ตอนที่ 6
เมื่อจัดการให้พ่อของเด็ก ๆ อยู่แบบสงบปากสงบคำแล้ว หญิงสาวจากยุคปัจจุบันก็หันมาสนใจเด็กน้อยสองพี่น้อง และด้วยความที่เป็ตำรวจ เลยอยากจะกล่าวสอนอะไรที่ทำไม่ถูกไม่ควร
หญิงสาวขยับเก้าอี้ออกมานั่งให้ห่างจากเตียงไม้ ก่อนจะออกคำสั่งให้เด็กทั้งสอง ลงมาจากเตียงของบิดา
“เสี่ยวฝู อิงเอ๋อร์ ลงมาด้านล่าง ข้ามีเื่จะถามเ้า”
“มีอะไรก็คุยบนนี้แหละ” หม่าหย่งเหรินยั้งปากเอาไว้ไม่ทันเอ่ยแทรกขึ้นมา
หลางกุ้ยตานหันขวับไปทำตาเขียว จ้องหน้าชายหนุ่มบนเตียงอย่างเอาเื่
หม่าเหวินฝูกลัวว่ามารดาเลี้ยงจะทำอะไรบิดา เลยขยับตัวตั้งใจจะพาน้องสาวลงมาจากเตียง แต่เด็กหญิงขืนตัวเอาไว้ เด็กชายจึงรีบพูดปลอบขวัญน้องสาว
“ไม่เป็ไรนะ พี่จะไม่ปล่อยให้ท่านแม่ทำอะไรเ้าเป็อันขาด”
หม่าเหม่ยอิงจึงยอมขยับตัวตามพี่ชาย ลงมาพากันยืนก้มหน้า อยู่ต่อหน้าสตรีร่างใหญ่
“เสี่ยวฝู ข้ารู้ว่าเ้ามีเจตนาดี ที่จะนำเงินไปซื้อยาให้ท่านพ่อของเ้า แต่การขโมยของ เป็สิ่งที่ไม่ดี และต่อไปไม่ควรทำ เ้ารู้หรือเปล่า”
“รู้ขอรับ”
เด็กชายตอบเสียงแ่ หมุนตัวยืนหันหลังให้แม่เลี้ยง สองมือยกขึ้นกอดอก หลับตาแน่น เตรียมใจรับความเ็ปจากการถูกเฆี่ยนตี
“เ้าทำอะไร”
“ท่านแม่จะตีข้าเพื่อลงโทษไม่ใช่หรือขอรับ”
“เ้าไม่ได้ยินที่ข้าบอกเมื่อตอนต้นหรือ ว่าข้าเป็หลางกุ้ยตานคนใหม่แล้ว จะตีเ้าไปทำไม”
หม่าเหวินฝูทิ้งสองแขนลงข้างกาย หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงอีกครั้ง ทอดถอนใจออกมาอย่างโล่งอก คิดไม่ถึงว่า ครั้งนี้ตนจะรอดจากการถูกเฆี่ยนตีไปได้
“ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตา”
หลางกุ้ยตานพยักหน้า รู้สึกพึงใจในตัวเด็กชาย ที่ถึงแม้จะเติบโตมาแบบไม่มีใครคอยสั่งสอน แต่กลับเป็เด็กที่รู้จักคิด รู้จักปกป้อง รู้จักรับผิดชอบ จนกลับกลายเป็ว่าดูจะเป็ผู้ใหญ่เกินวัยไปอีก
ซี่งนางอยากจะเสริมให้เขามีความสดใส ความสนุกสนานตามวัยที่ควรจะเป็ด้วย แต่ก็คงต้องทำแบบค่อยเป็ค่อยไป
“เสี่ยวฝู เ้าอยากจะนำเงินไปซื้อยามาให้พ่อของเ้าใช่หรือไม่ ไปนำเงินมาสิ ข้าจะพาเ้าไปซื้อเอง”
“ขอรับ”
แม้ไม่แน่ใจว่าที่แม่เลี้ยงพูด จะหลอกให้เขาตายใจ หวังให้เขานำเงินออกจากที่ซ้อน เพื่อที่จะได้แย่งไปในภายหลังหรือเปล่า
