บทที่ 31 ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า
“โปรดชี้แนะด้วย สหายเสิ่น” สวี่หยางพูดขณะมองเสิ่นม่านอวิ๋น
“เื่นี้ง่ายมาก พวกเ้าก็แค่จัดค่ายกลไว้ในบ้านของข้า ในตอนกลางวัน เ้าและภรรยาของเ้ากินข้าว ฝึกตน และทำทุกอย่างที่เ้า้าในบ้านของพวกเ้า เพื่อให้คนอื่นคิดว่าเ้าอยู่ที่นั่น แต่ในเวลากลางคืนก็แอบมานอนที่บ้านของข้า! ด้วยวิธีนี้ ถึงแม้จะมีคนจับตามองพวกเ้าอยู่ มันก็ไร้ประโยชน์”
ดวงตาของหลินอวี้เป็ประกายขึ้น “ช่างเป็ความคิดที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
“ขอบคุณมาก สหายเสิ่น” สวี่หยางก็คิดว่านี่เป็ความคิดที่ดีเช่นกัน
“แน่นอนว่าข้าไม่ได้ให้อาศัยอยู่ในบ้านของข้าเปล่า ๆ จ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่งได้หรือไม่?” เสิ่นม่านอวิ๋นพูดด้วยรอยยิ้ม
“ได้แน่นอน”
เทียบกับความปลอดภัยแล้ว ค่าเช่าจะนับเป็อะไรได้?
ค่าเช่าบ้านของนางจ่ายปีละหนึ่งร้อยสามหินิญญา ซึ่งถือว่าไม่แพงมาก พื้นที่ใหญ่กว่าที่นี่ มีห้องครัว ห้องนั่งเล่น และห้องนอนสี่ห้อง เพียงพอที่จะอยู่อาศัย
หลังจากการพูดคุยกันแล้ว สวี่หยางและหลินอวี้ก็รีบเก็บข้าวของ แล้วเข้าทางประตูหลังผ่านดินแดนิญญา จากนั้นผ่านพื้นที่บ้านของหลี่ต้าต่งที่อยู่ติดกัน ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็มาถึงบ้านของเสิ่นม่านอวิ๋น
เสิ่นม่านอวิ๋นจัดค่ายกลทันที และยุ่งอยู่เช่นนั้นจนดึกดื่น
สามวันผ่านไป สวี่หยางและหลินอวี้อยู่ที่บ้านของตัวเองในตอนกลางวัน และไปที่บ้านของเสิ่นม่านอวิ๋นในตอนกลางคืน
ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย หลินอวี้มีอารมณ์ผ่อนคลายมาก ทำให้สามารถรับคะแนนพิเศษยี่สิบถึงสามสิบแต้มได้ทุกวัน
เย็นวันนั้น พวกเขามาที่บ้านของเสิ่นม่านอวิ๋นอีกครั้ง
เสิ่นม่านอวิ๋นเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และเดินออกจากห้องนอนเพื่อไปเทน้ำอาบ เมื่อเห็นสวี่หยางก็กระซิบ “สหายสวี่ ข้าเข้าใจว่าเ้ากับภรรยาของเ้าอาศัยอยู่ที่นี่ในฐานะคู่รัก แต่โปรดระวังให้มากหน่อย นางร้องครวญครางเสียงดังทุกคืนเลย น้องอวี้เอ๋อร์ทนได้ แต่ข้าอาจจะทนไม่ได้”
เมื่อได้ยินเื่นี้ ใบหน้าของหลินอวี้พลันเปลี่ยนเป็สีแดง เต็มไปด้วยความเขินอาย
สวี่หยางกระแอม “อะแฮ่ม เช่นนั้นหรือ? ประสิทธิภาพการเก็บเสียงของห้องนี้แย่มากหรือ?”
เนื่องจากทั้งสองครอบครัวอยู่ในค่ายกลเดียวกัน ฉนวนกันเสียงจึงไม่ค่อยดีนัก
แต่เสียงร้องครวญครางของภรรยาเขานั้น มักเป็เสียงครางอู้อี้มาโดยตลอด ไม่เคยร้อง ‘อ๊า อ๊า...’ เกินจริงเลย เสิ่นม่านอวิ๋นได้ยินได้อย่างไร?
