“หนังเื่นี้สนุกจัง”
ลินินเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาจากโรงหนังพร้อมกับกลุ่มเพื่อนๆ ในห้องเรียนของเธอ ในขณะที่เพื่อนกลุ่มอื่นแยกย้ายกันไปอีกทาง.
“นั่นสิ อดใจรอภาคต่อไปไม่ไหวแล้วเนี่ย” จันทร์เ้าเห็นด้วยแล้วหันไปพูดกับกัปตันเพื่อนในห้องอีกคนที่เดินตามทั้งคู่มาด้วย
“นายหิวรึยังกัปตัน” จันทร์เ้าถาม.
“ก็นิดหน่อยนะ” กัปตันตอบคำถามจันทร์เ้าแล้วหันไปหันไปถามลินินต่อ
“แล้วลินินล่ะหิวรึเปล่า?” .
แต่ทว่าก่อนที่จะได้ตอบคำถามของกัปตัน สายตาของลินินก็มาสะดุดกับร่างสูงของพี่อาทิตย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าพร้อมกับพี่มาร์ค นักเรียนรุ่นพี่ที่เพิ่งจบ ม.6ไปหมาดๆ ของเธออีกคน พี่มาร์คเป็เพื่อนสนิทของพี่อาทิตย์และทั้งคู่ก็เรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตลอดั้แ่ ม.ต้น เพราะเป็ห้องรวมตัวของเด็กระดับหัวกะทิจนกระทั่งพวกเขาเรียนจบไปล่าสุดและที่สำคัญเขาคือขวัญใจของจันทร์เ้า.
“พี่อาทิตย์….?”
เขามาปรากฏตัวอยู่หน้าโรงหนังได้ไงกันนะ แล้วไหนจะพี่มาร์คที่ยืนอยู่ข้างๆ อีก สองคนนี้น่ะเอาแต่เรียนเคยสนใจว่าหนังเื่ไหนจะเข้าโรงเมื่อไหร่กันล่ะ
“อ้าวพี่อาทิตย์? พี่มาร์ค?”
“มากันได้ไงคะเนี่ย?”
“หรือว่ามาดูหนัง?”
จันทร์เ้าถามพี่ชายด้วยความแปลกใจและมองหน้าพี่มาร์คอย่างรู้สึกดีใจที่เจอเขาด้วยในวันนี้ ในขณะที่ลินินกลับเบือนหน้าหนีคู่หมั้นของตัวเองแล้วตอบคำถามของกัปตันที่รอฟังคำตอบอยู่
“หิวสิ ก่อนกลับแวะหาอะไรกินกันเถอะ”
ลินินทำเป็ไม่สนใจคู่หมั้นหมาดๆ ของตัวเอง เธอหันมาชวนกัปตันและทำท่าจะพากันออกไปเพราะเข้าใจว่าจันทร์เ้าจะต้องกลับไปพร้อมกับพี่ชายของตัวเองเหมือนกับทุกครั้ง
“พ่อให้พี่พาลินินไปทานข้าวน่ะ”
พี่อาทิตย์รีบพูดเมื่อเห็นลินินกำลังลากมือกัปตันเพื่อนผู้ชายของเธอออกไปและนั่นก็ทำให้เท้าของสาวน้อยที่กำลังก้าวอยู่ชะงักกึกแล้วหันกลับไปสบตาเขาอีกครั้ง .
“พ่อมีธุระอะไรกับยัยนินหรอคะ?” จันทร์เ้าถามพี่ชายด้วยความอยากรู้
“ไม่ใช่เื่ของเด็ก” อาทิตย์ขยี้หัวน้องสาวเบาๆ แล้วหันไปพูดกับลินินต่อ .
“ว่าไง?”
“เธอจะไปมั้ย?” อาทิตย์เค้นคำตอบจากหญิงสาว
“เอ่อ….”
ในขณะที่ลินินหันไปมองหน้ากัปตันที่ยังรอตนอยู่เช่นกันอย่างลังเล แต่เธอก็ไม่ควรทำให้ผู้ใหญ่รอด้วยน่ะสิ เมื่อคิดได้ดังนั้นลินินจึงต้องตัดสินใจแล้วพูดกับกัปตันด้วยความรู้สึกผิด
“ขอโทษด้วยนะกัปตัน นินจำเป็ต้องไปจริงๆ” เธอบอกกัปตัน.
