“คุณไม่ต้องรู้หรอก ว่าพวกเราคบกันในฐานะ รู้เพียงแต่ว่ารตีคือผู้หญิงที่ผมคิดจะแต่งงานด้วย” คำพูดของหิรัญทำให้หญิงสาวปล่อยยิ้มออกมา และทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“คุณยิ้มอะไร”
“เปล่าค่ะ” คำปฏิเสธของหญิงสาวทำให้เขาละทิ้งคำตอบจากเธอ แล้วหันไปตั้งใจขับรถ เพื่อพาหญิงสาวไปซื้อของใช้ส่วนตัวตามคำสั่งบิดา
“ก่อนอื่นเลย ผมว่าคุณควรเปลี่ยนชุดใหม่ทั้งหมด เพราะต่อไปท้องจะต้องใหญ่ขึ้น ซื้อไว้ทีเดียวเลยจะได้ ไม่ต้องมาบ่อย ๆ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ระหว่างพาเธอเดินไปยังร้านขายเสื้อผ้าสตรี สองเท้าของหิรัญเดินฉับ ๆ แต่ฝนทิพย์ก็ก้าวเสมอเขาไม่ได้ช้าไปกว่ากันเท่าไหร่
“ชุดพวกนี้ฉันใส่ไม่เป็หรอกค่ะ”
“ใส่ไม่เป็ก็ต้องใส่ คุณจะใส่ยีนจนคลอดไม่ได้หรอกนะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมเดินนำเธอเข้าไปในร้าน แล้วอธิบายถึงชุดที่เขา้ากับพนักงานไป ไม่นานนักหญิงสาวก็ถูกหิรัญพามายังโซนเสื้อผ้าสตรี ที่มีเสื้อผ้าหลากหลายแบบให้เลือก
“เลือกได้ตามสบายเลยนะคะ ส่วนชุดคนท้องอยู่ทางด้านนั้นค่ะ” พนักงานผายมือไปทางซ้ายมือแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มเต็มใจบริการ
“ถ้างั้นผมขอเวลาส่วนตัวเลือกก่อนนะครับ” หลังจากเขาพูดจบ พนักงานจึงเบี่ยงตัวเดินจากไป ปล่อยให้หิรัญกับหญิงสาวได้ใช้เวลาส่วนตัว จังหวะนั้นสายตาของฝนทิพย์เลื่อนมองชุดกระโปรงมากมายที่แขวนอยู่
“เลือกสิ คุณยืนมองนิ่ง ๆ แบบนั้น วันนี้จะได้ชุดไหม เรายังต้องไปซื้ออย่างอื่นอีกนะ และผมเองก็มีเวลาไม่มาก” หญิงสาวได้ยินดังนั้น จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปแล้วจับเลือกดูทีละชุด ก่อนจะหันใบหน้าสวยกลับมายังหิรัญ พลางทำหน้าละห้อย
“ช่วยฝนเลือกหน่อยได้ไหมคะ” สายตาและท่าทางของเธอเหมือนเด็กตัวน้อย ทำให้อีกฝ่ายชะงักนิ่ง ทอดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ
“คุณก็เลือกสิ ว่าชอบชุดไหน ผมจะเลือกให้ได้ยัง ในเมื่อคุณเป็คนใส่” หลังจากเขาพูดจบ หิรัญจึงสังเกตสายตาวาวระริกของอีกฝ่ายดูคล้ายจะสับสน แล้วหันกลับไปยังชุดมากมายแขวนอยู่ ทว่าหิรัญสังเกตสายตาสับสนของเธอที่ทอดมองชุดพวกนั้น ก่อนเขาจะคิดได้ว่าเธอมีอายุเพียงสิบเก้าปี พึ่งผ่านพ้นวัยเด็กมาได้ไม่นาน และเมื่อหวนนึกถึงน้องสาวของเพื่อนที่มีอายุไล่เลี่ยกันกับเธอ ยังต้องให้มารดาเป็คนเลือกชุดให้
