เช้าวันนี้ลุงจะออกไปจับปลาอีกแต่ป้าบอกว่าวันนี้รู้สึกไม่ค่อยสบาย ป้าจึงบอกให้ฉันไปช่วยลุงขายปลาในตลาด และให้ลุงซื้อยาจากตลาดกลับมาด้วย ฉันเดินตามลุงเข้าไปในตลาดเพื่อมาช่วยขายปลา ลุงพาฉันมาสถานที่แห่งหนึ่งสวยงามใหญ่โตเดินเข้าทางประตูด้านหลัง
มีผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งเดินโอบกอดหยอกเย้าสวนทางออกไป ลุงบอกฉันว่าลุงเอาปลามาส่งที่นี่ หอกุ้ยฮวา และบอกให้ฉันไปนั่งรอที่ม้านั่งในสวน ลุงจะไปรับเงินค่าปลากับเถ้าแก่ จากนั้นค่อยไปซื้อยาลดไข้ให้ป้าจึงค่อยกลับบ้าน
ฉันนั่งรอลุงอยู่สักพักหนึ่งก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินตรงมาหาจนฉันใ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินเข้ามาจับแขนฉันแล้วฉุดดึงให้เดินตามเขาไป ฉันใขัดขืนไม่ให้เขาฉุดดึงแขนแต่ก็สู้แรงไม่ไหวถูกกระชากแขนเข้าไปในหอ ชายฉกรรจ์พาฉันเข้าไปในห้องๆหนึ่งขนาดกว้างขวางตกแต่งห้องสวยงาม
ในห้องมีผู้หญิงวัยกลางคนแต่งตัวสวยแต่งหน้าจัดจ้านนั่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นนั่งสูบยาคล้ายสูบไปร์ก้านยาวๆสีเงินแกะสลักสวยงาม ข้างๆมีผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีอีกคนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ ชายฉกรรจ์แข็งแรงผลักฉันแล้วสั่งให้ฉันนั่งลงกับพื้นต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น แล้วสั่งให้ฉันเงยหน้าขึ้นให้ผู้หญิงที่คนเ่าั้เรียกกันว่าเถ้าแก่ได้ดูหน้าฉันชัดๆ ฉันจึงรีบถามหาลุงที่มาด้วยทันที
มี่จื่อ : ลุงที่มากับข้าอยู่ที่ไหน พาข้าเข้ามาในนี้ทำไม?!
เถ้าแก่ : ลุงของเ้ารับเงินและกลับไปแล้ว เ้าต้องอยู่ที่นี่ทำงานชดใช้หนี้ที่ลุงของเ้าเอาเงินข้าไป หรือให้พูดง่ายๆก็คือลุงของเ้าขายเ้าให้กับข้าแล้ว และจำไว้อย่าดื้อด้านกับข้า ถ้าเ้าขยันทำงานชดใช้หนี้จนหมดข้าก็จะปล่อยให้เ้ากลับบ้าน แต่่ที่ยังเป็หนี้จงอย่าคิดหนีมิเช่นนั้นเ้าจะเจ็บตัว หวังหย่ง พาตัวนางไปให้คนอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่ คืนนี้ข้าจะให้นางรับแขก