'หรือสตรีผู้นี้จะเอาหูแนบกำแพง?’ สวี่หยางแปลกใจ
“พวกเ้าก็ทำเบา ๆ หน่อย คนอื่นจะได้ไม่ได้ยิน” เสิ่นม่านอวิ๋นพึมพำ ขณะเทน้ำอาบลงใต้โคนต้นไม้ใหญ่ที่มุมขวาของลานหน้าบ้าน
ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ได้รับการบำรุงด้วยน้ำอาบทุกวัน กิ่งก้านใบของมันจึงงอกงามมากใน่นี้
“ขออภัยพี่เสิ่น ต่อไปข้าจะระวัง” หลินอวี้กล่าวอย่างเขินอาย
“ฮิ ฮิ น้องอวี้ ข้าไม่โทษเ้าหรอก ข้ารู้สึกสงสารเ้าด้วยซ้ำ หากข้าถูกทรมานเช่นนั้น จุ๊ จุ๊ ข้าก็คงทนไม่ไหวเช่นกัน”
เสิ่นม่านอวิ๋นพูดจาหาญกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ พูดจบก็เดินเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม
“สามี เหตุใดข้าถึงรู้สึกตื่นเต้น เมื่อพี่เสิ่นพูดถึงเื่ของเรา นางไม่ได้แอบฟังเราทุกคืนใช่หรือไม่?”
ภายในห้อง หลินอวี้กระซิบ
“อืม ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ต่อจากนี้ไปควรลดเสียงลงจะดีกว่า”
“โอ้ ก็ทักษะของสามีข้าดีขึ้นเรื่อย ๆ นี่นา ใครจะไปทนไหว”
คำเยินยอนี้เป็เื่จริงหรือไม่?
อาจเป็เพราะถูกเสิ่นม่านอวิ๋นกระตุ้นเมื่อครู่นี้ ในคืนนี้หลินอวี้จึงมีความกระตือรือร้นและร้อนแรงเป็พิเศษ!
ผ่านไปสักพัก หลังรู้สึกได้ว่าหลินอวี้ตัวสั่น สวี่หยางก็ค่อย ๆ ผละออกจากนาง
หลินอวี้เหนื่อยล้าจึงผล็อยหลับไป ในขณะที่สวี่หยางไปหยิบยารวมปราณที่เขาได้รับก่อนหน้านี้มา
เขาไม่ได้กินยาใด ๆ เลยใน่สองสามวันที่ผ่านมา แต่ปรับสภาพร่างกายให้อยู่ในสภาพที่เหมาะสมที่สุด!
ตอนนี้ในที่สุดก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว
ก่อนอื่นเขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา แล้วจิบชาิญญาที่ชงด้วยโสมหญ้าโลหิต
หลังจากดื่มไปหนึ่งแก้ว ความรู้สึกที่เกิดจากปราณิญญาก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
“ใกล้จะถึงเวลากินยารวมปราณแล้ว หากโชคดีก็อาจสามารถทะลวงได้เลย!”
สวี่หยางเอ่ย
คราวนี้ตระกูลสวีให้รางวัลเขาด้วยยารวมปราณ นอกจากทำให้เขาเป็ตัวอย่าง เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าคนที่ติดตามตระกูลสวีจะได้รางวัลแล้ว ก็ยังหวังว่าเขาจะสามารถพัฒนาความแข็งแกร่ง และป้องกันตนเองได้ด้วย
“หากได้รับการเลื่อนขั้น ก็จะยิ่งมีความโดดเด่นยิ่งขึ้น ขายพืชิญญามากขึ้น รับหินิญญา พยายามซื้อศัสตราศักดิ์สิทธิ์ ซื้อเสื้อคลุมมาป้องกัน…”
“แล้วก็ถุงเก็บของนี้ใบเล็กเกินไปแล้ว… ต้องเปลี่ยนเป็ใบที่ใหญ่กว่านี้”
สวี่หยางครุ่นคิด
ล่าสุดเขาและภรรยาทำนาใน่กลางวัน ซึ่งก็เป็เื่ปกติธรรมดา
แต่เขาแอบปลูกโสมหญ้าโลหิตสิบห้าต้นเอง โอสถิญญาที่เขาเก็บมาก่อนหน้านี้ก็ปลูกไว้ที่มุมเล็ก ๆ หลังห้องครัว เพื่อไม่ให้คนอื่นค้นพบได้ง่าย ๆ
โอสถิญญามีทั้งหมดสามชนิด ซึ่งทั้งหมดใช้สำหรับการรักษา ปกติแล้ว ยาเหล่านี้ไม่ได้มีคุณค่าเท่ากับโสมหญ้าโลหิต แต่ก็มีสรรพคุณในการรักษา ควรปลูกไว้เพื่อเตรียมพร้อม
หลังจากปล่อยลมหายใจไปตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีคนนอกอยู่รอบ ๆ เขาก็เริ่มสูดหายใจเข้าลึก เพื่อทำให้จิตว่างเปล่า
ในขณะนี้ ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดหายไป แล้วเขาก็ดื่มยารวมปราณหมดในอึกเดียว
ตู้ม!!
