“ฉันปวดท้อง คงต้องหาโรงแรมเพื่อแวะเข้าห้องน้ำสักพักแล้วหละ”
ใครจะว่าเขาใช้มุกโบราณหรือลูกไม้ตื้นๆในการเคลมหญิงก็ตามเถอะ แต่ปรานต์ไม่สนใจ ไม่ว่าจะได้ด้วยวิธีไหนก็ตาม ดูที่ผลสำเร็จก็พอ
“แล้วเมื่อตอนอยู่ในโรงแรมที่เราไปทำงานนั้น ทำไมคุณไม่เข้า”
“ก็ตอนนั้นมันไม่อยากเข้า”
“เมื่อกี้ก็ผ่านปั้มมา ทำไมคุณไม่แวะคะ”
อัมภาวรรณถามอีกอย่างแปลกใจ
“จะให้คนอย่างฉันเนี่ยนะ เข้าห้องน้ำในปั้ม”
อัมภาวรรณมองหน้าคนที่พูดอย่างนั้นด้วยสายตาเหมือนจะถามว่าแล้วคนอย่างเขามันแปลกแตกต่างกับคนอื่นตรงไหน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป นั่งเงียบจนเขาหาโรงแรมได้และพารถเข้าไปจอดยังที่จอดรถ
“ป่ะ ลงไปด้วยกัน”
“ไม่ละค่ะ หนูนั่งรอในรถดีกว่า”
“นี่เธอจะบ้าเหรอ จะมานั่งรอในรถได้ยังไง ฉันท้องเสียนะ ถ้าต้องเข้าห้องน้ำนานเป็ชั่วโมงล่ะ เดี๋ยวพี่หนึ่งรู้ว่าฉันทิ้งเธอไว้ในรถก็จะตำหนิฉันเอาได้”
ชายหนุ่มทำเสียงห้วนๆสีหน้าจริงจังเต็มประดา ทำให้เด็กสาวต้องลงจากรถตามเขาเข้าไปจนได้
“ทำไมต้องถึงขั้นเปิดห้องคะ”
เด็กสาวพยามถามในสิ่งที่ตนแปลกใจ แต่ถึงกระนั้นก็จำต้องตามเขาไปในห้องจนได้ ซึ่งเมื่อเข้าไปในห้องพักแล้ว ชายหนุ่มก็รีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ส่วนเด็กสาวก็เดินไปนั่งลงที่โซฟาอย่างเซ็งๆ
ยี่สิบนาทีผ่านไป ปรานต์ก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ดูอ่อนแรง เขาเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง ซึ่งอัมภาวรรณเห็นอย่างนั้นก็ใ รีบลุกขึ้นไปดูเขาด้วยความรู้สึกห่วงใย และไม่ได้เฉลียวใจใดใดเลย
“ท่านรองประธานคะ เป็อะไรไป”
“หมดแรง”
“ต้องโทรตามหมอไหมคะ”
“ไม่ต้อง”
“งั้นโทรบอกท่านประธาน”
“ไม่ต้อง”
“อะไรก็ไม่ต้องๆ แล้วคุณจะให้หนูทำยังไงคะ”
เด็กสาวชักโมโหที่อะไรๆเขาก็ไม่เอาสักอย่าง แล้วจะให้เธอทำยังไง แล้วถ้าอาการหนักขึ้นอีกล่ะ
“นั่งลงตรงนี้”
เขาตบมือลงบนที่นอนข้างตัว
เด็กสาวมองตรงที่เขาบอกแล้วก็มองหน้าเขา คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ทำไมเขาจะต้องให้เธอไปนั่งอยู่ใกล้ขนาดนั้นด้วย แต่เธอก็ยอมนั่งลงไปอย่างเสียไม่ได้
“เธอเป็เด็กมาจากต่างจังหวัดใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
เด็กสาวไม่เข้าใจเลย ว่าเขาจะถามเื่พวกนี้ทำไม ไม่เห็นจะเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้เลยสักนิด
“ทางบ้านลำบากกันไหม แล้วเธอมีอะไรจะให้ฉันช่วยหรือเปล่า”
“ลำบากหรือเปล่า ก็คงจะเป็ไปตามอัตภาพนั้นแหละค่ะ ส่วนเื่ที่อยากให้คุณช่วยนั้น ช่วยพาหนูกลับเร็วๆได้ไหมคะ”
เป็คำกล่าวที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกโคตรเซ็งเลยทีเดียว ยัยนี้อ่อนต่อโลกจริงๆหรือว่าจงใจป่วนเขากันแน่นะ แต่คนอย่างเขาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆซะด้วยสิ
“จะรีบไปไหนล่ะ ฉันคิดว่าเรามาหาอะไรสนุกๆทำกันดีกว่า”
ไม่ได้พูดเปล่า แต่มือของชายหนุ่มเริ่มไต่ยุบยิบไปตามตัวของเด็กสาวอีกด้วย
“เอ๊ะ ท่านรองคะ”
เด็กสาวอุทานใและไม่พอใจไปพร้อมกัน รีบปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว
“เอาน่า ร่วมมือกับฉันดีๆแล้วเธออยากได้อะไรก็จะได้”
ชายหนุ่มทำเสียงคุกคาม แต่แววตาพราวระยับ พร้อมกับลุกขึ้นมาสบตากับเด็กสาวในระยะใกล้ แม้เด็กสาวจะพยายามเอนตัวหนี แต่เขาก็เอนตัวตามไปอย่างกระชั้นชิด จนร่ำๆเด็กสาวจะหงายหลังลงไปแล้ว มือใหญ่ก็รีบยกขึ้นประคองหลังเธอเอาไว้ มันจึงเท่ากับเป็การล๊อกตัวเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้อีก เขาจึงสามารถสบตาเธอได้อย่างใกล้ชิดในระยะที่ััถึงลมหายใจของกันและกันได้ทีเดียว
“ท่านรองจะทำอะไรคะ”
เด็กสาวถามเสียงสั่น แววตาตื่นตระหนก และได้พยายามขืนตัวหนีเขาด้วย แต่ก็ยังไม่เป็ผล
“ไม่ต้องถาม อยู่นิ่งๆเดี๋ยวก็รู้”
ชายหนุ่มบอกก่อนประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนเรียวปากอิ่มสวยของเด็กสาวแล้วขยี้จุมพิตลงไปอย่างเร่าร้อน ทำเอาเด็กสาวตื่นตระหนกใจนตัวสั่น พยายามจะปัดป้องตัวเองจากการรุกรานจากเขา แต่ความแนบชิดก็ทำให้ไม่สามารถทำได้ง่ายๆ
แต่เมื่อชายหนุ่มผละริมฝีปากออกเท่านั้นแหละ ฝ่ามือบางก็ตบเผี้ยะเข้าที่ใบหน้าเขาทันที
“โอ๊ะ”
ชายหนุ่มผงะ เจ็บกายนั้นไม่เท่าไหร่หรอกแต่เจ็บใจนี่สิ เกิดมายังไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนตบมาก่อนเลย อารมณ์หวามๆกลายเป็ความโกรธแค้นขึ้นมาทันที เขาจับร่างบางกระชากเข้าหาตัวทันที แต่คราวนี้เด็กสาวตั้งหลักไว้ดีแล้ว เธอสะบัดตัวออกแล้วลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากห้องทันที
“บ้าเอ๊ย”
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
295K
