บทที่ 30
บ้านใหม่ไม่ได้ซื้อด้วยเงินอย่างเดียว
"โห... นี่มันคฤหาสน์ชัดๆ เลยนะเนี่ย! พี่ใหญ่ดูสิ!มีสวนหน้าบ้านด้วย!"
เสียงตื่นเต้นของกู้หยูดังลั่นรถตู้หรูหราที่เลขาหวังเป็คนขับเขาชี้ชวนให้พี่ชายดูบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์นที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารั้วอัลลอยด์สีดำตัดกับกำแพงสีขาวสะอาดตา สนามหญ้าเขียวขจีที่ได้รับการดูแลอย่างดีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นแผ่กิ่งก้านปกคลุมหลังคา
"นี่คือโครงการ 'เดอะ แกรนด์ การ์เด้น' ครับ" เลขาหวังพูดด้วยความภูมิใจ"เป็หมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ที่สุดในย่านนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยแ่าเพื่อนบ้านมีแต่นักธุรกิจและข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ที่สำคัญ...นายท่านหวังสั่งให้ผมเลือกหลังที่ดีที่สุด ฮวงจุ้ยัคาบแก้ว ตามตำราเป๊ะๆมาให้คุณหนู
เสี่ยวเป่าเลยนะครับ!"
กู้หลินมองบ้านตรงหน้าด้วยความทึ่ง"สวยมากครับ... แต่... ราคาคงแพงหูฉี่แน่ๆลำพังเงินเก็บจากไลฟ์สดของเราจะพอจ่ายดาวน์เหรอครับ?"
"ไม่ต้องห่วงเื่นั้นครับ!" เลขาหวังรีบโบกมือ"นายท่านจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ถือเป็ของขวัญต้อนรับหลานสาวบุญธรรมคนใหม่!แค่เซ็นชื่อเข้าอยู่ได้เลย!"
"ของฟรีไม่มีในโลก..." เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากเบาะหลัง
เสี่ยวเป่าในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นที่ดูเหมือนเด็กช่างกลมากกว่าเด็กอนุบาล ก้าวลงจากรถเป็คนสุดท้ายเธอถอดแว่นกันแดดสีดำออก แล้วกวาดตามองบ้านหลังงามด้วยสายตาที่เ็าจนน่าขนลุก
"สวยแต่รูป... จูบไม่หอม" เธอพึมพำเบาๆ
"คะ... คุณหนูหมายความว่ายังไงครับ?" เลขาหวังหน้าซีด"บ้านนี้มีปัญหาเหรอครับ? ผมเช็คประวัติแล้วนะเ้าของเก่าเป็หมอศัลยกรรมชื่อดัง ไม่เคยมีคนตายในบ้านไม่เคยมีประวัติอาชญากรรม..."
"ประวัติในกระดาษมันเชื่อถือไม่ได้หรอกลุงหวัง..."
เสี่ยวเป่าเดินเข้าไปเกาะรั้วอัลลอยด์ นิ้วมือเล็กๆ ลูบไล้ไปบนโลหะเย็นเฉียบ"สิ่งที่เชื่อถือได้คือ 'กลิ่น' ต่างหาก"
"กลิ่น?" กู้หลินทำจมูกฟุดฟิด"พี่ได้กลิ่นแต่ดอกมะลิหอมๆ นะ"
"กลิ่นคาวเื..." เสี่ยวเป่าตอบเสียงเรียบ "จางมาก...แต่มันฝังลึกอยู่ในดิน... ใต้สนามหญ้าเขียวขจีที่ลุงภูมิใจนักหนานั่นแหละ"
นางหันไปสั่งกู้หยู"พี่รอง! เอาจอบกับเสียมหลังรถมา! วันนี้เราจะมาจัดสวนกันใหม่!"
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
สนามหญ้าสวยงามราคาแพงระยับถูกขุดจนเละเทะเป็หลุมบ่อกู้หลินและกู้หยูเหงื่อท่วมตัว ยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ข้างหลุมลึกประมาณครึ่งเมตร
"เสี่ยวเป่า... ขุดมาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นเจออะไรเลยนอกจากไส้เดือน"กู้หลินบ่นกระปอดกระแปด"เดี๋ยวหมู่บ้านเขาจะมาด่าเอาได้นะว่าทำลายทรัพย์สิน"
"ขุดต่ออีกนิดพี่ใหญ่! ตรงโคนต้นลีลาวดีนั่นแหละ!"
เสี่ยวเป่ายืนกอดอกสั่งการอยู่บนระเบียงหน้าบ้าน เหมือนโฟร์แมนคุมงานก่อสร้าง
กึก!
เสียงจอบกระทบวัตถุแข็งบางอย่างดังขึ้นกู้หลินชะงัก "เอ๊ะ?เหมือนเจออะไรบางอย่าง..."