หลังจากที่ยารวมปราณเข้าสู่ช่องท้องของเขา ปราณิญญาที่บริสุทธิ์อย่างยิ่งก็เป็ดั่งฟางแห้งที่พบกับเพลิงโหมกระหน่ำ มันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สวี่หยางจะมีเวลาเปิดใช้งานทักษะ ปราณิญญาของเขาเองก็ได้หลอมรวมเข้ากับปราณิญญาอันบริสุทธิ์เหล่านี้ และเข้าสู่เส้นลมปราณ
ในเวลานี้ เขารีบเริ่มใช้ทักษะ ในขณะเดียวกัน จิตของเขาก็นำทางปราณิญญาให้ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
กระบวนการนี้กลายเป็เื่ยากอีกครั้ง
เหตุผลเหมือนกับครั้งที่แล้ว ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป กล่าวอีกนัยหนึ่งคือรากฐานของเขาย่ำแย่เกินไป!
ปราณิญญามหาศาลบางครั้งก็ดี แต่เมื่อต้องเผชิญกับรากฐานที่ย่ำแย่เช่นนี้ ปราณิญญานั้นจะถูกจำกัดโดยเส้นลมปราณ ทำให้ไม่สามารถโคจรได้เร็วมากนัก
“ครั้งสุดท้ายที่เลื่อนขั้น เส้นลมปราณของข้าก็เกือบจะะเิ ในท้ายที่สุด เส้นลมปราณของข้าก็ขยายขึ้นเล็กน้อย คราวนี้เริ่มอีกแล้ว!”
สวี่หยางกัดฟัน รู้สึกว่าเส้นลมปราณของตนขยายตัวอีกครั้ง!
“ไม่ได้การ ข้าต้องหาทางหายามาขัดเกลารากฐานของข้าให้ได้! มิฉะนั้น หากจะไปถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับหก แล้วมีการเลื่อนขั้นอีกครั้ง เส้นลมปราณของข้าจะเสียหาย ถึงตอนนั้นข้าก็จะกลายเป็คนไร้ประโยชน์”
เพียงแต่ว่าการพูดนั้นง่ายกว่าทำ
ยาที่ใช้เสริมสร้างรากฐานไม่เพียงแต่มีราคาแพงเท่านั้น แต่ยังหาซื้อได้ยากด้วย
เมื่อก่อนมันมีอยู่เฉพาะในร้านที่เปิดประมูล หรือเป็ของตกทอดภายในครอบครัวเท่านั้น
“คงต้องส่งจดหมายถึงหวงเสี่ยวเหมย เพื่อสอบถามเื่นี้”
สวี่หยางรู้สึกว่าพลังลมปราณในร่างกายของเขาเริ่มเพิ่มขึ้นแล้ว
ในที่สุดความรู้สึกไม่สบายจากการขยายตัวของเส้นลมปราณก็บรรเทาลงทีละน้อย แต่เมื่อผ่านจุดที่ยากลำบากก็มีเสียง ‘ฉึก!'
แน่นอนว่าเมื่อผ่านจุดที่ยากลำบากได้ ปราณิญญาที่อ่อนลงแต่เดิมก็พลันทะลักไปทั่วร่าง ราวกับคลื่นคลั่งในมหาสมุทรอีกครั้ง
เขาคว้าโอกาสนี้และชำระล้างเส้นลมปราณอีกครั้ง ทำให้เส้นลมปราณหนาขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นอีก
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
สวี่หยางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาเปี่ยมล้นด้วยความยินดีและตื่นเต้น
เพราะพลังอันทรงพลังได้ทะลุทะลวงเข้าไปในร่างกายของเขาแล้ว และตอนนี้เขาอยู่ที่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้า!
ด้วยสถานะปัจจุบัน และเคล็ดวิชาระดับปรมาจารย์ที่เชี่ยวชาญ อาจกล่าวได้ว่าเขาพัฒนาขึ้นมาก!