“ไม่เป็ไร” แม้จะแอบผิดหวังอยู่นิดๆ แต่กัปตันก็เข้าใจเหตุผลของลินิน.
“ไว้วันหลังก็ได้นี่” กัปตันบอกเธอ
“งั้นเดี๋ยวหลังกลับจากฮ่องกงเราค่อยนัดกันอีกทีนะ”
เธอบอกกัปตันเพราะปิดเทอมนี้เธอจะไปเยี่ยมคุณย่าที่ฮ่องกงและคงอยู่ยาวจนใกล้เปิดเทอม แต่แม่บอกว่าต้องรอให้พี่อาทิตย์ไปอเมริกาในอีกสองสามวันนี้ก่อนในฐานะที่เขาเป็คู่หมั้นมันจะดูน่าเกลียดไป
“โอเค” กัปตันพยักหน้าแล้วก็ขอตัวกลับไป โดยมีสายตาของอาทิตย์จับตาดูความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่ตลอดเวลา
“ไปได้รึยัง?” พี่อาทิตย์ถามเธออีกครั้งในเวลาต่อมาหลังกัปตันกลับไปแล้ว
“ก็นำไปสิคะ” ลินินบอกเขา
“โอเค” ชายหนุ่มพยักหน้าและทำท่าจะเดินนำไป แต่สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นจันทร์เ้าที่ทำท่าจะตามตนมาด้วย
“จะไปไหน?” อาทิตย์ถามน้องสาวพร้อมกับเอามือยันหน้าผากของจันทร์เ้าไว้ด้วย
“ก็….ไปทานข้าวกับพี่ ยัยนิน แล้วก็คุณพ่อไงคะ”
จันทร์เ้าบอกพี่ชายด้วยท่าทีงงๆ ทำไมพี่อาทิตย์ถึงทำท่าอย่างกับว่าจะไม่ให้ตนตามไปด้วยงั้นแหละ.
“ไม่ต้องไปหรอก” อาทิตย์เบรกน้องสาว
“อ้าว?” จันทร์เ้างง
“ทำไมล่ะคะ?” ลินินเองก็สงสัยเช่นกัน
“ก็พ่อไม่ได้บอกให้พาเราไปด้วยนี่”
“เอาเป็ว่าวันนี้เรากลับกับไอ้มาร์คก็แล้วกันนะ” อาทิตย์บอกน้องสาวหน้าตาเฉย
“อ้าวเห้ย!” มาร์คที่ยืนเงียบอยู่นานรีบท้วงขึ้น ก็ที่มันไปลากตนมาถึงที่นี่เพราะอยากดูหนังไม่ใช่หรอกหรือ?
“กลับมาก่อนดิวะไอ้อาทิตย์”
มาร์ครีบเรียกอาทิตย์ที่ทิ้งน้องสาวไว้กับตนเอง แล้วพาสาวอีกคนออกไปเสียดื้อๆ แต่ทว่าเพื่อนรักก็พาลินินไปเสียแล้วเหลือเพียงจันทร์เ้าที่หันกลับมายืนยิ้มให้ตนอยู่ดวงตาแป๋ว
“ไอ้เพื่อนเวร”
.
.
.
ด้านอาทิตย์ก็พาลินินมาที่ลานจอดรถ.
“เข้าไปสิ” อาทิตย์เปิดประตูรถให้เธอ
“คุณลุงจะคุยเื่อะไรกับนินหรอคะ?” ลินินถามเขาด้วยความอยากรู้และเธอก็จะได้เตรียมตัวถูก.
“จำได้ว่าเมื่อกี้บอกแค่ว่าพ่อให้มารับเธอไปทานข้าว”
“แต่พี่ไม่ได้บอกว่าพ่อพี่จะคุยเื่อะไรกับเธอนะ”
อาทิตย์บอกหญิงสาวและนั่นก็ทำให้ลินินต้องยืนค้างหน้าประตูรถแล้วคิดตาม พี่อาทิตย์ไม่ได้บอกเธอจริงๆ นั่นแหละเพราะคนที่พูดก็คือจันทร์เ้าที่คาดเดาไปเองต่างหาก.
