“เฮ้ออ..วันนี้ก็ไม่มีลูกค้าอีกแล้วชีวิตของเรามันช่างไร้สีสันสิ้นดี”เสียงถอนหายใจดังออกมาจากร่างของชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะไม้ตัวโปรดวันนี้เป็วันอาทิตย์ซึ่งเป็วันหยุดจากงานประจำของเขาเขามักจะเปิดร้านขายของเก่าแห่งนี้ทุกวันหยุดถึงแม้มันจะไม่ค่อยมีคนเข้าร้านเลยก็ตาม
“หนี้ที่กู้ไว้ก็ใกล้ครบกำหนดต้องส่งดอกแล้วงานที่เราทำทุกวันเงินก็แทบไม่พอใช้จ่าย” ชายหนุ่มบ่นออกมาตัวเขาโตมากับปู่ด้วยกันสองคน
ด้วยความที่ยากจนเป็อย่างมากปู่จึงไปกู้เงินจากทั้งธนาคารและพวกนอกระบบเพื่อส่งเขาเรียนจนจบชั้นมัธยมมาได้แต่สุดท้ายด้วยความที่โรงเรียนของเขาเป็แค่โรงเรียนทั่วไปการจะหางานดีๆโดยไร้ซึ่งเส้นสายจึงเป็เื่ที่ยากลำบากสำหรับเขาเป็อย่างมาก
And I say hey yeah yeah yeah yay~~
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาจากโทรศัพท์Nogiaรุ่นปุ่มกดที่ปู่ของเขาให้มาถึงจะใช้มาเป็สิบปีแล้วมันก็ยังคงใช้งานได้อยู่ความบันเทิงที่เขามีทุกวันนี้นอกจากนอนหลับก็มีแค่เล่นเกมงูในโทรศัพท์เครื่องนี้เท่านั้นแหละ
“สวัสดีครับ”ชายหนุ่มกดรับสายแล้วกล่าวออกมา ด้วยเป็เบอร์ที่ไม่รู้จักเขาเลยไม่รู้ว่าใครโทรมาแต่ก็พอจะเดาได้อยู่ในใจ
“สวัสดีครับ คุณเย่เซวียนใช่ไหมครับผมเป็พนักงานของธนาคาร Lion Bank of China นะครับ รหัสพนักงาน ACb506879CN” เสียงที่ฟังดูสุภาพน้อมนอบดังขึ้นจากปลายสายทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าคนที่โทรมาเป็ใคร
“ใช่ครับผมเอง มีธุระอะไรรึเปล่าครับ” แม้จะรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็เื่หนี้ที่ปู่เขาไปกู้มาแน่ ๆแต่ชายหนุ่มก็ได้แต่กล่าวถามไปอย่างสุภาพ
“อีกสิบห้าวันจะครบกำหนดที่ทางคุณเหอเป่ยค้างจ่ายดอกเบี้ยครบสามเดือนแล้วครับถ้าทางคุณยังไม่สามารถหาเงินมาชำระค่าดอกเบี้ยที่ค้างจ่ายได้ภายในระยะเวลาที่กำหนดทางธนาคารจะต้องดำเนินคดีตามกฎหมายและเข้ายึดทรัพย์สินของคุณนะครับ” พนักงานพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลชวนฟังแต่สำหรับเขาแล้วมันช่างบาดใจเหลือเกิน!
“ครับ ๆผมจะรีบหาเงินไปใช้คืนให้เร็วที่สุดนะครับ ไม่ต้องห่วงครับ”ชายหนุ่มกล่าวตอบไป ในใจได้แต่คิดสารพัดจะทำยังไงเพื่อหาเงินไปใช้หนี้ก้อนนี้
“ได้เลยครับคุณเย่เซวียนมีเื่อะไรจะสอบถามอีกไหมครับ”
“ไม่มีแล้วครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก่อนวางสายรบกวนคุณเย่เซวียนช่วยกดเลข 1 เพื่อประเมินความพึงพอใจในการให้บริการของทางเราและขอบคุณที่ให้ความไว้วางใจใช้บริการ Lion Bank ofChina ของเรานะครับ สวัสดีครับ”สิ้นเสียงของพนักงานกล่าวจบสายก็ตัดไปกลายเป็เสียงโมโนโทนของระบบอัตโนมัติแทน
“กรุณาประเมินความพึงพอใจในการให้บริการพอใจมากกด...” ยังไม่ทันที่จะฟังจนจบเขาก็กดตัดสายไปใครมันจะไปมีอารมณ์ทำแบบสอบถามกัน!