แต่เด็กชายก็ก้าวเท้าไปยังตั่งไม้ ล้วงมือเข้าไปใต้หมอน ที่เขานำเงินมาซ่อนเอาไว้ โดยที่บิดาก็ไม่รู้
เพียงแต่ว่า ใช้มือควานหาเท่าไร ก็หาไม่เจอ เด็กชายถึงกลับหยิบหมอนขึ้นมาเขย่า ๆ แต่ก็ไม่มีถุงเงินหลุดร่วงลงมาเลย
“ทะ...ท่านแม่ ถุงเงินหายไปแล้วขอรับ”
หม่าเหวินฝูกล่าวจบก็รีบปิดตาลง เพราะเห็นแม่เลี้ยงกำลังลุกจากเก้าอี้ คงจะเข้ามาตบตีเขาที่ทำเงินหายแน่
“ไหน เ้าหาดีหรือยัง”
แต่ผิดคาด น้ำเสียงของสตรีร่างใหญ่ที่กล่าวออกมา ไม่มีความโกรธ หรือโมโหเลยแม้แต่น้อย
“หาดีแล้วขอรับ ข้าเอาถุงเงินมาซ่อนไว้ใต้หมอน”
หลางกุ้ยตานช่วยเด็กชายหาทุกซอกทุกมุม ก็ไม่พบถุงเงิน หญิงสาวครุ่นคิดว่าถุงเงินไม่มีทางหายไปโดยไร้ร่องรอยแน่ ต้องมีคนเข้ามาเอาไป ตอนที่หลางกุ้ยตานคนเดิม วิ่งไล่เด็ก ๆ ออกจากบ้านหลังเล็กไป
สตรีร่างใหญ่เดินอุ้ยอ้ายไปหยุดอยู่ขอบเตียง ก่อนจะเอ่ยถามชายหนุ่มที่อยู่ ๆ ก็ทำตัวเป็คนใบ้ขึ้นมา
“ระหว่างที่พวกข้าไม่อยู่ มีใครเข้ามาในห้องนี้หรือไม่”
“มี” คนบนเตียงตอบสั้น ๆ
“ใคร”
“เหวยซื่อ”
เหวยซื่อหรือ หลางกุ้ยตานค้นหาความทรงจำของเ้าของร่าง ว่าเหวยซื่อคือใคร ก่อนจะนึกออก
เหวยซื่อหรือเหวยเสวี่ยฮวา ภรรยาของบุตรชายคนเล็ก หม่าเหยียนจื้อ ผู้ที่เป็หัวแก้วหัวแหวน เป็ความหวังของสองผู้เฒ่าสกุลหม่า ว่าจะได้บุตรชายที่สอบติดจอหงวน ได้เป็ขุนนาง เป็หน้าเป็ตาให้วงศ์ตระกูล แต่จนแล้วจนรอด นางไม่เห็นว่าหม่าเหยียนจื้อจะสอบติดจอหงวนเสียที
มีแต่ลมปากและก็ผลาญเงินบิดามารดาผู้โง่งมไปวัน ๆ
ส่วนเหวยเสวี่ยฮวาสะใภ้เล็กก็ใช่ย่อย เป็คนที่เห็นของมีค่าแล้วตาโต แม้ว่าของมีค่านั้น จะไม่ใช่ของของนางก็ตาม
จึงไม่น่าแปลกใจ หากนางจะมาคอยด้อม ๆ สังเกตพฤติกรรมของคนในบ้านเล็ก แล้วคงเห็นเสี่ยวฝูนำเงินมาซ่อนไว้ใต้หมอน ผ่านบานหน้าต่างที่เปิดทิ้งเอาไว้
จากนั้นก็รอเวลาฉวยโอกาสที่เด็กน้อยไม่อยู่ เข้ามาขโมยเงิน แต่ว่านางไม่กลัวหม่าหย่งเหรินที่อยู่ในห้องเลยหรือ
“ท่านบอกว่าเห็นนาง ถ้าอย่างนั้นท่านเห็นตอนนางขโมยถุงเงินหรือเปล่า” หลางกุ้ยตานหันมาสอบถามสามีของเ้าของร่างอีกครั้ง
“เปล่า ข้าหลับ สะดุ้งตัวตื่น ตอนได้ยินเสียงเหมือนอะไรชนโต๊ะ จึงลืมตาขึ้น ทันได้เห็นแผ่นหลังของนาง เหอะ...นางเอาไปแล้วอย่างไร ในเมื่อเงินที่เ้าแอบเก็บไว้ ก็เป็เงินที่ข้าหามาได้ ให้นางเอาไป ยังดีกว่าให้เงินตกเป็ของคนใจร้ายเช่นเ้า”