หวังหย่งเดินเข้ามาจับแขนฉัน แต่ฉันสะบัดมือไม่ให้เขาจับจึงเกิดการฉุดกระชากลากแขนกัน ฉันกัดมือหวังหย่งจนเขาร้องสะบัดมือออก และตบหน้าฉันเพราะโมโหที่ถูกกัดจนฉันล้มลงไปนั่งกับพื้น ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆเถ้าแก่รีบวิ่งเข้ามาประคองฉันและเอามือขวางกันไม่ให้หวังหย่งเข้ามาตบฉันอีก แต่หวังหย่งชายหนุ่มร่างกำยำยังมีอาการโมโหอยู่ที่ถูกกัดและมีท่าทีไม่ยอม เถ้าแก่จึงหันมาต่อว่าหวังหย่งที่ลงไม้ลงมือตบฉัน
เถ้าแก่ : หวังหย่ง! ถูกกัดแค่นี้ก็ทนไม่ได้รึไง?! ข้าซื้อนางมาด้วยราคาแพงตั้งห้าร้อยเหรียญ เ้าตบนางจนแก้มบวมช้ำแล้วคืนนี้นางจะรับแขกได้ยังไง แขกที่ไหนอยากจะหลับนอนกับเด็กสาวหน้าตาบวมช้ำห๊ะ! เ้ามันมีแต่กำลังไม่มีสมอง ข้าจะหักเงินเ้า! เ้าทำให้คืนนี้ข้าขาดรายได้ รู้มั้ยพวกคุณชายลูกเศรษฐีชอบเด็กสาวหน้าตาแปลกๆแบบนี้ ยิ่งเป็เด็กสาวบริสุทธิ์แบบนี้ยิ่งได้ราคาสูง ไป ไป พานางไปอาบน้ำ
หวังหย่งเดินหน้าบูดบึ้งเข้ามากระชากแขนฉันให้ฉันลุกขึ้น ฉันมองจ้องหน้าหวังหย่งด้วยความเคียดแค้นเพราะถูกตบ จึงคิดใช้ทักษะป้องกันตัวบางอย่างด้วยการเล็งจุดตาย เพราะตอนที่ฉันอยู่โลกเก่าฉันชอบออกกำลังกายสไตล์คอมแบตหรือออกกำลังกายตีเข่าชกลม
อีกทั้งสมัยเรียนมัธยมปลายยังเคยฝึกเรียนเทควันโดในโรงเรียนอยู่สองเดือน แม้จะเป็แค่ท่าออกกำลังกายและเทควันโดเด็กกระป๋อง แต่ถ้านำมาประยุกต์ใช้ฉันก็มั่นใจว่าเล็งเป้าไม่พลาดแน่ ต้องเล็งจุดยุทธศาสตร์ยิ่งใหญ่ ความตั้งใจเด็ดเดี่ยว!! วินาทีนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าขอยอมตายดีกว่าจะต้องถูกบังคับให้ขายตัว
พอฉันลุกขึ้นยืนได้และเล็งจังหวะเหมาะจึงยกขาเตะสุดแรงเข้าเป้ากลางหว่างขาหวังหย่งเต็มแรง จนหวังหย่งร้องเสียงดังลั่นห้องลงไปนอนกุมเป้าตัวงอร้องโอดโอยด้วยความเ็ป ฉันสบถด่าหวังหย่งว่า "แตกละเอียดไหมล่ะมึง!" ทำให้เถ้าแก่ใร้องโวยวายแตกตื่น จนหย่งหลุนชายหนุ่มร่างสูงโปร่งรีบเข้ามากอดรัดฉันไว้ทางด้านหลังไม่ให้ดิ้นแล้วกระซิบบอกฉันเบาๆว่า...
หย่งหลุน : น้องสาว! ใจเย็นๆ ข้าไม่ทำร้ายเ้าหรอก ข้าจะช่วยขอร้องเถ้าแก่ไม่ให้เ้ารับแขกคืนนี้ ใจเย็นๆนะ ชู่ววววว!!!
มี่จื่อ : ข้าไม่ขายตัว ปล่อย!