ต่อให้จะเทียบกับผู้ดูแลไป๋จิ่วหลิน เขาก็สามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่าครึ่งต่อครึ่ง!
เพื่อเป็การเฉลิมฉลอง เขาให้หลินอวี้จิบโสมหญ้าโลหิต ทำให้สีหน้าเหนื่อยล้าของภรรยากลับมามีเืฝาดอีกครั้ง
“เมื่อครู่ข้ากำลังฝันว่าทุกคน...”
“อวี้เอ๋อร์ สามีได้บรรลุถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับห้าแล้ว”
สวี่หยางเผยรอยยิ้มกว้าง
หลินอวี้ตะลึง!!
“เ้าจะให้รางวัลสามีของเ้าอย่างไร!”สวี่หยางหัวเราะ
ทันใดนั้นหลินอวี้ก็รีบขึ้นเตียงทันที
……
วันต่อมา
[เนื่องจากความแข็งแกร่งของท่านเพิ่มขึ้น หลินอวี้จึงรู้สึกถึงความปลอดภัยและความสุขอีกครั้ง]
[รับคะแนนพิเศษ 60 แต้ม รับคุณสมบัติรากฐานิญญาเพิ่มหนึ่งระดับ]
สวี่หยาง “!!!???”
เมื่อเห็นรางวัลนี้ สวี่หยางก็ถึงกับหายใจไม่ออก!
“รากฐานิญญา... คุณสมบัติของรากฐานิญญาได้รับการปรับปรุงแล้ว! โอ้ ์ คุณสมบัติของรากฐานิญญาสามารถพัฒนาได้ด้วยหรือ?”
อย่างที่ทุกคนทราบดีว่า ผู้บำเพ็ญมนุษย์จะแข็งแกร่งได้เพียงใดนั้น ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติของรากฐานิญญา
พร์ด้านรากฐานิญญาแบ่งออกเป็ ไร้รากฐานิญญา รากฐานิญญาแย่ รากฐานิญญาขั้นต่ำ รากฐานิญญาขั้นกลาง รากฐานิญญาขั้นสูง รากฐานิญญาขั้นปฐี และรากฐานิญญาขั้น์
รากฐานิญญาเหล่านี้ยังแบ่งย่อยออกไปอีกเป็ขั้นสูง กลางและต่ำ
ไม่จำเป็ต้องพูดถึงคนที่ไม่มีรากฐานิญญา เพราะคนเ่าั้คืุ์ที่ไม่สามารถฝึกฝนได้
รากฐานิญญาแย่ ก็คือผู้บำเพ็ญมนุษย์ระดับต่ำส่วนใหญ่ ซึ่งจะไม่สามารถข้ามขอบเขตกลั่นลมปราณระดับสามได้ตลอดชีวิต!!
นั่นหมายความว่าในตอนนี้เขา สวี่หยาง ไม่ได้มีรากฐานิญญาแย่!
ดวงตาเขาฉายแววปีติยินดี อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเหตุการณ์นั้น เมื่อตอนที่ตนยังเป็เด็ก
ในวันนั้น ตระกูลสวีได้จัดการทดสอบรากฐานิญญาประจำปี
พ่อแม่พาเขาไปทดสอบด้วย และพบว่ามันเป็รากฐานิญญาขั้นต่ำ
คุณสมบัติดังกล่าว สำหรับผู้บำเพ็ญมนุษย์ระดับต่ำก็ถือว่าดีเลยทีเดียว
แต่การเข้าร่วมตระกูลสวีต้องเสียค่าเล่าเรียน และหลังจากจบหลักสูตรแล้ว ก็ต้องทำงานให้กับตระกูลสวี
ค่าใช้จ่ายที่สูงเกินไปทำให้เขาไม่สามารถเรียนต่อได้
และตอนนี้ รางวัลคุณสมบัติรากฐานิญญาเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ!
เขารู้สึกว่าปราณิญญาในจุดตันเถียนของตนดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นเล็กน้อย!
“คุณสมบัติรากฐานิญญาได้รับการพัฒนาแล้วหรือ? ข้าเคยเป็ขั้นต่ำ แต่ตอนนี้ข้ามีรากฐานิญญาขั้นกลางแล้ว”
สวี่หยางอยากจะหัวเราะ สักพักดวงตาของเขาก็แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
หากมีรากฐานิญญาขั้นกลางและมีความสามารถที่ดี ก็สามารถเข้าตระกูลสวีเพื่อศึกษาได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย!!!
