ตะวันวาด

        “อย่าเข้ามานะคะ” เสียงเล็กสั่น ตะวันวาดพยายามถอยหนี แต่แผนหลังเธอได้ชนกับฝาผนังข้างเตียงนอนของวาเลนไทน์เรียบร้อยแล้ว

        อันธกานต์กระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก.. นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายบอกให้รู้ว่าเขารู้สึกขบขันในท่าทางของตะวันวาดจริง ๆ

        ร่างสูงยอมหยุดเดินอย่างที่อีกฝ่ายขอร้อง เขายกมือสองข้างขึ้นระดับศีรษะเป็นเชิงบอกว่า ‘ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอ’ ก่อนจะวางมือลงข้างตัวและกุมมือไว้ด้านหลัง เขาก้มตัวลงเล็กน้อย

        “ฉันจะไม่ขายคอนโดก็ได้”

        “...” ตะวันวาดยังตกอยู่ในสภาวะกึ่งกลัวกึ่งประหม่า เธอใช้เวลาเกือบสามวินาทีในการประมวลผลประโยคที่ถูกเอ่ยขึ้นจากปากของอีกฝ่าย

        นัยน์ตากลมเบิกโตค่อย ๆ ขึ้น.. ก่อนความประหลาดใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความระแวงทันใด

        “ไม่ดีใจเหรอ? ” เสียงทุ้มถามกระตุ้น

        ตะวันวาดครุ่นคิดอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย

        “ด้วยเงื่อนไขอะไรคะ”

        คำถามของเธอทำให้อันธกานต์เผยรอยยิ้มขึ้น ร่างสูงยืดตัวขึ้นยืนตรงมองไปยังเตียงนอนของวาเลนไทน์

        “อาทิตย์หน้าวาเลนไทน์จะเริ่มไปโรงเรียน.. ฉันอยากให้เธอไปรับไปส่งจนกว่าวาเลนไทน์จะเลิกกลัวการนั่งรถ..”

        “...” ตะวันวาดเงียบไปชั่วลมหายใจ.. เงื่อนไขฟังดูง่ายจนเธอไม่ไว้วางใจ

        “ฉันขับรถไม่เป็นนะคะ” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นในที่สุด

        “ฉันไม่ได้จะให้เธอขับรถ.. แค่มารอที่หน้าคอนโดทุกวันตอนเช้าก็พอ”

        “...” ตะวันวาดเงียบไปอีกครั้ง.. อันธกานต์เริ่มทนไม่ไหว

        “ถ้าวาเลนไทน์เลิกกลัวแล้ว.. คุณก็จะขายคอนโดอีกหรือเปล่า”

        นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มตวัดมองใบหน้าหวาน.. ถอนหายใจ

        “จะเอาแบบนั้นก็ได้”

        ตะวันวาดอ้าปากค้างน้อย ๆ พลางส่ายศีรษะ

        “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น.. แต่ฉันจะไปเอาความแน่นอนมาจากไหนคะ? ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณจะไม่ขายคอนโดอีก”

        อันธกานต์ตวัดมองไปยังเตียงนอนเล็กอย่างหงุดหงิด.. ใช่ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดจะไม่มีเหตุผล..

        “ฉันจะทำสัญญาขึ้นมาอย่างต่ำ 6 เดือนที่เธอต้องไปรับส่งวาเลนไทน์ และฉันจะไม่ขายคอนโด” อันธกานต์ตวัดสายตากลับมามองตะวันวาด หญิงสาวหลบสายตาของเขา

        “ไม่สิ.. ฟังดูไม่ค่อย tempting (ดึงดูดใจ) เท่าไหร่..” เสียงทุ้มหยุดเว้นวรรค อันธกานต์ยกนิ้วขึ้นลูบริมฝีปากล่างของตัวเอง

        “รับส่งวาเลนไทน์อย่างน้อย 6 เดือน.. ลูกสาวฉันเลิกกลัวการนั่งรถเมื่อไหร่.. ฉันจะโอนคอนโดนั้นให้เป็นของเธอทันที”

        “...”