หย่งหลุน : ไว้ค่อยคุยกัน แต่คืนนี้ข้าจะช่วยถ่วงเวลาให้เ้าก่อน ใจเย็นๆ เอ่อ…เถ้าแก่! ข้าว่าคืนนี้อย่าเพิ่งให้มี่จื่อรับแขกเลย ดูสิแก้มนางบวมมาก แล้วที่สำคัญตอนนี้นางกำลังโมโหดุจม้าพยศ หากให้นางรับแขกคืนนี้ข้าเกรงว่านางจะทำร้ายแขกจนาเ็เถ้าแก่จะยิ่งเดือดร้อน ดูสิ! ขนาดหวังหย่งยังถูกนางทำร้ายาเ็ขนาดนี้ ข้าคิดว่า...ให้ซูเจินลองมาพูดเกลี้ยกล่อมนางให้เข้าใจก่อนจะดีกว่า
เถ้าแก่ : ก็ได้ๆ!! นังเด็กคนนี้มันร้ายจริงๆ คนที่อยู่ข้างนอกใครก็ได้พาหวังหย่งไปหาหมอหน่อย เฮ่อ! แย่จริงๆวันนี้มีแต่เื่เสียเงิน! ไป ไป พานางออกไปข้าเห็นแล้วหงุดหงิด
หย่งหลุน : น้องสาว ไปกับข้า ไปให้ซูเจินทายาให้ก่อนเถอะ
หย่งหลุนเป็ชายรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี อายุน่าจะประมาณยี่สิบปีกว่า ท่าทางมีนิสัยดีแต่ทำไมถึงมาทำงานในหอนางโลมแบบนี้มันไม่เข้ากับบุคลิกของเขาเลยสักนิดแต่ก็นับว่าโชคดีสำหรับฉันที่มาเจอกับเขาที่นี่ อย่างน้อยก็ยังมีสักคนหนึ่งที่เป็คนดีอยู่บ้าง แต่อีกใจหนึ่งเขาอาจจะแกล้งทำเป็คนดีเพื่อทำให้ฉันตายใจ เหมือนลุงกับป้าที่ฉันเคยคิดว่าเขาเป็คนดีแต่ที่ไหนได้! กลับพาฉันมาขายแลกเงินมันแค้นใจนัก
หย่งหลุนบอกฉันว่าผู้หญิงดุๆคนนั้นคือแม่เล้าหอนางโลมที่นี่ แต่นางชอบให้คนเรียกว่าเถ้าแก่เพราะฟังดูมีอำนาจ ส่วนหวังหย่งจะคอยช่วยเถ้าแก่ควบคุมสาวๆที่ดื้อและคอยจัดการลูกค้าที่เมาเหล้าอาละวาด ฉันเป็ผู้หญิงคนแรกในหอที่ล้มหวังหย่งจนลงนอนร้องเ็ปกับพื้นได้
หย่งหลุนจูงมือฉันไปที่ห้องพักห้องหนึ่งภายในตกแต่งสวยงาม ก็พบกับหญิงสาวสวยดูอ่อนหวานแต่มีดวงตาเศร้า นางใและสับสนที่เห็นฉันมากับหย่งหลุน และมองมาที่มือหย่งหลุนกำลังจูงมือฉันเข้าไปในห้อง
หย่งหลุนจึงแนะนำฉันกับซูเจินว่าฉันเป็เด็กมาใหม่วันนี้ พร้อมกับเล่าเื่ที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องเถ้าแก่ให้ซูเจินฟังอย่างออกรสชาติ เขาเล่าไปหัวเราะไปเื่ที่ฉันเตะเป้าหว่างขาหวังหย่งจนาเ็หนัก เขาบอกว่าั้แ่เขามาทำงานที่นี่ ฉันเป็คนแรกที่กล้าทำให้หวังหย่งเจ็บจนร้องโอดโอย
ส่วนซูเจินก็ตั้งใจฟังหย่งหลุนเล่าและหัวเราะแบบเอียงอายสไตล์สาวหวานนัยตาโศก บางครั้งนางก็หันมามองสบตากับฉันด้วยแววตาแบบแปลกๆคล้ายๆสงสัย แต่ซูเจินก็ดูไม่มีพิษภัยอะไร หย่งหลุนจึงฝากฉันไว้กับซูเจินให้ช่วยอาบน้ำขัดผิวขัดขี้ไคล
