บทที่2 เริ่มการทสสอบ
การทดดอบครังนี้มีระยะเวลา 5 วันทุกคนจะต้องสังหารอสูรแล้วนำหินมณีแกนอสูรมากลั่นเข้ากับพลังิญญาของตัวเองเมื่อสร้างเป็อาวุธ สีของหินแบ่งคุณภาพตามสี ขาว เหลือง เขียว ฟ้า แดง และ ดำ สีดำหายากมากไม่ค่อยมีคนพบราคาจึงแพงมาก ยิ่งหินอสูรระดับสูงที่มีสีดำราคาก็จะแพงขึ้นไปอีก เมื่อพวกเ้าสร้างได้แล้วเ้าจะกลับออกมาหรืออยู่ต่อจนครบ 5 วันเพื่อเพิ่มระดับแล้วแต่พวกเ้า ขอเนะนำพวกเ้าให้รวมกลุ่มกันในการกำจัดอสูร อย่าไปคนเดียวไม่อย่างนั้นเ้าอาจไม่รอดออกมา ปีที่แล้วตายไปหลายร้อยคนจำไว้ให้ดี
ค่าเงิน
1000เหรียญ ทองแดง 1เหรียญเงิน1000เท่ากับ1เหรียญทอง1000เหรียญทองเท่ากับ1เหรียญดำ
ตอนนี้พวกเ้าพร้อมแล้วเข้าไปได้อย่าประมาทเมื่อเ้าเข้าไปแล้วนั่นหมายความว่าพวกเ้าไม่มีคนช่วยจะรวมกลุ่มแล้วช่วยกันนั่นคือหนทางที่ดีที่สุด
ปีที่แล้วมีคนตายหลายร้อนคนเพราะคิดว่าตัวเองเก่งไปคนเดียวเอาล่ะเปิดม่านพลัง
ทันทีที่ม่านพลังเปิดออกมีไออสูรกระจายออกมาทำให้เด็กหลายคนถึงกับอาเจียนออกมา "พี่สาวข้าต้องไปแล้ว" "หนุ่มน้อยขอให้โชคดี" เขายิ้ม แล้วหันไปโบกมือให้พ่อกับแม่
เมื่อเข้าเดินเข้ามาในม่านพลังบรรยกาศโดยรอบหนาวเย็นมองไปมีไอเย็นปกคลุมไปทั่วและมืดครึ้มแม้ตอนกลางวันแสงสว่างก็เข้ามาได้ยากเขามองไปรอบๆเหมือนมีใครกำลังจ้องมองมาด้วยจิตสังหาร เขามองไปข้างหน้าเห็นกลุ่มผู้ทสดอบกำลังจับกลุ่มกันอยู่ "สงสัยข้าคงไม่มีใครอยากให้เข้ากลุ่มงานนี้ลำบากแน่ๆพลังข้าน้อยเกินไป" เขาพึมพํากับตัวเอง
"นั่น...เนียฟง"เสียงะโมาจากกลุ่มหนึ่งที่กำลังรวมตัวกัน “เ้าอยากร่วมกลุ่มกับเราหรือไม่?“ นั้นเป็เสียงของเย่หวิ๋นเมื่อนางมองเนี่ยฟงนางก็ใจสั่นใหวขึ้นมาเพราะเนี่ยฟงหน้าตาหล่อมากผมยาวสีดำสนิดยิ่งทำให้ใบหน้าดูเด่นชัด นางมีพลังิญญาอยู่ที่ 6 หน้าของนางสวยดูอ่อนโยนมองแล้วมิอาจละสายตาจากนางได้
ตระกูลเย่ มีคนในตระกูล 500 คน 1ใน4ตระกูลใหญ่ ผู้นำตระกูลคือ เย่ชิงหยุน อายุ 45 ปี มีหนวดเครายาวดวงตาดุดัน ระดับการบ่มเพาะ ิญญาจักรพรรดิ ขั้น 8 ธาตุดิน แม่ของน้า ไป๋หลิงหลิง อายุ 32 ปี เป็หญิงงามคนหนึ่ง หน้าคมเด็ดเดียวเป็คนจริงจังขั้นบ่มเพาะ ิญญาจักรพรรดิ ขั้น 8 ธาตุน้ำ นางมีพี่ชายอายุ 17 ชื่อ เย่คัง มีนิสัยใจดีรักน้องสาวมาก อยู่สำนักซุยซาน ตัวเขาอ้วนใหญ่แต่มีพลังมาก ระดับการบ่มเพาะ ิญญาแห่งนภา ขั้น2
