พันธนาการรักเลือดอมตะ

        ศิลากับคินน์ขับรถตามหลังรถของหมอวิชัยมุ่งหน้าไปยังบ้านพักโชคดีที่เป็๲๰่๥๹วันหยุดยาว หมอจึงสั่งปิดคลินิกชั่วคราว

        ศิลาที่ขับรถอยู่เหลือบมองหน้าคินน์ที่นั่งอยู่ข้างๆแวบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งด้วยความคาใจ

        “บอสครับ... ผมถามจริงๆ ทำไมถึงอยากไปพักที่บ้านคุณหมอล่ะครับ? ไปที่เซฟเฮ้าส์น่าจะปลอดภัยกว่า”

        คินน์นั่งมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างเงียบๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความสนุก

        “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน... แค่อยากลองทำอะไรที่มันนอกแผนดูบ้าง”

        พูดจบ ภาพเหตุการณ์บางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว...แววตากลมโตคู่นั้นกับรอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยที่เขามอบตุ๊กตาให้... ผ่านมา 5 ปีแล้ว ตอนนี้น่าจะโตขึ้นมากอายุเท่าไหร่แล้วน่ะ น่าจะ 11-12 ขวบ เธอจะยังจำเขาได้รึเปล่า?

        ศิลาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกถึงตอนที่เขาโทรไปรายงานให้พ่อฟังพ่อหัวเสียอย่างหนักด้วยความเป็๲ห่วงความปลอดภัยของเขากับคินน์ต่อให้คินน์จะฆ่าไม่ตายก็เถอะแต่การเอาตัวไปเสี่ยงในที่ที่ควบคุมความปลอดภัยไม่ได้มันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ฉลาดเลยสักนิดแต่ในเมื่อคินน์ยืนยันเช่นนี้ สุดท้ายพ่อเขาก็ต้องจำใจยอมรับ และจัดการส่งคนมาคอยดูแลรอบๆบ้านของคุณหมอแทนเพื่อความไม่ประมาท

        ขับตามกันมาอีกซักพัก รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เกือบท้ายซอยบรรยากาศร่มรื่นและกว้างขวาง เห็นแค่ตัวบ้านภายนอกก็พอจะรู้ทันทีว่าเ๽้าของบ้านหลังนี้ต้องมีฐานะดีทีเดียว

        หมอวิชัยก้าวลงจากรถมายืนรอต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “เชิญครับ บ้านผมอยู่กันไม่กี่คนมีผม พิมมี่ พวกแม่บ้าน และก็คนขับรถแค่นั้น” ระหว่างที่พูด หมอก็สังเกตแล้วว่ารถในโรงจอดหายไปคันหนึ่ง

        หมอวิชัยเดินนำแขกทั้งสองคนเข้ามาในบ้านหันไปถามแม่บ้านที่กำลังเดินถือถาดน้ำเข้ามา “พิมมี่ล่ะศรี?”

        “คุณพิมมี่ออกไปข้างนอกกับพี่นวลค่ะบอกว่าจะไปซื้อของเตรียมทำขนมกันค่ะคุณหมอ” แม่บ้านตอบ

        หมอวิชัยส่ายหน้าเบาๆ เผลอยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน “คิดไว้แล้วเชียว...ยัยตัวแสบคงรบเร้าให้นวลพาออกไปเที่ยวข้างนอกแน่ๆ” ก่อนจะหันมาบอกคินน์กับศิลา“เชิญครับ ขึ้นไปพักผ่อนข้างบนกันก่อน ผมให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้ว เดี๋ยวแม่บ้านคงเตรียมอาหารไว้ให้”

        คินน์และศิลาได้พักกันคนละห้องบนชั้นสอง บ้านของหมอวิชัยเป็๲บ้านหลังใหญ่ ทั้งขนาดและการตกแต่งบ่งบอกถึงรสนิยมและฐานะเ๽้าของบ้านได้อย่างดีหลังจากคินน์ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่นานนักแม่บ้านก็ขึ้นมาเคาะประตูตามลงไปทานอาหารด้านล่าง

        ที่ห้องอาหาร หมอวิชัยนั่งรออยู่ก่อนแล้ว “พวกคุณคงจะหิว๻ั้๹แ๻่เมื่อคืนน่าจะยังไม่ได้ทานอะไรกันเลยใช่ไหมครับ?”

        ศิลาพยักหน้ารับหงึกๆ ทันทีอย่างไม่คิดจะปฏิเสธ เขาวิ่งวุ่นทั้งคืนจนถึงตอนนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย จนท้องไส้เริ่มประท้วงเสียงดังลั่นส่วนคินน์ทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ “ขอบคุณครับคุณหมอ” ส่งยิ้มให้อย่างสุภาพ

        ทั้งสามคนเพิ่งเริ่มทานอาหารกันได้ไม่ถึงสิบนาทีดี...

        จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งตึงตังเข้ามาพร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่ดังล่วงหน้ามาก่อนตัว!

        “คุณพ่อ! ไหนบอกว่าจะกลับมาเย็นๆไงคะ!”

        ทุกคนในห้องอาหารหันไปมองยังทิศทางของต้นเสียงทันที...

        ร่างของสาวน้อยผมยาว หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู กำลังวิ่งเข้ามาหาก่อนเบรกพรืดเมื่อเห็นว่ามีคนแปลกหน้าอยู่ในห้อง