จากนั้นหย่งหลุนจึงขอตัวไปทำงานต่อ ซูเจินจึงหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาโศกแต่ดูอ่อนโยนใจดี และขอดูแก้มที่บวมแดงเพราะถูกหวังหย่งคนคุมหอตบ พร้อมเล่าว่า เมื่อก่อนที่ซูเจินมาที่นี่แรกๆถ้าใครขัดขืนก็จะถูกหวังหย่งตบตีเหมือนกัน จึงไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาต่อกรกับหวังหย่ง แต่ฉันกล้ามากที่เล่นงานหวังหย่งได้แบบนั้น ซูเจินจึงกังวลว่าถ้าเมื่อไหร่หวังหย่งหายดีเขาอาจจะต้องกลับมาแก้แค้นฉันแน่ๆ จึงอยากให้ฉันระวังตัวไว้
ฉันจึงกล่าวด้วยความคับแค้นใจว่าจะไม่อยู่ทำงานที่นี่ จะหนีจะไม่ยอมอยู่ทำงานที่นี่เด็ดขาด แต่ถ้าหนีไม่ได้ฉันก็จะฆ่าตัวตาย ทำให้ซูเจินถึงกับใและรีบห้ามปรามไม่ให้ฉันทำแบบนั้นโดยเฉพาะห้ามฆ่าตัวตายเพราะเถ้าแก่จะส่งคนตามไปเอาเื่เล่นงานพ่อ-แม่ หรือครอบครัวของฉันที่บ้าน หญิงสาวทุกคนที่มาทำงานที่นี่จึงต้องอดทนทำงานจนกว่าจะชดใช้หนี้หมด
ฉันจึงเอ่ยบปากชักชวนซูเจินให้หนีไปจากที่นี่ด้วยกัน แต่ซูเจินส่ายหน้าปฏิเสธว่าจะอยูทำงานที่นี่จนกว่าจะใช้หนี้หมด เพราะไม่อยากให้คนที่บ้านต้องเดือดร้อน พร้อมกับบอกฉันว่าให้ฉันอดทนนางจะดูแลฉันเอง และบอกให้ฉันเรียกซูเจินว่าพี่สาว แล้วซูเจินก็เล่าว่า ตนเคยมีน้องสาวนางเป็เด็กอ่อนแอเจ็บป่วยง่ายเสียชีวิตไปตอนอายุสิบขวบ หากน้องสาวยังมีชีวิตอยู่อายุของน้องสาวคงเท่ากันกับฉัน
แต่คืนนี้ซูเจินไม่ได้รับแขกเพราะจ่ายเงินซื้อวันหยุดงดรับแขก ซึ่งเป็กฏที่เถ้าแก่ตั้งขึ้นไว้ให้หญิงคณิกาซื้อวันหยุดให้ตัวเองในกรณีที่ไม่้ารับแขก เถ้าแก่ดูเหมือนคนใจร้ายแต่จริงๆแล้วไม่ใช่คนใจร้ายอะไรนัก เถ้าแก่แม้จะบังคับให้รับแขกก็จริง แต่เถ้าแก่ก็ไม่ชอบทุบตีคนในหอโดยไม่จำเป็ เพราะจะทำให้รับแขกไม่ได้และขาดรายได้ ขอเพียงไม่หลบหนีและมีเงินใส่มือให้ก็พอแล้ว
แม้ซูเจินจะพูดเถ้าแก่ในแง่ดีว่ามีน้ำใจนึกถึงคนในหอ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจตามไปด้วยเลยสักนิด แต่ยังมีความคิดที่จะไม่ยอมและยังคงจะหางทางหนีไปจากที่นี่ให้ได้ จากนั้นซูเจินก็พาฉันไปล้างหน้าล้างตาและบอกให้ฉันอาบน้ำ ส่วนนางจะไปเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้
ฉันวักน้ำล้างหน้าแล้วลูบเบาๆที่แก้มเพราะรู้สึกเจ็บเพราะบวม ฉันนึกถึงลุงกับป้าที่หลอกพาฉันมาขายยิ่งทำให้ฉันแค้นใจและน้อยใจในชะตาชีวิตตัวเอง จนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวนั่งลงร้องไห้ ซูเจินเห็นว่าฉันอาบน้ำนานจึงเดินเข้ามาดูก็เห็นฉันนั่งร้องไห้ จึงเดินเข้ามาปลอบประโลมและช่วยอาบน้ำให้