“ยังดีที่เพิ่งจ่ายเงินให้พวกนอกระบบไปไม่งั้นมันคงมาวุ่นวายพังข้าวของอีก... เงินเก็บตอนนี้ก็จะไม่พอใช้แล้วด้วยซิ” เขานั่งดูสมุดรายรับรายจ่ายแล้วอดที่จะกังวลไม่ได้
ปู่ของเขาตอนนี้ก็ต้องไปขุดเหมืองแร่เพื่อหาเงินมาใช้หนี้ทำให้ปีนึงจะได้เจอกันสักครั้งสองครั้งแต่ก็ยังดีที่เงินจากการขุดเหมืองได้มามากในระดับหนึ่งถึงช่วยให้จ่ายดอกส่วนใหญ่ได้มาหลายปี แต่ถึงแบบนั้นพวกเขาสองคนก็ยังมีหนี้รวมๆแล้วเหลืออีกเกือบล้านหยวนเลยทีเดียว
“ผมจะต้องหาทางทำให้ชีวิตของพวกเราดีขึ้นมากกว่านี้ให้ได้ขอเอาชื่อปู่เป็เดิมพัน!” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ความจริงแล้วหนี้ก้อนนี้เป็หนี้ในชื่อปู่ของเขาแต่เขาก็รักปู่มากเลยหาทางทำทุกอย่างเพื่อช่วยใช้หนี้แม้แต่ใช้ชื่อตัวเองมาค้ำเขาก็ยอมแต่ถึงอย่างนั้นด้วยงานพนักงานส่งของมันก็ทำเงินให้เขาได้ไม่มากเท่าไหร่นัก
ครืดด ฮึบ
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วบิดี้เีขายเดินไปรอบ ๆร้านขายของเก่าแห่งนี้ที่เขาสำรวจมานับพันครั้งแล้ว ตัวร้านทำจากไม้ทั้งหลังมีทั้งหมดสองชั้น ไม้ส่วนใหญ่ยังอยู่ในสภาพดีมีเพียงบางจุดที่มีราดำหรือเสียหายเล็กน้อย
“ของเก่า หยก แจกัน สมุนไพร หนังสือ รูปภาพจาน ไห ก้อนแร่ มีหลายอย่างทีเดียว”ชายหนุ่มกล่าวรายการสิ่งของที่ร้านของเขามีสิ่งเหล่านี้เป็สิ่งที่ปู่ของเขารวบรวมมาจากที่ต่างๆ ทั้งพบเจอจากในเหมืองใช้เงินซื้อมา หรือเพื่อนให้มา ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็ขยะ! เป็ของปลอม!!
หรือต่อให้มันเป็ของจริงก็คงไม่มีใครซื้อหรอกร้านเก่าๆอยู่ในซอกที่แทบไม่มีคนเดินผ่านแบบนี้...