แน่นอนว่าด้วยวิสัยทัศน์ปัจจุบันของเขา การเข้าร่วมตระกูลสวีจะต้องผ่านการคิดอย่างรอบคอบเสียก่อน
แม้ว่าจะเป็สำนักใหญ่อย่างสำนักชิงหยางก็เช่นกัน
เพราะงานหลักของเขาตอนนี้คือทำนาร่วมกับภรรยา!
……
เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่หยางเขียนจดหมายถึงหวงเสี่ยวเหมย
ในจดหมาย เล่าถึงสถานการณ์ปัจจุบัน เื่ที่ได้ช่วยเหลือตระกูลสวี และได้รับรางวัลเป็ยารวมปราณ!
หลังจากพัฒนาความแข็งแกร่งแล้ว ก็รู้สึกว่าเส้นลมปราณยังถูกปิดกั้นอยู่ น่าจะเป็ปัญหามาจากรากฐาน จึง้าซื้อยาเพื่อปรับปรุงรากฐาน ให้นางช่วยแนะนำด้วย ว่ามีช่องทางซื้อในสำนักหรือไม่?
หลังจากส่งจดหมายแล้ว เขาก็กลับบ้าน และััได้ถึงปราณิญญาที่โคจรอยู่ในร่างกาย
เขาไม่อาจซ่อนความดีใจได้ เพราะเพียง่เวลาสั้น ๆ ปราณิญญาในร่างกายก็เพิ่มขึ้นแล้ว
“นี่คือความเร็วของการฝึกฝนรากฐานิญญาขั้นกลาง มันเยี่ยมมาก”
รากฐานิญญาขั้นกลาง สามารถปลูกถ่ายได้ด้วยความเร็วเช่นนั้น แล้วหากเป็รากฐานิญญาขั้นสูงล่ะ? รวมไปถึงรากฐานิญญาขั้นปฐี และรากฐานิญญาขั้น์ด้วยล่ะ?
จินตนาการไม่ออกเลย!
“จำได้ว่าหวงเสี่ยวเหมยมีรากฐานิญญาขั้นสูง นางจึงได้รับการสนับสนุนจากสำนักชิงหยาง และเข้าสู่สำนักเพื่อฝึกฝน ไม่รู้ว่าตอนนี้นางอยู่สูงแค่ไหนแล้ว”
เขาส่งจดหมายไปไม่กี่ครั้ง แต่ไม่เคยถามนางเื่นี้ เพราะมันไม่สุภาพ หากจะถามเกี่ยวกับระดับขั้นของคนอื่น
……
สำนักชิงหยาง
ในสถานที่ลับตาคน หวงเสี่ยวเหมยและกลุ่มศิษย์หญิงเดินออกจากที่แห่งหนึ่ง
คนหลายสิบคนพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น เห็นได้ชัดว่า ประสบการณ์การฝึกตนนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่น
“ขอแสดงความยินดีกับเสี่ยวเหมย เ้าได้รับการเลื่อนขั้นในระหว่างการต่อสู้ครั้งนี้ เ้ามาถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเจ็ดอย่างรวดเร็ว และเข้าสู่่ปลายของขอบเขตกลั่นลมปราณก่อนกำหนด”
ศิษย์พี่หญิงคนหนึ่งยิ้มให้หวงเสี่ยวเหมย
“นั่นก็เพราะท่านอาจารย์ให้รางวัลเป็ยารวมปราณแก่ข้าในตอนแรก ไม่เช่นนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ แต่ข้าเกรงว่าข้าจะต้องพยายามให้หนักขึ้นในอนาคต” หวงเสี่ยวเหมยยกยิ้ม แล้วพูดว่า “ประเดี๋ยวพี่สาวทั้งหลายก็มาที่บ้านอันต่ำต้อยของข้าเถอะ ข้าเตรียมขนมไว้พร้อมแล้ว มาดื่มชาและสนทนากันดีหรือไม่?”
“ได้เลย มาฉลองให้น้องเสี่ยวเหมยกันเถอะ”
พี่สาวหลายคนพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
พร์ของหวงเสี่ยวเหมยไม่ได้อ่อนแอ นางได้รับการยอมรับจากอาจารย์ และพี่สาวทุกคนต่างก็ต้องเงยหน้ามองนาง
เมื่อกลับถึงบ้าน ก็มีศิษย์คนหนึ่งยื่นจดหมายให้
หญิงสาวรับมาอ่าน แล้วเห็นว่ามาจากพ่อแม่ของนาง
221