จากนั้นพาฉันเดินไปที่หลังฉากกั้นเพื่อช่วยแต่งตัว ทำผมให้ใหม่และทายาให้ที่แก้มบวมช้ำ สักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องพัก ซูเจินจึงเอ่ยถามคนที่เคาะประตูว่าเป็ใคร มีเสียงตอบกลับมาห้วนๆว่า "หยู่เยียน" ซูเจินบอกให้ฉันดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้ากระจกไปพลางๆก่อน แล้วนางก็เดินไปเปิดประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาทันทีที่ประตูเปิด
หยู่เยียน : ข้ามาดูหน้าเด็กใหม่ที่เพิ่งมาวันนี้ ได้ยินคนในหอพูดกันไปทั่วว่าเด็กใหม่เล่นงานหวังหย่งจนต้องหอบหิ้วกันไปหาหมอ คงเป็เด็กบ้านนอกถึกเถื่อนล่ะสิ! ถึงเล่นงานหวังหย่งได้ เด็กบ้านนอกเหมือนกันกับเ้าคงคุยกันถูกคอ หึ! เ้าช่วยนางอาบน้ำขัดผิวให้ล่ะสิ คิดจะปั้นนางมาแข่งกับข้ารึ อย่าหวังไปหน่อยเลย! ให้ข้าดูหน้าเถื่อนๆของนางหน่อย โผล่หน้าออกมาซิ!
ซูเจิน : นางชื่อ มี่จื่อ กำลังแต่งตัว รอสักครู่ .... มี่จื่อออกมานี่หน่อย
ซูเจินส่งเสียงเรียกฉันที่แต่งตัวเสร็จแล้วให้ออกไปพบกับ หยู่เยียน ที่กำลังยืนรออยู่ที่หน้าห้อง หยู่เยียนเป็ผู้หญิงสวย ตาคม เย้ายวน แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีฉูดฉาด แต่งหน้าจัดจ้าน ยืนจ้องฉันตาเขม็งแล้วทำสีหน้าเหวี่ยงใส่ดูท่าทางเอาเื่ จากนั้นหยู่เยียนก็เดินกระแทกเท้ากับพื้นฟึดฟัดเดินจากไปทันทีจนฉันงง
ซูเจินจึงบอกว่า หยู่เยียน เป็หญิงงามอันดับหนึ่งในหอนี้ นางมาดูหน้าฉันเพราะคนในหอพูดถึงฉันกันมาก หยู่เยียนจึงมาดูให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้งดงามไปกว่านาง ซึ่งฉันก็เห็นด้วยกับทุกคนว่าหยู่เยียนนั้นดูงดงามกว่าใครๆสมกับตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่ง แต่ก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมหยู่เยียนเห็นหน้าฉันแล้วต้องออกอาการฟึดฟัดขนาดนั้น หรือว่าจะโกรธที่ฉันไปทำร้ายหวังหย่งคนคุมหอ แต่ซูเจินตอบว่าไม่ใช่ ที่หยู่เยียนโกรธคือฉันมีหน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู หยู่เยียนกลัวว่าฉันจะได้รับความนิยมมากกว่าหยู่เยียนต่างหาก
