองใจนต้องะโถอยลงมาในน้ำ ออสการ์ก็บ่นพึมพำออกมาอย่างหัวเสีย กิ่งไม้มีตั้งมากมายแต่เลือกไปคว้าเอางูหลามเข้าเสียได้ เขารีบขยับพาตัวเองออกไปจากจุดที่อยู่อย่างรวดเร็ว น้ำตรงนี้ลึกเกินไป
ซ่า!!!
เสียงน้ำแตกกระจายจากทางด้านซ้ายดังมาเข้าหู ออสการ์หันขวับไปเพื่อจะพบว่าปากที่อ้ากว้างของจระเข้ใหญ่กำลังจะถึงตัว เขาย่อเข่าลงเล็กน้อยพร้อมกับยื่นแขนซ้ายที่ว่างเปล่าเข้าไปในปากที่เต็มด้วยเขี้ยวอันแหลมคมอย่างไม่ลังเล
เด็กหนุ่มไม่้าแขนซ้ายของตัวเองแล้วอย่างนั้นหรือ? เขา้าจะเป็เดชไอ้ด้วนอีกครั้งใช่มั้ย?
ไม่เลย! แขนใคร ๆ ก็รัก ออสการ์ไม่ยอมยกให้จระเข้หน้าโง่ไปแบบง่าย ๆ ‘อีก’ หรอก
มือซ้ายถูกสะบัด และแขนถูกบิดออกด้านนอกอย่างรวดเร็ว เขากำลังเดิมพันอยู่!
กึก!
“ย๊ากกส์”
ตาแรกออสการ์ชนะ หอกสั้นถูกเรียกออกมาค้ำปากอันใหญ่โตนั้นไม่ให้งับลงมาได้สำเร็จ เขาส่งเสียงคำรามเพื่อช่วยเพิ่มพลังให้สามารถพลิกตัวเ้าจมูกยาวตัวใหญ่จนตะแคงข้างได้
แล้วออสการ์ก็แทงตาที่ 2 ต่อทันที
สวบ!
“เก็บ!”
เขาชนะอีกครั้ง แม้หนัง้าของจระเข้น้ำเค็มจะหนาและแข็งจนหอกไม่น่าจะแทงเข้า แต่ออสการ์ก็เดิมพันว่าหนังสีขาวด้านล่างจะไม่เหนียวมากมายอะไรนัก
ซากของจระเข้ที่หายวับไปยืนยันความคิดของเด็กหนุ่มได้เป็อย่างดี
….
“อีกนิดเดียว! ทนอีกนิดเดียว! อย่างเพิ่งแตกตอนนี้!”
กึก!
เคร้ง!
มันไม่เป็ไปตามหวัง ใบหอกสั้นหักสะบั้นและแตกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยคาปาก แรงกัดของจระเข้น้ำเค็มรุนแรงอย่างที่มีคนร่ำลือเอาไว้ และคงมีแต่ฮิปโปเท่านั้นที่สามารถรับมือกับมันได้
สวบ!
“เก็บ!”
หอกสั้นอีกเล่มในมือขวาเสียบยังเสียบทะลุใต้คางได้เป็ปกติ ออสการ์สั่งเก็บซากแล้วรีบก้าวถอยหลังยาว ๆ ไปยังจุดที่หมายตาเอาไว้ เขาต้องหาตำแหน่งปลอดภัยเพื่อหลบซ่อนสักพัก อย่างน้อย ๆ ก็ขอเวลาตรวจสอบสภาพบึงน้ำหาทางหนีทีไล่ให้ชัดเจนเสียก่อน
จนถึงตอนนี้ เด็กหนุ่มบุกตะลุยเข้ามาด้านในของบึงน้ำอย่างไม่มีทางเลือกอื่น ทิศทางที่จะกลับไปยังทุ่งหญ้าของเ้าเสือโคร่งเบงกอลนั้นมีจระเข้ฝูงใหญ่ขวางทางอยู่ มันทำให้เขาตัดสินใจไปตายเอาดาบหน้า พุ่งหนีออกมาในทิศทางตรงข้าม แม้จะถูกจระเข้พุ่งเข้ามาโจมตีอยู่เป็ระยะ แต่ก็มีจำนวนน้อยกว่ามาก
“แฮ่ก ๆ ๆ ๆ”
ออสการ์หยุดยืนหอบหายใจอยู่กับที่ มือซ้ายพยายามสะบัดเพื่อเก็บหอกสั้นที่หักเหลือแต่ด้ามเข้าช่องเก็บของ แต่ดูเหมือนว่าอาวุธที่พังเสียหายจะไม่สามารถเก็บได้อีก
ตุบ!
เขาโยนมันทิ้งลงพื้น แล้วสลับเอาหอกสั้นอีกเล่มที่ถืออยู่ในมือขวามาถือด้วยมือซ้ายแทน เม็ดยาฟื้นฟูถูกเรียกออกมายัดใส่ปากทันที แม้จะได้รับาเ็ไม่มากนัก แต่การฟื้นฟูร่างกายไม่ให้เืไหลออกไปเรียกเ้าพวกจมูกยาวตามกลิ่นเข้ามาเพิ่มถือเป็ความคิดที่ดี
แหมะ!
“หือ? ฝนตก?”
หยดน้ำที่ตกลงมากระทบไหล่ทำให้ออสการ์ที่กำลังนั่งพักเอาแรงเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย แล้วเขาก็ต้องอ้าปากค้างเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก
“เชี่ยยยยยยยยยยยยยย….”
8K
![กลิ่นกฤษณาสื่อรักข้ามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1621233708_6625780.webp)
