เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นภรรยาเศรษฐีนีแม่ลูกสามในยุค 80 [จบ]

        หลิวอิ๋งชุนเป็นคนช่างพูดเธอยอมให้ลมเต็มปากดีกว่าที่จะต้องหุบปากเธอถีบรถสามล้อไปพลางพูดจ้อกับซย่านีไปพลาง

        “สองวันก่อนบ้านของเธอคึกคักมากเลยนะฉันได้ยินพวกเธอทะเลาะกันด้วย”

        “เรื่องที่เธอพูดว่าคนๆนั้นเป็นคนรักเก่าของหลี่เสวี่ยหรูน่ะ แท้จริงแล้วมันใช่เรื่องจริงหรือเปล่า?เอ๊ะ คงไม่ใช่ว่าเธออิจฉาที่หลี่เสวี่ยหรูหน้าตาดีก็เลยแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาหรอกนะ?”

        “เธอบอกว่าเธอเป็นพวกชาวไร่ชาวนาที่มาจากชนบทได้แต่งงานกับซ่งหานเจียงก็นับว่าเป็นวาสนาแล้ว เธอยังจะก่อเรื่องอีกทำไมกัน!?”

        “ฉันเห็นนะว่าวันสองวันนี้เธอกับเซี่ยงเหมยเข้าๆออกๆ กันตลอดแถมยังกลับบ้านมาพร้อมถุงใบเล็กใบใหญ่อีกด้วย พวกเธอสองคนกำลังอะไรกันอยู่หรือ?”

        “…”

        ซย่านีส่งเสียงอืออ่าเป็นการตอบรับเธอตอบแค่ที่อยากตอบถ้าไม่อยากตอบเธอก็จะเปลี่ยนเรื่องคุยทันที จากนั้นเธอก็ได้ยินหลิวอิ๋งชุนบ่นว่า“วันนี้ฉันเองก็โชคร้ายมากเลย ตอนขี่จักรยานอยู่ดีๆ ไม่ทันระวังไปชนขอบถนนเข้าให้พริบตาเดียว ล้อจักรยานก็เบี้ยวจนไม่เหลือโครงเดิม พอโยนไปให้ร้านซ่อมจักรยานช่างก็บอกว่าพรุ่งนี้ถึงจะซ่อมเสร็จไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่ต้องเดินจากโรงงานเพื่อกลับบ้านหรอก”

        “โอ้ ใช่แล้ววันนี้ยังเกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นด้วยนะ เธอคิดดูมันไม่ได้มีเจ้านายเก่าหัวโบราณที่เกษียณไปแล้วคนไหนให้ลูกตัวเองเข้ามารับช่วงงานต่อแบบนี้ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องที่โรงงานจะเปิดรับคนงานใหม่เลยอยู่ดีๆก็มีคนงานใหม่เข้ามาในโรงงานเสียอย่างนั้น”

        “ชื่ออะไรนี่แหละ...อ๋อจางหวาเฟิง! นายคนนั้นทำงานอะไรไม่เป็นสักอย่าง ไม่รู้ว่าเขาเกี่ยวข้องอะไรกับผู้อำนวยการโรงงานคนไหนกัน”

        ซย่านีพลันหายใจไม่ออกเธอกำเสื้อของหลิวอิ๋งชุนแน่น “...เธอว่าคนๆ นั้นชื่ออะไรนะ?”

        “จางหวาเฟิงไง”หลิวอิ๋งชุนตอบ ทันใดนั้นเธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ เธอเบรกรถสามล้อที่เธอขี่เธอหันหน้ามาด้วยสีหน้าตกใจราวกับกินอะไรผิดสำแดง หลิวอิ๋งชุนคว้าไหล่ของซย่านีไว้พลางเอ่ยถาม“คืนนั้นที่เธอบอกว่าเจ้าอันธพาลที่เธอเจอคือคนรักเก่าของหลี่เสวี่ยหรูอะไรนั้นมันชื่อว่าอะไรนะ?”