ก่อนที่หญิงสาวจะเข้าไปเขกกบาลชายหนุ่มที่กลายเป็คนติดเตียง เด็กชายก็พูดแทรกขึ้นมา ทำให้หลางกุ้ยตานไม่ได้ทำตามความคิดของตน
“ให้อาสะใภ้เล็กไม่ได้ ยาของท่านพ่อหมด หากไม่ได้ดื่มยาติดต่อกัน ท่านพ่อจะไม่หาย”
“พ่อ” หม่าหย่งเหรินมัวแต่สะใจที่สตรีใจั์ไม่ได้เงินไปครอง จนลืมนึกไปว่าการที่บุตรชายของเขา ยอมขโมยเงินก็เพื่อ้าซื้อยามาให้เขา
“เสี่ยวฝูยังรู้จักคิดมากกว่าท่านอีก ขนาดเขาเป็แค่เด็ก” หลางกุ้ยตานรู้ว่าชายหนุ่มคิดอะไรอยู่ ถึงได้กล่าวเหน็บแนมขึ้นมา ก่อนจะหันมาทางเด็กทั้งสอง
“เสี่ยวฝู เราไปเอาถุงเงินไปซื้อยาให้พ่อเ้ากัน ส่วนอิงเอ๋อร์ก็อยู่ใกล้ ๆ พ่อเอาไว้ เข้าใจหรือไม่”
ประโยคหลังหญิงสาวโน้มตัวลง ไปพูดคุยกับเด็กหญิงด้วยวาจาที่คิดว่านุ่มนวลที่สุด
กระนั้นหม่าเหม่ยอิงก็หวาดกลัวแม่เลี้ยงมาก รีบวิ่งไปปีนขึ้นเตียง นอนกอดบิดาเอาไว้แน่น
หลางกุ้ยตานหยัดกายยืนหลังตรง ใจเสียเล็กน้อย แต่เข้าใจได้ว่า คนที่ถูกทำร้ายมานาน จะไว้ใจผู้ที่ทำร้ายได้ง่ายอย่างไร อาจจะต้องให้เวลาพวกเขาสักพัก ระหว่างนี้นางก็ต้องทำตัวดี ให้พวกเขาสามพ่อลูกไว้ใจนางให้ได้
“นำทางข้าไปสิ” หญิงสาวหันไปออกคำสั่งกับเด็กชาย
“ขอรับ”
เพื่อเงินไปซื้อยาให้ท่านพ่อ หม่าเหวินฝู จะยอมร่วมมือกับแม่เลี้ยงดูสักครั้ง ดูสิว่านางจะมาไม้ไหนอีก
เด็กชายเดินนำสตรีร่างใหญ่ ที่ค่อนข้างช้า เพราะขนาดตัวที่มากกว่าคนปกติ ไปยังเรือนหลังใหญ่ เรือนที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่แทนเรือนหลังเล็ก ที่พวกเขาอาศัยอยู่ เรือนที่สร้างมาจากเงินของท่านพ่อ แต่พวกเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เข้าไปอาศัยอยู่
เรือนหลังใหญ่นี้เป็ที่พักอาศัยของสองผู้เฒ่าสกุลหม่ากับครอบครัวของบุตรชายคนเล็กหม่าเหยียนจื้อ ส่วนครอบครัวของพี่ชายคนโตนั้นอยู่เรือนอีกหลัง ที่ถึงแม้จะไม่ใหญ่เท่า แต่ก็เป็เรือนที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เช่นเดียวกัน
“เหอะ...คนที่อยู่ไม่ได้ออกเงิน คนที่ออกเงินไม่ได้อยู่”
หลางกุ้ยตานกวาดตามองไปทั่วเรือน ก่อนจะเป็ฝ่ายเดินนำเด็กชายเข้าไปในตัวเรือน โดยที่ไม่จำเป็ต้องกล่าวขออนุญาตเ้าของเรือนก่อนให้เสียเวลา...
1K