"ถ้าเ้าไม่ถือสาที่ข้าพลังิญญาต่ำต้อยข้าก็ยินดี" "เ้าก็พูดเกินไป” “ข้าหลี่ิคงยินดีที่เ้าเข้ากลุ่ม ข้าเป็หัวหน้ากลุ่มนี้ ฝีมือกระบี่เ้าไม่ธรรมดาเลยแม้พลังจะน้อยแต่มันช่างร้ายนัก" เข้ายิ้ม หลี่ิคงมีพลังิญญาระดับ7 หน้าตาเข้าดูหล่อที่เดียวดูมีความเป็ผู้นำ
ตระกูลหลี่ มีคนในตระกูล 300 คน ผู้นำตระกูล หลี่ิตง อายุ 42 ปี หน้าตาเข้าคมเข็มตัวใหญ่แข็งแรง มีระดับการบ่มเพาะ ิญญาจักรพรรดิ 8 ธาตุไฟ แม่เขาคือยอดหญิงผู้แข็งแกร่งแห่งซุยซาน อายุ 31 ปี นางมีหน้าสวยแต่ดูแข็งแกร่ง มีระดับการบ่มเพาะ ิญญาเทพ ขั้น1 มีพี่สาว อายุ23อยู่สำนัก ผา์จบการศึกษาปีหน้า มีนิสัยเ็าแต่รักหลี่ิคงมาก มีระดับการบ่มเพาะ ิญญาเทวะ ขั้น1 นางถือเป็อัจฉริยะที่หาได้ยาก
เมื่อรวมกลุ่มได้7คนพวกเข้าจึงเดินเข้าไปในป่า นั่นเพียงพอต่อการล่าสัตว์อสูรแล้ว เมื่อยิ่งเดินลึกเข้าไปก็รู้สึกถึงอันตราย "เหตุใดกระบี่เ้าจึงไวนักข้าไม่เคยเห็นกระบี่ไวเช่นนี้" เย่หวิ๋นถาม “นั่นสิข้าก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน”ทุกคนพากันสนใจ "อ่อ...ข้าฝึกั้แ่เด็กๆท่านพ่อเข็มงาดกับข้าเนื่องจากเป็ลูกคนเดียวพลังข้าน้อยพ่อข้าจึงเสริมด้านอื่นแทน"เนี่ยฟงตอบด้วยรอยยิ้ม “เป็เช่นนี้เอง” ทันใดนั้น
โฮ่งงงงงง!!!!
เสียงอสูรร้องดังจากที่ไม่ไกลนัก พวกเราไปดูกัน เมื่อมาถึงพวกเขาเห็นเสือหลังริ้วทองสู้กับผู้ทดสอบ เสือหลังริ้วทองมีขนสี่ดำและมีแผงขนที่หลังเป็เส้นตั้งตรงที่หลังจากคอถึงปลายหางตั้งมีขนาดตัวยาวสองเมตรสูงหนึ่งเมตร "นั่น....หารอี๋เฟยเขาดูแข็งแกร่งมาก"เขาอยู่กลุ่มกับคนในตระกูล6คน เขาะโสูงโดยใช้พล้งิญญา จากนั้นเขาฟาดขวานลงมาอย่างแรง เสือหลังริ้วทองม้วนตัวหลบไปด้านข้าง ทันใดนั้นเด็กอีกคนหมุนตัวเข้าไปข้างเสือฟาดด้วยง้าวไปด้านข้างเกิดาแยาวลึก เด็กนั้นชื่อหารชงป้าตัวใหญ่กำลังเยอะ พลังิญญา 6 นายน้อยตอนนี้แหละอี๋เฟยก้าวเท้าพร้อมเพิ่มพลังิญญาเต็มที่งัดขวานในมือซ้ายขึ้นจากด้านล่างคอขึ้น้า
ป้งงงงงง!!!!!