        ซย่านีหรี่ตาลง พลางเอ่ยตอบ“จางหวาเฟิง?”

        หลิวอิ๋งชุนอุทานอย่างตกใจ“เป็นเขาจริงๆ ด้วย?!”

        ซย่านีกล่าว “…ถ้าเป็นคนชื่อซ้ำกันเล่า?”

        หลิวอิ๋งชุนดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น“ชื่อซ้ำอะไรกันเล่า อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้! นายจางหวาเฟิงคนนี้ใช่คนที่ตัวเตี้ยๆหน่อยแล้วก็มีฟันเกๆ ตาตี่เหมือนเม็ดถั่วผิวคล้ำๆ หรือเปล่าล่ะ?”

        ซย่านีตอบ “...ใช่”

        หลิวอิ๋งชุนตบมือไปหนึ่งที “งั้นก็ใช่เขาแล้วแหล่ะเจ้าจางหวาเฟิงคนนี้ก็มีดีเหมือนกันนี่ เขามาจากชนบทแท้ๆ พอมาถึงเมืองหลวงก็สามารถหางานทำได้รวดเร็วขนาดนี้ไม่รู้ว่าเขาใช้เส้นสายของใครเนอะ”

         “เอ๊ะ ไม่ใช่ว่าพ่อของหลี่เสวี่ยหรูเป็นคนหางานให้เขาหรอกหรือ?แล้วทำไมพ่อหล่อนไม่หางานที่โรงงานเสื้อผ้าของตัวเองให้ล่ะนั่น แทนที่จะมาหางานที่โรงงานเครื่องจักรของพวกเรา?”

        ครั้นหลิวอิ๋งชุนพูดจบเธอก็ส่ายหน้าทันที“ไม่ถูกสิ น่าจะไม่ใช่นะ หลี่เสวี่ยหรูไม่ยอมรับด้วยซ้ำว่าคนๆนี้คือคนรักเก่าของตน ตระกูลหลี่จะต้องอยากอยู่ให้ห่างจากเขาแน่ๆ ทำไมถึงช่วยเขาหางานด้วยเล่า? โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพ่อของหลี่เสวี่ยหรูกำลังจะได้เลื่อนขั้นแบบนี้แล้วมันมีสายตาตั้งเท่าไหร่ที่คอยจับจ้องอยู่เขาไม่น่าจะยอมใช้เส้นให้ใครหรอก”

        ซย่านีหัวเราะเยาะออกมาหนึ่งทีในใจคิดว่า คงไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอก

        จางหวาเฟิงเป็นใครกัน? มันเป็นนักเลงเลยนะ คนประเภทนี้ก็เหมือนกาวตาช้างนี่แหละพอติดแล้วก็อย่าคิดจะแกะออกเลย

        หากหลี่กั๋วกังไม่ยอมเสียเลือดจะกำจัดเขาออะไรได้อย่างไร? พวกเขาคงทำข้อตกลงกันอย่างลับๆ เป็นการส่วนตัวอย่างแน่นอน

        แต่หลี่กั๋วกังก็เคลื่อนไหวรวดเร็วใช้ได้เขาไม่ล่าช้าเลยแม้แต่น้อย เหตุการณ์เกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันจางหวาเฟิงก็ได้งานทำแล้ว

        พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาหลี่กั๋วกังก็ถึงกับต้องถอนหายใจเขาเองก็คิดจะถ่วงเวลาออกไปก่อนแต่ก็ไม่ใช่เพราะถูกจางหวาเฟิงคุกคามหรอกหรือ?