เขาค่อยๆใช้มือโกยดินออก เผยให้เห็นวัตถุสีขาวขุ่นชิ้นเล็กๆฝังเรียงกันเป็วงกลมล้อมรอบโคนต้นไม้
"นี่มัน... กระดูกไก่เหรอ?" กู้หยูหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู
"วางลงเดี๋ยวนี้!" เสี่ยวเป่าตวาดเสียงดังจนพี่ชายสะดุ้ง"นั่นไม่ใช่กระดูกไก่! นั่นมัน 'กระดูกนิ้วมือทารก'!"
"เฮ้ย!" กู้หยูโยนกระดูกทิ้งเหมือนจับถ่านร้อนๆ หน้าซีดเผือด
เสี่ยวเป่าะโลงมาจากระเบียงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ นางหยิบไม้เขี่ยเศษกระดูกพวกนั้นอย่างระมัดระวัง
"นิ้วชี้ข้างซ้าย... ของเด็กแรกเกิด... ถูกตัดมาเฉพาะข้อแรก...ฝังเรียงกันเป็รูป 'ดาวห้าแฉกกลับหัว' ล้อมรอบต้นไม้ใหญ่..."
นางเงยหน้ามองต้นลีลาวดีที่ออกดอกขาวสะพรั่งอย่างสวยงาม
"ต้นไม้นี้ไม่ใช่แค่ต้นไม้ประดับ... แต่มันคือ 'เสาหลักเมือง'ของค่ายกลดูดทรัพย์! ใครก็ตามที่มาอยู่ในบ้านหลังนี้ จะทำมาค้าขึ้นร่ำรวยมหาศาล... แต่ต้องแลกมาด้วยการ 'ไม่มีทายาทสืบสกุล'หรือถ้ามีลูก... ลูกก็จะอายุสั้น!"
"โเี้..." เลขาหวังยกมือทาบอก"เ้าของเก่าเป็หมอศัลยกรรม... หรือว่าเขา..."
"คงทำแท้งเถื่อน หรือไม่ก็รับซื้อซากทารกมาทำพิธี..."เสี่ยวเป่าสันนิษฐาน "เขาคงรวยล้นฟ้าจากวิชาบัดซบนี่แต่สุดท้ายก็ต้องขายบ้านทิ้งเพราะทนแรงอาฆาตของิญญาเด็กไม่ไหว หรือไม่ก็...กรรมตามทันจนล้มละลาย"
"แล้วเราจะทำยังไงดีเสี่ยวเป่า? คืนบ้านดีไหม?"กู้หลินถามด้วยความกลัว "พี่ไม่อยากอยู่บ้านผีสิงนะ"
"คืนทำไม? บ้านสวยขนาดนี้ ทำเลทอง ฮวงจุ้ยดี(ถ้าแก้แล้ว)" เสี่ยวเป่าแสยะยิ้ม "ของฟรีใครจะไม่เอา? แค่ล้างซวยนิดหน่อยก็อยู่ได้สบายแล้ว แถมยังได้บุญอีกต่างหาก"
นางสั่งให้พี่ชายทั้งสองขุดกระดูกทั้งหมดขึ้นมา
แล้วนำมารวมกันในถังเหล็ก
"พี่รอง! เตรียมน้ำมันก๊าดกับเกลือเม็ดใหญ่! พี่ใหญ่!
ไปตัดกิ่งทับทิมมาสามกิ่ง! ส่วนลุงหวัง... ไปซื้อ 'ตุ๊กตาเด็กเล่น'มาให้หนูหน่อย เอาแบบน่ารักๆ นะ อย่าเอาตุ๊กตาผีสิงมาล่ะ!"
...
พระอาทิตย์เริ่มตกดินแสงสีส้มสาดส่องลงมากระทบสนามหญ้าที่ตอนนี้กลายเป็ลานพิธีกรรมขนาดย่อม
เสี่ยวเป่าในชุดขาวบริสุทธิ์นั่งขัดสมาธิอยู่หน้ากองไฟที่กำลังลุกโชนเผาผลาญเศษกระดูกทารกควันสีดำลอยโขมงขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงเด็กร้องไห้ระงม
"โอม..."
เธอพนมมือร่ายคาถาบทสวดส่งิญญาที่กู้หยูเคยเห็นในหนังสือธรรมะแต่สำเนียงและการออกเสียงของเสี่ยวเป่านั้นทรงพลังและกังวานก้องราวกับไม่ใช่เสียงเด็ก
"ไปเกิดเถิดนะเด็กดี... อย่าจองเวรจองกรรมกันเลย...ข้าจะส่งพวกเ้าไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่านี้..."
นางโยนตุ๊กตาที่เลขาหวังซื้อมาเข้ากองไฟ
"เอานี่ไปเล่นแก้เหงาระหว่างทาง... แล้วอย่ากลับมาที่นี่อีก!"
ฟู่ววว!
เปลวไฟลุกโชนขึ้นเป็รูปเด็กตัวเล็กๆหลายคนกำลังจับมือกันวิ่งเล่น ก่อนจะสลายกลายเป็ละอองแสงสีขาวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าบรรยากาศอึมครึมและกลิ่นคาวเืที่เคยปกคลุมบ้านหลังนี้จางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยลมเย็นสดชื่นที่พัดเอากลิ่นหอมของดอกลีลาวดีจริงๆกลับมา
"จบแล้ว..." เสี่ยวเป่าถอนหายใจยาว ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่กางเกง"บ้านสะอาดแล้ว! เข้าอยู่ได้!"