เสือหลังริ้วทองคอเกือบขาด ร่างกระตุกสองสามครั้งก็นิ่งไป สำเร็จนายน้อย เท่านี้ก็เหลืออีก5ตัว เข้าเดินไปดึงเอาหินอสูรมันเป็สีแดง “ฮ่า...ฮ่า โชคดีจริงๆ” เขาหันไปมองทางกลุ่มของเนี่ยฟง เมื่อเข้าเห็นเนี่ยฟงสายตาก็เ็าทันที “คอยดูเถอะถ้าข้าได้อาวุธเมื่อไรเ้าตายแน่เนี่ยฟง” แล้วหันไปบอกกับพวกเเขาเดินทางต่อ
"เขาแข็งแกร่งมากแค่ฟันทีเดียวเสือหลังริ้วทองนั้นตายทันที” “ใช่เขากำลังเยอะมาก" คนในกลุ่มของเนี่ยฟงพึมพำ "พวกเราก็ไปบ้าง"หลี่ิคงพูด จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไปลึกขึ้น ข้าว่าอากาศมันหนาวขึ้นเรื่อยๆเลยเ้าว่าไหมเนี่ยฟงหนึ่งในกลุ่มพูด เนี่ยฟงหน้านิ่งแล้วก้มหน้าเล็กน้อย เมื่อเดินเข้ามาลึกขึ้นความหนาวถึงขึ้นก้าวข้าแทบไม่ไหวนั่นเพราะยามนี้มันค่ำแล้ว "ข้าว่าเราก่อไฟพักก่อนเพราะพวกเราหลายคนเดินไม่ไหวแล้ว" เย่หวิ๋นพูดอย่างนุ่มนวลและเห็นใจเพื่อน "ข้าว่าก็ดีเหมือนกัน"หลี่ิคงตอบ" เ้าว่าไงเนี่ยฟง" "อืม..ข้าเห็นด้วย"เมื่อก่อไฟเสร็จทุกคนนั่งพักและกินอาหารที่เตรียมมาในกระเป๋ามิติ "เนี่ยฟงนั่นเ้าไม่มีกระเป๋ารึ เย่หวิ๋นถามทำหน้าแปลกใจ" "ข้ามีกำไลมิติน่ะมันกว้างกว่าข้าเลยซื้อมันมา" "กำไลมิติ"ทุกคนพูดพร้อมกัน เนื่องจากเป็สินค้ามาใหม่คนยังไม่ค่อยรู้จัก
ในขณะที่ทุกคนพักอย่างสบายเนี่ยฟงรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเข้าหลับตาเขาััได้ถึงจิตสังหารรุนแรงตรงกอหญ้าสูงเขายืนขึ้นช้าๆ เมื่อทุกคนเห็นท่าทางของเข้าก็รู้ทันทีว่าต้องทำอะไร ทุกคนเตรียมอาวุธพร้อม
ปังงงงงง!!!!!
มีเงาดำพุ่งมาอย่างรวดเร็วใส่เนียฟงที่ยืนพร้อมตวัดเล็บยาว1นิวทั้งสี่ใส่เนี่ยฟงด้วยความไวเนี่ยฟงใช้ทักษะหลบด้วยความไวไปด้านข้างในขณะนั้นหลี่ิคงไม่รอช้าพุ่งไปเข้าหาเงาดำพร้อมหอกหมายไปที่หัวมันด้วยพลังทั้งหมดมันก้มตัวลองต่ำ เย่หวิ๋ยก็เร็วพอๆกันง้างธนูรออยู่ก่อนยิงไปที่ตาของมัน หมีปีศาจหมุนตัวตวัดลูกธนูหักกระบี่ทั้งสี่พุ่งเข้าไปที่ตัวมัน เงานั้นมันะโหลบ เมื่อแแสงจากกองไฟกระทบมันก็เผยให้เห็นร่างของมัน "หมีปีศาจ...”.หลี่ิคงตระโกน