        เมื่อสองวันก่อน ช่วงเวลาหกโมงเย็น

        หลี่เสวี่ยหรูได้นัดหมายกับจางหวาเฟิงที่โรงแรมจิ่งหวา

        โรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่ในกรุงปักกิ่งมีประวัติยาวนานมาหลายร้อยปีมีการตกแต่งอย่างอลังการพร้อมด้วยพ่อครัวฝีมือดี ตอนที่จางหวาเฟิงเข้ามาในโรงแรมแห่งนี้ยังเจอกับชาวต่างชาติหัวทองสองคนอีกด้วย

        หลังจากเข้าห้องรับรองจางหวาเฟิงก็เริ่มสั่งอาหารเขากลับเป็นคนอบอุ่นยิ่งนักเลือกสั่งแต่อาหารที่หลี่เสวี่ยหรูชอบกิน เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วหลี่เสวี่ยหรูก็ไม่โผล่มาสักทีทันใดนั้นคนที่โผล่มาแทนกลับเป็นหลี่กั๋วกังพ่อของหลี่เสวี่ยหรู

        หลี่กั๋วกังมีใบหน้าเหลี่ยมคิ้วเข้มและตาโต เขาสวมชุดสูทเข้ารูปที่ถูกรีดมาอย่างประณีต มีกลิ่นอายที่ดูน่าเกรงขาม

        “เอ๊ะคุณมาผิดห้องแล้ว” จางหวาเฟิงเงยหน้าขึ้นเห็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งเข้ามาจึงเอ่ยทัก

        “ไม่ได้ผิดห้องหรอก”หลี่กั๋วกังดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง จากนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า“ฉันคือพ่อของเสวี่ยหรู”

        “อ่า”จางหวาเฟิงตากระตุก จากนั้นเขาก็ยิ้มสดใสขึ้น “คุณลุง สวัสดีครับผมชื่อจางหวาเฟิงนะครับ” เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่ประตูแล้วถามอย่างระมัดระวังว่า“แล้วเสวี่ยหรูล่ะครับ?”

        “คุณไม่ต้องมองหาเธอหรอกวันนี้เสวี่ยหรูไม่ได้มาด้วย” หลี่กั๋วกังเงียบไป แล้วจึงกล่าวต่อ“เป็นฉันที่สั่งให้เสวี่ยหรูนัดคุณมาเอง”

        จางหวาเฟิงเริ่มเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ

        “คุณลุงคุณอยากทานอะไรสักหน่อยไหมครับ?” จางหวาเฟิงยิ้มอย่างประจบประแจง“อาหารที่ผมเพิ่งสั่งมาล้วนแต่เป็นคนที่เสวี่ยหรูชอบกินทั้งนั้น ผมไม่รู้ว่าคุณลุงชอบทานอะไร”จากนั้นเขาก็พูดอย่างมีนัยยะ “แต่ก่อนตอนที่อยู่หมู่บ้านเค่าซานถุนเสวี่ยหรูเป็นเด็กผู้หญิงที่มาจากเมืองหลวงจึงทนความยากลำบากไม่ไหวดังนั้นผมจึงคิดทุกวิถีทางที่จะซื้อพวกไก่ ปลา หรือเนื้อมาให้เธอทานดังนั้นผมจึงรู้ดีว่าเธอชอบกินอะไรและไม่ชอบกินอะไร”

        หลี่กั๋วกังหัวเราะในใจเจ้านักเลงนี่สั่งอาหารมาให้เขาเพราะกลัวว่าเขาจะไม่รู้เรื่องที่หลี่เสวี่ยหรูไปคลุกคลีกับตัวเองสินะ

        “ฉันกับแม่ของเสวี่ยหรูมีเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวเสวี่ยหรูน่ะ เอาแต่ใจมากๆ ตอนที่เธอไปชนบทก็ต้องรบกวนพวกคุณที่เป็นคนท้องถิ่นมาคอยดูแลเธอฉันกับแม่ของเสวี่ยหรูรู้สึกขอบคุณพวกคุณมากจริงๆ” หลี่กั๋วกังยิ้มอย่างสุภาพภายในคำพูดยิ่งแฝงไว้ด้วยความเกรงใจเป็นการเว้นช่องว่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนให้ความสัมพันธ์หยุดไว้เพียงคนแปลกหน้าที่รู้จักกันเท่านั้น“ในเมื่อคุณเดินทางไกลมาถึงที่นี่แล้ว การเดินทางคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆดังนั้นพวกเราจะไม่ปฏิบัติไม่ดีต่อคุณอย่างแน่นอน”เขาหยิบซองจดหมายสีแดงออกมาจากกระเป๋า แล้วกล่าวต่อ “นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันกับแม่ของเสวี่ยหรูเตรียมไว้ให้คุณ”