        ตะวันวาดหันมองหน้าอันธกานต์ช้า ๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน นัยน์ตากลมกะพริบปริบ ๆ เธอแทบลืมหายใจ..

        “อ้อ.. ลืมข้อสำคัญไปเลย..” เสียงทุ้มเอ่ยต่ออย่างมีเลศนัย ความตื่นเต้นของตะวันวาดหายวับไปทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงเช่นนั้น..

        สัญชาตญาณของเธอบอกว่า.. เขากำลังจะพูดบางอย่างที่ทำให้เธอหนักใจ..

        “ระหว่างที่ทำงานให้ฉัน.. ห้ามเธอทำงานให้กับอัศวะนัย ไม่งั้นฉันจะถือว่าสัญญาฉบับนี้เป็นโมฆะ”

        นั่นไงล่ะ.. เธอคิดในใจ ตะวันวาดขมวดคิ้วแน่นทันทีที่ได้ยินเงื่อนไขอีกข้อหนึ่ง.. นัยน์ตากลมโตฉายแววแห่งความไม่เข้าใจขนาดใหญ่ที่ทำให้อันธกานต์รู้สึกรำคาญใจ

        เธอเพิ่งเริ่มทำงานที่โรงแรมภูธเรศได้หนึ่งอาทิตย์.. การไปรับไปส่งวาเลนไทน์คงไม่ใช่ปัญหาในการไปทำงาน.. แต่อันธกานต์กลับยื่นเงื่อนไขปัญญาอ่อนนี่ให้เธอ..

        “ฉันไม่เข้าใจ” ตะวันวาดเอ่ย

        “สิ่งที่ฉันพูดไปเข้าใจยากตรงไหน? ”

        “ทำไมคุณต้องบังคับให้ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับบ้านอัศวะนัยด้วย? มันสำคัญอะไรกับคุณขนาดนั้นเลยเหรอคะ? ”

        อันธกานต์สูดลมหายใจเข้าลึก เขาจ้องเธอลึกลงไปในนัยน์ตาสีดำสนิท เป็นเวลาเกือบวินาทีก่อนอันธกานต์จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น

        “ใช่ สำคัญ”

        “...” ตะวันวาดยังคงมีสีหน้าไม่เข้าใจ ดวงตากลมที่เต็มไปด้วยความสงสัยทำให้อันธกานต์หงุดหงิดขึ้นเล็กน้อย

        “อะไรที่อัศวะนัยอยากได้ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา”

        ตะวันวาดชะงักงันกับคำตอบนั้น ขณะเดียวกันร่างเล็กที่ปรากฏตัวขึ้นก็เปลี่ยนบรรยากาศระหว่างเขาและเธออย่างฉับพลัน

        “โยเกิร์ตค่า~” วาเลนไทน์ปรากฏตัวพร้อมกับเสียงเล็ก เธอวิ่งตึกตักมาหาตะวันวาดพร้อมกับถ้วยโยเกิร์ตขนาดเล็ก

        ตะวันวาดยิ้มรับโยเกิร์ตที่วาเลนไทน์ส่งให้เธอ ก่อนจะหันกลับไปมองอันธกานต์ ชายหนุ่มเลิกคิ้วตั้งคำถามให้กับเธอ วาเลนไทน์เดินกลับไปหาชายหนุ่ม เขาอุ้มลูกสาวขึ้น

        “ฉันขอเวลากลับไปคิดได้ไหมคะ” เสียงเล็กเอ่ยถาม

        คิ้วที่โก่งตัวตกลงทันที อันธกานต์ตอบนิ่ง

        “อยากคิดก็นั่งคิดที่นี่.. ถ้าคิดไม่ออกก็กลับไปซะ เธอก้าวขาออกไปจากห้องนี้เมื่อไหร่ ฉันจะถือว่าฉันไม่ได้ตั้งสัญญาอะไรกับเธอทั้งนั้น”

        “แด๊ดดี๊อย่าดุพี่ซันนี่” ลูกสาวบนอ้อมแขนใช้มือเล็กตีหน้าอกเขา ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกตัวเอง อันธกานต์มองหน้าลูกสาวอย่างไม่คาดคิดว่าจะได้ยินสิ่งที่เธอพูด เขาเหลือบมองตะวันวาด ก่อนจะหันหลังกลับพาวาเลนไทน์ออกจากห้องนอนของเธอทันที