หมีปีศาจตัวสีดำอ้วนใหญ่แต่ว่องไวตาสีแดงสูงสองเมตร เนี่ยฟงะโตามเข้าใช้กระบี่แทงเข้าไปที่คอแต่ว่ามันเข้าไปแค่ปลายกระบี่เท่านั้น "บ้าเอ้ย...พลังิญญาไม่พอ"หมีตวัดเล็บใส่เขาทันทีเนี่ยฟงหมุนตัวหลบ หอกของหลี่ิคงก็เสยขึ้นทันที ครั้งนี้มันเข้าไปที่ไหล่ซ้าย เย่หวิ๋นไม่รอช้าตีลังกาข้ามหัวแล้วยิงลูกศรลงมาที่หัวมันถอยหลังหลบลูกศรแทงไปที่ขาทันที อีกสี่คนพุ่งแทงไปพร้อมกันที่ตัว มันหมุนตัวใช้แขนฟาดไปที่พวกเขา ทั้งสี่กระเด็นถอยไป3เมตรมันหันกลับมาเห็นเนี่ยฟงคนแรกตอนนี้มันเกรี้ยวกราดมากเพราะาเ็มันตะปบเนี่ยฟงด้วยความเร็วสองแขนสลับไปมา เข้าใช้กระบี่ไวป้องกันสวนกลับ สีหน้าเขาเริ่มแย่ลง “มันไวกว่าเราพลังเราจะหมดแล้ว”มันหมุนตัวฟาดไปที่ตัวเนี่ยฟง พรวด...เขากระอักเื “นี่ขนาดเอากระบี่กันแล้วนะ” “เนี่ยฟงเ้าเป็ไรไหม”ทุกคนห่วง “ข้ายังไหว” หลี่ิคงพุ่งด้วยความเร็วแทงหอกเป็สิบทีแผลมันเริ่มสาหัดมากขึ้น เย่หวิ๋นยิง ศรตรงไปที่หัว ฟ่าววว....มันหลบโดนถากๆ เนี่นฟงเห็นมันเซ พุ่งมาเพลงกระบี่ตระกูลเนี่ย" หลังจากนั้นไม่มีใครเห็นร่างของเนี่ยฟงเห็นแต่ปราณกระบี่โจมตีใส่หมีปีศาจดุจภูตพราย าแนับร้อยบนตัวหมีปีศาจ แม้ไม่ลึกแต่ เมื่อเยอะทำเอามันสาหัส "หลี่ิคงเ้าโจมตีมันเลยพลังข้าไม่พอฆ่ามัน" ทันใดนั้นหลี่ิคงพุ่มมาด้วยความเร็วหมีปีศาจมองเห็นแต่โดนกระบี่ตรึงเอาไว้หอกทะลวงผ่านหัวใจมันสิ้นใจทันที "จบสักที"
เมื่อทุกอย่างจบลงหลี่ิคงนำหินอสูรออกมา มันเป็สีฟ้า ทุกคนถอนหายใจ ทุกคนนั่งพัก "เราเหลืออีกแค่6ชิ้นก็จบ" "กว่าจะได้มาหนึ่งชิ้นเกือบตาย"
"เ้าเป็ไรไหมหรือไม่เนี่ยฟง" หลี่ิคงถาม"หากไม่มีเ้าตรึงมันไว้ข้าคงจัดการมันไม่ได้จงรับหินไป" เนี่ยฟงส่ายหน้าข้ารับมันไม่ได้"เ้าคือคนที่มีพลังมากสุดในกลุ่มหากท่านสร้างอาวุธได้ก่อนกลุ่มเราน่าจะประโยชน์ที่สุด" เข้าก้มหน้าเล็กน้อยยอมรับ
หลังจากทุกคนนั่งพัก หลี่ิคงหนังขัดสมาธิควบแน่นพลังิญญากับหินอสูรสีฟ้า พลังรอบตัวเขามีแสงล้อมเรอบเป็สีฟ้าตามหินเมื่อหินลอยขึ้นมือสองข้างประกบเข้าหากันมีหินอยู่ตรงกลางมีแสงล้อมรอบหินคล้ายบอลสีฟ้าเวลาผ่านไปสองชั่วยามหินเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง แสงสว่างขึ้นเรื่อยๆจนะเิขึ้นแสงจ้าจนทุกคนต้องเอามือบังตา เมื่อกลับมามองได้ปกติ หอกสีเงินที่มีหินสีฟ้าประดับ มาแสงล้อมรอบก็อยู่ในมือหลี่ิคงแล้ว ในเวลาเดียวกันมีเงาพุ่งเข้ามา
ฟ่าววววว!!!!!!
มันพุ่งไปที่เย่หวิ๋นแต่เนี่ยฟงไหวตัวทันจึงพุ่งไปป้องกันแต่เงาดำมันจับตัวเขาไปแล้วหายไปในป่าลึก
เนี่ยฟงงงงงงงง!!!!!!!!!