ครืด... เสียงบานเลื่อนห้องพยาบาลดังขึ้นจากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาภายในห้อง
เจนได้ยินแบบนั้นรีบเหลือบมองเวลาที่นับถอยหลังเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีการจะหยุดมือตอนนี้ก็คงเป็เื่ที่สายเกินแก้ไปแล้วหากเธอหยุดมือแล้วเริ่มไล่ระดับตัณหาใหม่อีกครั้งภารกิจก็คงต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน
แต่ถ้าใครพบเข้าตอนนี้มันก็ไม่ใช่เื่น่าตลกเช่นกัน
“ชู่...”เจนเลื่อนมือที่ใช้ประคองศีรษะอีกฝ่ายจนถึงมือครู่จากนั้นประทับนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากของตัวเอง
อีกฝ่ายที่เห็นแบบนั้นจึงหยุดมือที่เล่นกับหน้าอกของตัวเองก่อนใช้มือนั้นป้องปากเพื่อไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา
ความคิดของเจนรีบควานหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้และใช่มันมีเพียงหนทางเดียวที่เจนต้องทำคือการเสี่ยงดวง
เสียงฝีเท้ายิ่งเริ่มใกล้เข้ามา ถึงแม้จะมองไม่เห็นรอบ ๆแต่เจนก็พอจะเดาตำแหน่งเตียงของตัวเองได้แล้วเตียงของเธออยู่ติดริมหน้าต่างที่อยู่ห่างจากประตูมากที่สุด
“นักเรียน รู้สึกตัวแล้วเหรอคะ”เสียงแหลมของอาจารย์สาวดังทักขึ้น
“…” เจนยังไม่ได้เร่งรัดตอบอะไรออกไปเธอสบสายตากับอีกฝ่ายราวกับอยากจะถามว่าจะเอายังไงต่อบริเวณเสื้อผ้าก็สวมไม่เรียบร้อย บราก็ถูกปลดออก ส่วนที่ถูกซีนั่งทับมีรอยเปียก
เจนเดิมพันกับ่เวลาไม่กี่วินาทีที่เหลืออยู่เร่งจังหวะหวังปิดฉากให้ทันท่วงทีสองนิ้วเรียวสอดเข้าและดึงออก ยอดอกก็ถูกรุกล้ำด้วยการบดและบีบจุดกระสันเองก็เช่นกัน
ร่างกายของซีตอบสนองด้วยการกระตุกยกเอวขึ้นโดยไม่รู้ตัวมือของเธอที่ป้องปากอยู่ก็จิกเข้าที่แก้มส่วนมืออีกข้างก็เร่งจังหวะขึ้นให้พร้อมกับเจนซึ่งระหว่างนั้นเธอก็ต้องพยายามกลั้นไม่ให้เสียงของตัวเองตอบรับกับความเสียวที่เกิดขึ้นไม่หยุดนี้
มันเป็เื่ที่ยากมากแต่หากเธอไม่พยายามอาจารย์ที่กำลังเดินเข้ามาจะต้องรู้แน่ว่าพวกเธอทั้งคู่กำลังทำเื่แบบนี้ตอนกลางวันแสกๆ
[เกจวัดค่าตัณหาเพิ่มระดับจาก 8 เป็ 9]
[เกจวัดค่าตัณหาเพิ่มระดับจาก 9 เป็ 10]
“อื้อ...”ซีพยายามกดเสียงอู้อี้นี้ให้เบาที่สุดด้วยมือที่ป้องปากอยู่ร่างกายของเธอกระตุกยกเอวให้ลอยขึ้นอีกหนึ่งครั้งพร้อมกับความรู้สึกอันแปลกประหลาดที่ถูกเติมเต็มด้วยตัณหาของเหลวสีที่ถูกกระตุ้นให้ผลิตก็พากันไหลออกมาจนทำให้เรียวนิ้วของเจนแฉะไปหมด
[ภารกิจฝึกสอน II (เพื่อนร่วมห้อง) เสร็จเรียบร้อย
ท่านได้รับรางวัล “ค่าความสัมพันธ์ของซีเพิ่มขึ้นจำนวนมาก”]
“รู้สึกตัวรึยังคะ” เสียงของอาจารย์สาวดังทักขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการรูดม่านสีขาวที่ปิดบังเตียงออกไปพบกับนักเรียนหญิงสองคนคนที่สวมแว่นกำลังนั่งห้อยขาขอบเตียงแล้วพยายามใช้ผ้าห่มห่อตัวอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่
“กำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ”เธอมองข้ามก้อนผ้าห่มไปเพื่อสบตากับนักเรียนหญิงคนนั้น
“อ้อ ดูเหมือนเพื่อนจะหนาวน่ะค่ะหนูก็เลยห่มผ้าห่มให้เขา”
“เป็อย่างงั้นเหรอ แล้วมีไข้ด้วยรึเปล่า” อาจารย์สาวเหลือบมองก้อนผ้าห่มเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้
“อาจารย์คะ เพื่อนหนูไม่มีไข้หรอกค่ะ” เจนรีบลุกขึ้นเดินมาขวางด้านหน้าอาจารย์สาวไว้เธอสบตาอีกฝ่ายพร้อมเผยยิ้ม
“แต่ว่า-”
“ไม่มีไข้หรอกค่ะ”เธอย้ำคำพูดเดิมพร้อมกับก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สายตาของเธอเหลือบมองอีกฝ่ายเหนือแว่นตาที่ตนเองสวมอยู่
“ก็ได้ ๆ ไม่มีไข้ก็ได้” อาจารย์สาวกอดอกพร้อมส่ายศีรษะเบาๆ เพียงแค่เห็นท่าทีของเจน เธอก็ต้องยอมถอยออกมาพร้อมกับความสงสัย
“แต่ว่าถ้ารู้สึกไม่สบายล่ะก็ให้รีบบอกทันทีเลยนะ” เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะกลับหลังหันเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง
“ได้เลยค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ”เจนเอ่ยคำขอบคุณออกไปจนจบก็ถอนหายใจออกมาซึ่งทางฝั่งของเพื่อนสนิทเองก็ถอนหายใจออกมาเช่นกัน
“แล้วก็อีกอย่าง...”อาจารย์สาวหันกลับมา ทำเอาทั้งสองสะดุ้งไปเล็กน้อย
“อย่าลืมไปเตรียมตัวเข้าเรียนล่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอา”
“ได้เลยค่ะอาจารย์”เจนตอบกลับไปอย่างทันท่วงที หวังเพียงว่าอาจารย์จะไม่สงสัยอะไรเพิ่มเติมอีก
เจนััไปยังก้อนผ้าห่มบริเวณที่คาดว่าเป็หัวไหล่ของเพื่อนสาวก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบเบาๆ
“รีบแต่งตัวเร็วเข้า”
“…” เพื่อนสาวตอบกลับมาด้วยการผงกศีรษะเบา ๆ
ทัศนวิสัยของเจนเด้งกล่องข้อความจากระบบบางอย่างขึ้นมาให้เธอเห็น
[คุณได้รับฉายา: “ไร้ยางอาย”]
1K