        ประตูปิดลง.. ทิ้งให้ตะวันวาดนั่งครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง

        “พี่ซันนี่” สาวน้อยดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของอันธกานต์

        ร่างสูงพาคนตัวเล็กเดินกลับไปที่ห้องนอนของเขา

        “เลิฟ ชู่วว” เสียงทุ้มเรียกลูกสาวให้กลับมาหาเขา พร้อมกับห่อปากบอกให้ลูกสาวไม่ส่งเสียง

        “เลิฟอยากให้พี่ซันนี่เป็นเพื่อนไปส่งที่โรงเรียนทุกวันไหมคะ”

        เด็กน้อยอ้าปากกว้าง ตาโตระยิบระยับ วาเลนไทน์ผงกศีรษะขึ้นลงอย่างรวดเร็ว.. อันธกานต์ยิ้มมองลูกสาว

        “ทำไมถึงชอบพี่ซันนี่ขนาดนั้นฮึ? ” เขาถามต่อ พร้อมกับยกนิ้วจิ้มจมูกเล็กอย่างเอ็นดู

        วาเลนไทน์หัวเราะคิกคัก มือเล็กยกป้องกระซิบที่หูแด๊ดดี๊ของเธอ

        “แด๊ดดี๊ไม่ชอบพี่ซันนี่เหรอคะ? ”

        อันธกานต์หันสบสายตากับลูกสาวที่ยังคงอยู่บนอ้อมแขนของเขา ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึก คาดไม่ถึงในคำถามที่เขาได้รับแทนที่จะเป็นคำตอบ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มกะพริบปริบ ๆ เลือกที่จะไม่ตอบคำถามลูกสาว

        ร่างสูงวางเด็กน้อยลงบนเตียงนอนไซส์คิงของตัวเอง วาเลนไทน์นั่งบนขอบเตียงเตะขาไปมา

        “ระหว่างแด๊ดดี๊กับพี่ซันนี่.. เลิฟชอบใครมากกว่ากันคะ? ”

        นัยน์ตาสีเขียวอมเทาใสแจ๋วจับจ้องนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของแด๊ดดี๊ของเธอ ริมฝีบางเล็กเผยอยิ้มกว้าง วาเลนไทน์ชูแขนขึ้นสองข้าง ขณะที่อันธกานต์ย่อตัวลงเกือบติดพื้นทำให้ทั้งคู่อยู่ในแนวราบเดียวกัน

        วาเลนไทน์ยกมือขึ้นกอดคออันธกานต์

        “แด๊ดดี๊ค่า~” เสียงเล็กตะโกนแจ้ว ตามติดมาด้วยรอยยิ้มกว้างลึกของชายหนุ่ม..

        ภายในห้องนอนวาเลนไทน์..

        “อะไรที่อัศวะนัยอยากได้ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา”

        “นี่คือเหตุผลที่เขาแต่งงานกับพี่บุหลันสินะ..” ตะวันวาดพึมพำกับตัวเองอย่างเคยคิดขณะที่ใช้ความคิด.. เธอขบริมฝีปากล่างของตัวเอง ถอนหายใจยาว..

        และนั่นคือเหตุผลที่เขาไม่ยอมให้เธอไปทำงานที่โรงแรมภูธเรศ.. เพราะภูจินดาอยากให้เธอไปทำงานด้วย..

        ตะวันวาดนั่งลงบนพื้นข้างเตียงนอนเล็ก ก่อนจะวางศีรษะลงบนฟูกที่บังเอิญอยู่ระดับเดียวกับที่เธอสามารถพิงได้ นัยน์ตากลมกะพริบปริบ ๆ มองขึ้นด้านบน รูปพระอาทิตย์ดวงโตถูกวาดตกแต่งบนเพดาน พัดลมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สีขาวสลับทองหมุนวนส่งเสียงดังฟื้ดด ฟื้ดด..