“เอ๊ะพื้นตรงนี้มันเผยอออกมาั้แ่เมื่อไหร่กัน ต้องซ่อมอีกแล้วเหรอเนี่ย” ขณะที่เดินๆอยู่เขาก็สะดุดกับอะไรบางอย่างเมื่อก้มลงไปมองก็เห็นว่าพื้นไม้แผ่นหนึ่งมันเผยอออกมาทำให้เขาเดินแล้วสะดุดเข้า
ฉึบ พลั่ก
ชายหนุ่มหาท่อนเหล็กมางัดแผ่นแม้ขึ้นมาเขาต้องเอาแผ่นไม้เก่าออก แล้วค่อยไปหาแผ่นใหม่มาปะพื้นแต่เมื่อเขางัดแผ่นไม้ขึ้นมาแล้วก็ต้องใกับสิ่งที่อยู่ด้านล่างเพราะแทนที่มันจะเป็ปูนทึบมันกลับมีช่องเล็กๆที่มีไม้ปิดเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง
“อะไรกันมันมีช่องแบบนี้อยู่ในร้านเราด้วยเหรอ?” ชายหนุ่มพยายามจะนึกแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกร้านแห่งนี้เป็ปู่ของเขาที่ไปซื้อต่อจากคนอื่นมาด้วยเงินเกือบห้าแสนหยวนซึ่งเงินก้อนนั้นก็ทำให้พวกเขาสองคนเป็หนี้มาจนถึงทุกวันนี้
“เฮ้อถ้าปู่ไม่ไปโดนหลอกว่าร้านนี้มันจะเป็ทำเลทองราคาพุ่งทะยานในอนาคตของเก่าในร้านล้วนล้ำค่าเป็อย่างมากแล้วซื้อร้านนี้มาพวกเราคงไม่มีหนี้ขนาดนี้หรอก”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ไหว รู้สึก่นี้เขาจะถอนหายใจบ่อยจริงๆ
ปึก ปึก ครืดด
“กล่องไม้? ”ชายหนุ่มลงมืองัดแผ่นไม้ออกก็พบว่าด้านในมีกล่องไม้ยาวเกือบสามฉื่ออยู่ด้านล่างเขาจึงลากกล่องไม้ใบนั้นขึ้นมาทันที มันมีน้ำหนักมากกว่าที่ตาเห็นไม่น้อย
“หรือว่า...ความจริงแล้วปู่จะเป็โคตรเศรษฐีที่ปลอมตัวมาหลอกให้เราใช้ชีวิตอย่างยากลำบากแล้วรอวันเฉลยกันนะวันนี้ก็เป็วันที่เราอายุครบยี่สิบปีพอดีไม่แน่ว่าในกล่องนี่อาจมีทองคำแท่งจำนวนมากใส่ไว้แล้วปู่ก็จะมาพาเรากลับตระกูลไปใช้เงินทองสินะ”ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความเพ้อฝันเขาค่อนข้างจะอ่านนิยายและมังงะมาเยอะเลยทีเดียวพลอตแนวนี้เห็นได้เยอะมากจนเขาอดที่จะคิดไม่ได้
เอี๊ยดดด
“ม้วนภาพ??? อะไรเนี้ย! มีเต็มร้านไปหมดแล้วไอ้ม้วนนี้มันอะไรอีกกก”เมื่อเปิดออกมาก็ต้องพบกับความผิดหวัง มันก็แค่ม้วนภาพเก่าๆนี่หว่า ไหนเงิน ทองของล้ำค่าของเขาล่ะ??
พรึบ
“เอาเถอะ ขอดูหน่อยสิมันคือภาพอะไร ถึงกับต้องมาซ่อนไว้ใต้พื้นแบบนี้” ชายหนุ่มกางม้วนภาพที่ดูมีอายุไม่น้อยออกทำให้ได้พบเข้ากับภาพร้านค้าโบราณ ที่มีหยกหลากสีรูปร่างงดงามเสมือนจริงถูกวาดเอาไว้อยู่ภายในขณะที่เขากำลังมองภาพนั้นอยู่ก็พบว่าภาพมันเหมือนกำลังเรืองแสงสีทองออกมา!
“เฮ้ย!” ด้วยความใชายหนุ่มโยนภาพนั้นทิ้งทันที
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นภาพแผ่นนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศ! มันเรืองแสงมากขึ้นมากขึ้น จนชายหนุ่มไม่อาจลืมตาได้จังหวะที่ชายหนุ่มหลับตาม้วนภาพนั้นก็สลายกลายเป็แสงลอยเข้าสู่ร่างกายของเขาจนหมด
["อภินันทนาการจากจักรพรรดิเทพโบราณเย่ซีบรรพบุรุษของเ้า"] มีเสียงชายปริศนาดังขึ้นน้ำเสียงฟังดูเฉยชา ไม่ยินดียินร้ายกับทุกสิ่ง
[ติ๊ง! ระบบสุ่มสรรพสิ่งถูกติดตั้งแล้วเนื่องจากผู้ใช้งานเป็เชื้อสายอันดับที่เก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า จึงได้รับระบบนี้ขอแสดงความยินดี!] เสียงที่ฟังดูเหมือนจะเป็เสียงผู้หญิงแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกดังขึ้นต่อทำเอาชายหนุ่มขนลุกไปหมด
2K