กู้หลินและกู้หยูมองหน้ากันด้วยความโล่งอก
"สุดยอดไปเลยน้องพี่..." กู้หยูยกนิ้วโป้งให้"จากบ้านผีสิงกลายเป็วิมานในพริบตา!"
"เดี๋ยวก่อน..." เสี่ยวเป่ายกมือห้าม "ยังไม่จบแค่นั้น...
การล้างซวยเป็แค่ขั้นแรก ขั้นต่อไปคือการ 'วางค่ายกลป้องกัน'ต่างหาก!"
นางหันไปหากู้หลิน"พี่ใหญ่... จำ 'หยกเย็นพันปี' ที่พี่รองใช้รักษาหนูเมื่อคืนได้ไหม?เอามานี่"
กู้หลินรีบวิ่งไปหยิบก้อนหยกออกมาจากกระเป๋าเป้ส่งให้น้องสาว
เสี่ยวเป่ารับหยกมาถือไว้หลับตาทำสมาธิครู่หนึ่ง
ก่อนจะเดินไปที่กลางบ้าน ตรงตำแหน่งที่เป็ 'จุดศูนย์กลาง' ของฮวงจุ้ยนางฝังหยกเย็นลงไปในดินใต้พื้นห้องรับแขก ที่รื้อกระเบื้องออกแล้ว
"ด้วยอำนาจแห่งหยก์... จงเป็รากฐานแห่งความร่มเย็น!ป้องกันภูตผีปีศาจ! ใครคิดร้ายต่อคนในบ้านนี้...จงสะท้อนกลับไปร้อยเท่าพันทวี!"
วิ้ง!
แสงสีฟ้าอ่อนๆแผ่ออกมาจากจุดที่ฝังหยก ครอบคลุมพื้นที่ตัวบ้านทั้งหมดเหมือนโดมแก้วใสๆก่อนจะจางหายไป
"เรียบร้อย!" เสี่ยวเป่ายิ้มกว้าง "ทีนี้ต่อให้เอาะเินิวเคลียร์มาลงบ้านเราก็ไม่พัง! (หมายถึงะเิิญญานะ ะเิจริงตัวใครตัวมัน)"
"และที่สำคัญ..." นางหันไปหากู้หยู "พี่รอง...พี่มีความสามารถพิเศษในการสื่อสารกับวัตถุิญญา...พี่ต้องเป็คนดูแลระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านนี้"
"พี่เหรอ?" กู้หยูชี้ตัวเองอย่างงงๆ
"ใช่! หนูจะสอนวิธีสร้าง 'กล้องวงจรปิดจับผี' ให้พี่! ถ้ามีอะไรผิดปกติเข้ามาในรัศมี 1 กิโลเมตรพี่ต้องรู้เป็คนแรก!"
กู้หยูตาเป็ประกาย"กล้องจับผี! น่าสนใจแฮะ!งั้นพี่จะติดตั้งเซนเซอร์ตรวจจับไอปีศาจไว้ที่รั้วด้วย! แล้วก็ทำระบบแจ้งเตือนเข้ามือถือพี่ใหญ่!"
"ดีมาก!" เสี่ยวเป่าพยักหน้าพึงพอใจ "ส่วนพี่ใหญ่...พี่มีหน้าที่ 'เฝ้ายาม' ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าของพี่...เอ้ย! สัญชาตญาณัทอง! ถ้าใครบุกเข้ามา พี่ต้องเป็คนแรกที่พุ่งชนมัน!"
กู้หลินหัวเราะแห้งๆ"ฟังดูเหมือนพี่ยามหน้าหมู่บ้านเลยนะ... แต่เอาเถอะ เพื่อความปลอดภัยของน้องพี่ทำได้ทุกอย่าง!"
คืนนั้นครอบครัวกู้ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่เป็คืนแรกท่ามกลางความเงียบสงบและปลอดภัยอย่างแท้จริง ไม่มีเสียงเดินลากเท้า ไม่มีกลิ่นธูปมีเพียงเสียงกรนเบาๆ ของกู้หลิน และเสียงคลิกเมาส์ของกู้หยูที่กำลังนั่งเขียนโปรแกรมระบบป้องกันภัยตัวใหม่อย่างขะมักเขม้น
เสี่ยวเป่านอนกลิ้งอยู่บนเตียงนุ่มขนาดคิงไซส์กอดตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ตัวโปรดจากบ้านเก่า ไว้แนบอก หลับตาลงด้วยความสุขใจ
"บ้าน... ที่แท้จริง..." นางพึมพำก่อนจะผล็อยหลับไป"ไม่ได้สร้างด้วยอิฐปูน... แต่สร้างด้วยความรักและการปกป้องของคนในครอบครัว..."
8K