        เสียงเปิดประตูดังขึ้น

        วาเลนไทน์แทรกร่างเล็ก ๆ ของเธอผ่านซอกประตู ตามติดมาด้วยร่างสูงที่โผล่เข้ามาอีกครึ่งตัว

        “พี่ซันนี่จะไปส่งเลิฟที่โรงเรียนทุกวันจริง ๆ เหรอคะ” นัยน์ตากลมส่องประกายวาววับ ขณะที่เดินมาหาเธอ

        ตะวันวาดยกมือลูบศีรษะเล็กก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอก้มลงมองวาเลนไทน์

        “พี่ยังหิวอยู่เลย.. ขอโยเกิร์ตอีกถ้วยหนึ่งได้มั้ย? ”

        ร่างเล็กพยักหน้าหงึกหงัก เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ตั้งใจทำหน้าที่ส่งโยเกิร์ตของเธออย่างเต็มที่

        ตะวันวาดเผชิญหน้ากับอันธกานต์

        “ฉันเริ่มทำงานที่โรงแรมไปแล้ว..”

        “งั้นก็กลับไปซะ” เสียงทุ้มตัดบทอย่างเย็นเยียบเมื่อเขาไม่ได้ยินคำตอบที่เขาต้องการ ใบหน้าหล่อเหลาสะบัดมองไปยังประตูที่ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งไม้บรรทัด

        “กลับไปซะ”

        ตะวันวาดจ้องหน้าอันธกานต์.. เธอพูดไม่ออกกับความไม่มีเหตุผลของผู้ชายตรงหน้าเธอ มีคำพูดหลายอย่างที่เธออยากจะพูดแต่กลับต้องกล้ำกลืนมันลงไป.. ริมฝีปากบางเม้มแน่น..

        เรื่องนี้เป็นเรื่องงี่เง่าที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตเธอเลยก็ว่าได้..

        ใบหน้าของพ่อกับแม่ลอยขึ้นมาในห้วงความคิด..

        คอนโด.. คอนโดที่เธอเฝ้ารอคอยมากว่าสิบปี.. ความฝันที่อยากจะสานต่อความรักของพ่อกับแม่ของเธอให้สำเร็จ.. เธอรอมันมากว่าสิบปี..

        ฉันจะไม่ยอมให้เวลาสิบปีในชีวิตต้องเสียเปล่า.. ถ้าหากต้องอดทนอีก 6 เดือนมันจะเป็นอะไรไป..

        “งี่เง่าจริง ๆ ” เสียงเล็กกระซิบกระซาบกับตัวเอง

        อันธกานต์ได้ยินไม่ถนัด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเบิกโตขึ้น เขาเอียงหน้ามองเธอ

        “ว่าไง? ”

        “โยเกิร์ตมาแล้วค่า~” เสียงวาเลนไทน์เจื้อยแจ้วใกล้เข้ามาในห้องนอน

        เด็กน้อยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับโยเกิร์ตในอุ้งมือเล็ก เธอยื่นมันให้ตะวันวาด  หญิงสาวรับมันไว้ก่อนอุ้มเธอขึ้นจากพื้น

        “เลิฟอยากให้พี่ซันนี่ไปส่งที่โรงเรียนทุกวันไหม” เธอถามทั้งที่รู้คำตอบของเด็กน้อยอยู่แล้ว

        วาเลนไทน์พยักหน้าหงึกหงัก ตะวันวาดเหลือบมองอันธกานต์เพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับมาหาวาเลนไทน์อีกครั้ง เธอเงียบไปนิดหน่อยก่อนจะเอ่ยขึ้น..

        “ตกลงค่ะ..” เสียงเล็กเอ่ยตอบ ยังคงมองที่วาเลนไทน์

        อันธกานต์ยืนไขว้ขา ยกมือกอดอก.. ตะวันวาดเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปจึงจำใจหันไปสบตาอีกฝ่าย เมื่อทั้งคู่สบตากัน ชายหนุ่มเลิกคิ้วน้อย ๆ ตะวันวาดไม่ชอบท่าทางเป็นต่อนั้นสักเท่าไหร่นัก..

        “ฉันตกลงทำงานนี้” เธอกล่าวซ้ำ

        รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น..