         ซองจดหมายสีแดงซองนั้นพองมากมองปราดเดียวก็ดูออกว่าบรรจุเงินไว้ไม่น้อยเงินที่จางหวาเฟิงพกติดตัวมาจากบ้านก็ใกล้จะหมดแล้ว พอเห็นเงินก้อนนี้ ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้น

        ความโลภที่ปรากฏบนใบหน้าของจางหวาเฟิงทำให้หลี่กั๋วกังนึกดูแคลนชายผู้นี้มากยิ่งขึ้น ทว่าหากเป็นเช่นนี้ก็แสดงว่าชายคนนี้คงกำจัดได้โดยง่ายหลี่กั๋วกังยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ ดูเหมือนว่าเขาจะควบคุมทุกอย่างได้แล้ว 

        จางหวาเฟิงเอื้อมมือออกไปแต่ทันทีที่เขาวางมือลงบนซองเงินหลี่กั๋วกังก็จับมือเขาไว้ก่อนแล้ว

        หลี่กั๋วกังออกแรงจับไม่มากนักแต่ก็ทำให้จางหวาเฟิงดึงมือกลับคืนไม่ได้

        จางหวาเฟิงช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเขา 

        หลี่กั๋วกังกล่าวว่า“หลังจากรับเงินก้อนนี้ไปแล้ว ฉันหวังว่าคุณจะกลับชนบทไปพร้อมกับเงินจำนวนนี้โดยเร็วที่สุด...อย่างไรเสียคุณก็ออกจากบ้านมานานขนาดนี้คนที่บ้านจะต้องเป็นกังวลมากแน่ๆ”

        จางหวาเฟิงกระตุกยิ้ม

        หลี่กั๋วกังยังคงกล่าวต่อ“เมื่อคุณกลับบ้านเกิดไปแล้ว คุณก็เอาเงินก้อนนี้ไปตบแต่งภรรยาเถอะแล้วให้เธอกำเนิดลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำสักคนมีทั้งภรรยาและลูกอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในบ้านที่อบอุ่นเท่านี้ชีวิตก็เหมือนขึ้นสวรรค์แล้วล่ะ”

        จางหวาเฟิงหัวเราะเยาะหนึ่งที ชายตรงหน้าคนนี้คิดจะไล่เขากลับบ้านนอกแล้วถีบหัวส่งเขาสินะ คิดว่าคนอย่างจางหวาเฟิงจะถูกรังแกได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?

        “คุณลุง คุณมาที่นี่เพื่อจะทำลายนกยวนยาง[1]งั้นหรือครับ?” จางหวาเฟิงเอนกายลงบนเก้าอี้พลางนั่งไขว้ขาดูราวกับคุณชายแล้วกล่าวว่า“เสวี่ยหรูล่ะครับ เธอรู้เรื่องนี้ไหม? ให้เสวี่ยหรูมาคุยกับผมหน่อย”

        “เสวี่ยหรูไม่มาหรอก”หลี่กั๋วกังขมวดคิ้วกับความไม่รู้ของจางหวาเฟิง “เสวี่ยหรูเองก็ต้องการแบบเดียวกันนั่นแหละ”

[1] นกยวนยาง 鸳鸯คือ นกเป็ดน้ำแมนดาริน เนื่องจากชาวจีนเชื่อว่านกยวนยาง เป็นนกที่มีคู่เพียงตัวเดียวดังนั้น“นกยวนยาง” จึงเป็นสัญลักษณ์ของความรักเดียวใจเดียว เปรียบเสมือนกับสามีภรรยาที่มีคู่ชีวิตเพียงคนเดียวและรักกันไปจนตาย