จนเวลาผ่านไปไม่นานนักหย่งหลุนก็เดินมาเคาะประตูแล้วเข้ามาในห้องพบฉันนั่งเอามือลูบแก้มที่บวมแดงอยู่ เขารีบเดินเข้ามานั่งมองฉันใกล้ๆด้วยท่าทางตื่นเต้นแล้วพูดเอ่ยชมฉันว่าพออาบน้ำแต่งตัวทำผมใหม่น่ารักกว่าเดิมเสียอีก อชตาลุงที่พาฉันมาขายนั่นคงมองเห็นความน่ารักของฉันมาก่อนแล้ว ถึงเรียกราคากับเถ้าแก่ซะแพงตั้งห้าร้อยเหรียญ ซูเจินส่งยิ้มน้อยๆปนเศร้าให้ชายหนุ่มเหมือนมีอะไรอยู่ในใจ แล้วบอกกับชายหนุ่มว่า
ซูเจิน : หยู่เยียนเพิ่งมาที่นี่ นางมาดูหน้ามี่จือ แล้วฟึดฟัดกลับไป
หย่งหลุน : มี่จื่อ พยายามอยู่ห่างๆหยู่เยียน นางร้ายไม่เบาเหมือนกัน ซูเจินแล้วหยู่เยียนหาเื่ทะเลาะกับเ้าหรือเปล่าวันนี้
ซูเจิน : ไม่ นางแค่มาดูหน้ามี่จื่อแล้วก็กลับไป
มี่จื่อ : ข้าอยากหนีไปจากที่นี่ ทำไมเราไม่หาวิธีหนีไปด้วยกันล่ะ
หย่งหลุน : มันไม่ได้หนีกันง่ายๆหรอก เถ้าแก่มีคนหนุนหลังเป็ผู้มีอิทธิพลอยู่ในเมืองนี้ มีวิธีเดียวที่จะออกไปโดยที่พวกเขาไม่ตามจับตัวกลับมาก็คือต้องชดใช้หนี้คืนให้หมดในราคาที่แพงกว่าตอนที่ซื้อมา
มี่จื่อ : พี่ซูเจินต้องจ่ายเท่าไหร่
ซูเจิน : หนึ่งพันห้าร้อยเหรียญ
หย่งหลุน : ที่นี่จะมีทั้งคนที่สมัครใจมาทำงานเพราะยากจนและคนที่ไม่สมัครใจแต่ถูกครอบครัวนำมาขาย ถ้าเ้าหนี เ้าจะถูกคิดหนี้เพิ่มเป็สองเท่า พอดีวันนี้งานข้ายุ่งๆต้องกลับไปทำงานต่อ อ้อ! มี่จื่อ ห้องพักของเ้าอยู่ชั้นล่างด้านหลังหอใกล้กับห้องพักของข้า ถ้ามีอะไรเ้าก็บอกข้าได้ไม่ต้องเกรงใจ
ซูเจิน : เอ่อ... มี่จื่อจะนอนพักที่ห้องข้าคืนนี้ก็ได้นะ คืนนี้ข้าไม่ได้รับแขก
หย่งหลุน : งั้นรึ?! ดีสิ ดี! มี่จื่อเ้าอยากพักในห้องกับซูเจินคืนนี้มั้ย
มี่จื่อ : อื้ม... ข้าขอพักกับพี่ซูเจินคืนนี้ละกัน
หย่งหลุนยิ้มแล้วเดินออกไปจากห้องพักของซูเจิน ฉันจึงถามซูเจินว่าทำไมนางถึงดูสนิทสนมกับหย่งหลุน แล้วทำไมหย่งหลุนจึงมาทำงานในสถานที่แบบนี้ ซูเจินเล่าว่าหย่งหลุนทำงานอยู่ที่นี่ก่อนนางเพราะครอบครัวทางบ้านยากจน ประกอบกับมีความรู้น้อยเขาจึงมาทำงานดูแลคอกม้า คอยดูแลม้าให้ลูกค้าที่มาเที่ยวหอนางโลม
และเมื่อครั้งซูเจินถูกขายให้มาทำงานที่นี่ หย่งหลุนก็คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจนางมาตลอด หย่งหลุนเป็คนดีมีน้ำใจเป็มิตรกับทุกคน แขกที่มาเที่ยวชื่นชอบที่เขาดูแลม้าให้เป็อย่างดี อีกทั้งสาวๆในหอนางโลมหลายคนชอบเขาแม้กระทั่งเถ้าแก่ก็ชอบหย่งหลุนจึงถูกเรียกให้ไปช่วยทำงานบนหอบ่อยๆ ซูเจินบอกให้ฉันนอนพักผ่อนคืนนี้ฉันจึงเข้านอนแต่หัวค่ำเพราะรู้สึกเหนื่อยจากเื่ทะเลาะกับหวังหย่งเมื่อตอนกลางวัน
1K