“แล้ว….?”
ลินินมองหน้าเขาด้วยคำถามจนกระทั่งได้ยินเสียงแตรรถบีบอยู่ด้านหลังพร้อมกับคนขับที่ะโต่อว่ามา
“ไม่เห็นรึไงว่ามีคนรอคิวจอดต่ออยู่น่ะ”
แล้วเธอก็ถูกพี่อาทิตย์ว่าอีกจนได้ ลินินจึงต้องเข้าไปนั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วอาทิตย์ก็เดินวนไปฝั่งคนขับ เขาเข้ามานั่งข้างในแล้วก็ขับรถพาเธอ
“ความจริงพี่อาทิตย์ไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ”
“คุณลุงท่านคงไม่รู้หรอก” ลินินเอ่ยขึ้นในเวลาต่อมาเมื่ออยู่บนรถกับเขา คุณลุงอนาวินก็ไม่ได้ตามมาดูสักหน่อย
ใช่สิ ความจริงแล้วพี่อาทิตย์จำเป็ต้องมารับเธอออกไปทานข้าวข้างนอกโดยบอกว่าเป็คำสั่งของผู้ใหญ่สินะ นั่นแหละคืออีกเหตุผลที่ลินินต้องยอมขึ้นรถเขามาเพราะเป็แก่คุณลุงอนาวินพ่อของเขาที่เอ็นดูเธอ
“……..” แต่ทว่ากลับไร้คำตอบจากเขา
“ทำไมไม่ใส่แหวน?” แต่พี่อาทิตย์ถามถึงแหวนหมั้นประจำตระกูลของเขาที่ผู้ใหญ่ให้เอามาหมั้นเธอแทน
“ถ้าใส่ เดี๋ยวเพื่อนๆ ก็สงสัยกันหมดสิคะ” ลินินบอกเขา
“เธอไม่อยากให้ใครรู้สินะ ก็ดี” ชายหนุ่มพยักหน้า
การหมั้นระหว่างเขาและลินินนั้นไม่ได้เปิดเผยหรือแพร่งภายออกไป อย่างที่รู้กันว่าวันหมั้นมีแค่คนในครอบครัวและผู้ใหญ่ที่สนิทกันจริงๆเท่านั้นและลินินก็ยังเด็กมาก เธอเป็เพียงนักเรียนที่กำลังจะขึ้น ม.4 ในเทอมหน้า ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นเอาเธอไปพูดให้เป็เื่เสียหายในภายหลังด้วย ในกลุ่มเพื่อนของเขาก็มีเพียงมาร์คเท่านั้นที่รู้
“ค่ะ ก็ดี….”
ลินินทวนตามคำพูดของเขาแล้วการสนทนาของทั้งคู่ก็หยุดลงและเงียบไปเลยตลอดทาง เด็กสาวอดคิดไม่ได้เลยจริงๆ ว่าเื่ที่ทั้งคู่ถูกจับให้หมั้นกันนั้น พี่แอนนาของเขาจะรู้เื่บ้างรึเปล่า
“อยากกินอะไรล่ะ” พี่อาทิตย์ถามเธออีกครั้งในเวลาต่อมา
“นินไม่หิวค่ะ” ลินินบอกเขา
“แต่เมื่อกี้พี่ได้ยินเธอบอกเพื่อนคนนั้นว่าหิว” อาทิตย์เถียง เขาได้ยินเต็มสองหู
“แต่ตอนนี้ไม่หิวแล้วค่ะ” ลินินเถียงกลับเพราะเธอไม่อยากไปกับเขานี่นา
“เอาแต่ใจ” แล้วเขาก็หาเื่ตำหนิเธออีกจนได้
………………….
นิยายเื่นี้เป็นิยายรุ่นลูกต่อจากเื่ ‘วิบากรัก’ ค่ะ ไรท์ขอฝากนิยายเื่ใหม่ ช่วยกดติดตามและกดถูกใจเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ????
123
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