“ผมเลือกให้ก็ได้” หลังจากทบทวนเสร็จแล้ว หิรัญก็ค่อย ๆ ย่างเท้าเดินเข้าไป แล้วทำการเลือกชุดที่คิดว่าเหมาะสมกับวัยใสอย่างเธอ ชายหนุ่มทำการเลือกและหยิบชุดใส่ตะกร้าหลายสิบชุดจนคิดว่ามากพอที่ไม่ต้องออกมาซื้อบ่อย ๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินไปยังชุดคนท้อง แล้วหันมายังฝนทิพย์ เลื่อนสายตามองดูท้องน้อยของเธอ ที่เริ่มนูนขึ้น
“หลังจากท้องได้สามสี่เดือนไปแล้ว คุณต้องหันมาใส่ชุดคลุมท้อง จะได้เดินเหินสะดวก ไม่รัดเกินไป” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงปล่อยยิ้มกว้าง
“ยิ้มอะไร” เขาถามกลับ ก่อนเธอจะกลั้นขำแล้วตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“คุณดูชำนาญมากกว่าฉันอีกนะคะ” หิรัญชะงักนิ่ง
“เพื่อนผมมีลูกกันหมดแล้ว ก็เรียนรู้จากเพื่อน ๆ ทั้งนั้นแหละ ไม่ได้มีประสบการณ์ส่วนตัวอะไรหรอก ว่าแต่ชุดคลุมท้องพวกนี้จะให้ผมเลือก หรือคุณจะเลือกเอง”
“คุณเลือกเถอะค่ะ สำหรับฉันชุดไหนก็เหมือนกัน” เขาพยักหน้าแล้วหันไปเลือกชุดคลุมท้องให้กับฝนทิพย์ จากตอนแรกหิรัญคล้ายจะไม่ใส่ใจเธอนัก แต่เมื่อถึงเวลาเขาก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง
“ไหนลองดูชุดนี้ซิ คุณขยับมาหน่อยได้ไหม” ฝนทิพย์ได้ยินดังนั้น จึงขยับเข้าไปใกล้เขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบชุดขึ้นมาทาบบนตัวเพื่อดูความเหมาะสม เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ผมว่าชุดนี้เหมาะกับคุณนะ ผ้าไม่หนาเกินไปด้วย” หิรัญพูดพร้อมหยิบวางลงในตะกร้าอย่างเบามือ และทำแบบนี้จนได้ชุดครบจำนวนที่้า
หลังจากนั้นหิรัญก็พาเธอเดินเลือกของใช้ส่วนตัว โดยครั้งนี้เธอเป็คนเลือกเองทั้งหมด พร้อมกับเดินเคียงข้างโดยปล่อยให้อีกฝ่ายเลือกได้ตามสบาย หากแต่บางครั้งเขาสังเกตว่าฝนทิพย์เป็คนค่อนข้างละเอียดในการเลือกราคาสินค้าจนรู้สึกตงิดใจแล้วเอ่ยถามในที่สุด
“ทำไมต้องจับจ้องมองราคาแบบนั้นด้วย ต่างกันแค่สามสี่บาท คุณก็หยิบมาเถอะ ผมจ่ายให้ ไม่ใช่คุณจ่ายซะหน่อย” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงหันมองหน้าเขา แล้วปล่อยยิ้มหวานออกมา
“ขอโทษค่ะ ฉันติดนิสัยซื้อของแบบนี้ ปกติสามสี่บาทสำหรับฉัน ถ้าหลายอย่างรวมกันก็ประหยัดไปได้เยอะนะคะ” เขาขมวดคิ้วแล้วทอดมองกิริยาของอีกฝ่ายอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหันไปเห็นน้ำหกเลอะอยู่ที่พื้นเป็วงกว้าง ใกล้กับที่หญิงสาวยืนอยู่ พร้อมฝนทิพย์กำลังก้าวเท้าเข้าไป ในขณะที่สายตาเธอไม่ได้มองพื้น เพราะเอาแต่จับจ้องมองสินค้า ก่อนที่เท้าเธอจะแตะน้ำแล้วเกิดอันตราย หิรัญเห็นดังนั้นจึงโผเข้าไปคว้าตัวเธอเข้ามา ด้วยแรงเหวี่ยงทำให้ร่างบางกระแทกเข้ากับอกหนา พร้อมขวดแชมพูที่ถืออยู่ หลุดมือตกพื้นในทันที
80
