พายุร้าย มาเฟียเถื่อน

        ดวงตาของแพทริคแดงก่ำ ใบหน้าของเขากระตุกรู้สึกสะอิดสะเอียนกับการแสดงละครของหญิงสาวที่เสแสร้งว่าตนเองไม่เคยทำร้ายจิตใจของเขาให้เต็มไปด้วยรอยแผล ความรักของเขาที่มีให้เธอมันถูกความแค้นกลืนกินจนหมดสิ้นทันใดนั้นเขาก็เหวี่ยงร่างเธอให้ล้มลงบนเตียง

        ตุบ !

        “ในเมื่อเธอจำฉันไม่ได้ฉันก็จะทำให้เธอจำได้ ว่าเธอเคยเป็๲เมียฉันหรือเปล่า”

        เขาถอดเสื้อตัวเองออกเผยให้เห็นแผงอกกำยำ ร่างกายเปลือยเปล่าทั้งตัว

        เมื่อร่างกายใหญ่โตที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็๲มัดๆ เคลื่อนกายเข้าใกล้ ทำเอาทิชารู้สึกขนลุกซู่ขึ้นทั้งกายด้วยความหวาดกลัว

        “อย่า... อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะได้โปรด”

        ทิชายกมือไหว้เสียงสั่นน้ำตารื้นขึ้นมา เธอไม่เคยรู้สึกกลัวจับใจเช่นนี้มาก่อน

        “ร่านกับผู้ชายคนอื่นแต่กับผัวตัวเองกลับจำไม่ได้ ฉันก็จะย้ำความเป็๞ผัวให้เธอเอง !”

        สิ้นคำ เขาก็ถาโถมเข้าหาหญิงสาวกดร่างสวยลงกับเตียงด้วยความโกรธเกรี้ยว

        “อ๊าย ไอ้บ้า ออกไป !”

        หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามผลักดันร่างสูงใหญ่ออกจากตัวดิ้นรนขัดขืนจนสุดความสามารถ แต่ร่างบอบบางสู้แรงเขาไม่ได้

        แคว่ก !   แคว่ก !   แคว่ก!

        ทิชาได้ยินเสียงเสื้อของตนเองขาดอย่างต่อเนื่องมือใหญ่ของชายหนุ่มดึงกระชากเสื้อผ้าของเธอจนขาดออกจากตัว เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนด้านใน

        “หืม”

        คนใต้ร่างดิ้นรนขัดขืน เรือนกายทั้งสองเบียดแนบชิดเสียดสีกันจนทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนภายในกายเขาให้ลุกฮือยิ่งขึ้น  เขาจึงยิ่งฉีกกระชากเสื้อผ้าของเธอออก

        แคว่ก !   แคว่ก !  แคว่ก !

        ในที่สุดร่างทั้งร่างของหญิงสาวก็เกือบจะเปล่าเปลือยเมื่อชายหนุ่มออกแรงกระชากอีกครั้ง ยกทรงของเธอก็หลุดติดมือเขาออกมาอย่างง่ายดาย

        “ไม่นะ อย่า ฮือ ๆ”

        ทิชาร้องห้ามทั้งน้ำตา ทั้งร่างถูกกดไว้จนเคลื่อนไหวไม่ได้อีกต่อไปสายตาของเธอเต็มไปด้วยหวาดกลัว ในขณะที่เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอชูขึ้นไว้เหนือศีรษะแล้วใช้ยกทรงมัดข้อมือบางเข้าด้วยกัน

        “ร้องเลย ร้องดัง ๆ ยิ่งเธอเ๯็๢ป๭๨ฉันก็ยิ่งสาแก่ใจ”

        เขาบีบคางหล่อนไว้เพื่อให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาสายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม

        “อึก”

        ฉับพลันนั้นเขาก็โฉบปากประกบลงที่ริมฝีปากเธอ

        “อื้อออออ”

        ทิชาพยายามกัดริมฝีปากของตนเอาไว้แต่ริมฝีปากรวกร้อนของเขาก็บดบี้ลงมา จนเธอรู้สึกปวดระบม จึงยอมเผยอกลีบปากออกปล่อยให้ลิ้นร้ายของเขาสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกวัดลิ้นน้อยอย่างเอาแต่ใจ

        “อึก.... อื้อ”

        แพทริคบดเบียดกลีบปากนุ่มอย่างหนักหน่วงล้ำลึก ให้สมกับที่เขาสูญเสียเธอไปถึง 6 ปีลิ้นร้อนกวาดต้อนเอาความหวานจากโพรงปากอุ่นซ่านครั้งแล้วครั้งเล่าจนคนใต้ร่างอ่อนระทวย ไม่อาจดิ้นรนขัดขืนได้อีก เขาจึงยอมละปากออก

        “ไง... รสจูบของผัวเก่าพอจะทำให้เธอระลึกถึงความหลังระหว่างเราได้หรือยัง หรือยังซ่านใจสู้ได้ขี้ยาคนนั้นไม่ได้!”

        การกระทำและคำพูดของเขาทำให้ทิชาเวียนหัวไปหมดหัวใจก็พลันเต้นกระหน่ำแรงอย่างที่ไม่เคยเป็๲รู้สึกว่าร่างของตนร้อนผ่าวไปทั้งร่างราวกับจับไข้

        “มะ.... ไม่”

        ทิชาพยายามส่งเสียงปฏิเสธออกมาเธอไม่ใช่เมียเขา และไม่เคยถูกชายใดแตะต้องตัวมาก่อน

        “หึ !”

        เขาแค่นเสียงออกมา

        “รู้ไหมว่าการจำผัวตัวเองไม่ได้ต้องได้รับการลงโทษอย่างไร”

        สิ้นคำ เขาก็ลงทัณฑ์หญิงสาวเต็มแรงสุดกำลัง

        หญิงสาวกรีดร้องออกมาสุดเสียง

        “ฉันไม่ใช่เมียคุณ ! ออกไป !  ฉันเจ็บ.... อื้อออ”

        ทิชาเชิดหน้าขึ้น ตวาดออกมาทั้งน้ำตารู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็๞ริ้ว ๆ

        “เหอะ... ในเมื่อไม่ยอมรับฉันก็จะยัดเยียดความเป็๲ผัวให้เธอเดี๋ยวนี้”

        ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธแค้นทั้งสิ้น

        ในขณะที่ทิชานั้นครางสะอื้นออกมาด้วยความเ๽็๤ป๥๪เธอไม่รู้ว่าเมียของเขาคนนั้นทำอะไรกับเขาไว้มากเท่าไหร่ เหตุใดเขาจึงแค้นนักและเหตุใดต้องเป็๲เธอที่ต้องรับทัณฑ์ทรมานนี้แทน

        เมื่อพายุทัณฑ์สวาทได้สิ้นสุดลง แพทริคก็หยัดกายขึ้นขบฟันแน่น แล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ด้วยใบหน้าเ๶็๞๰า ก่อนออกจากห้อง เขาเหลียวกลับมามองร่างบนเตียงอีกครั้งก็พบว่า บนพื้นเตียงที่เปียกชุ่ม มีของเหลวขาวขุ่นปนเปื้อนสีแดง ก็พลันรู้สึกสงสารขึ้นมาหรือว่าเขาจะกระทำกับเธอรุนแรงไปจริง ๆ  แต่ความคิดหนึ่งก็วูบขึ้นมาว่าลงทัณฑ์เพียงเท่านี้ยังไม่สาสมกับสิ่งที่เธอทำกับเขา !

................................................................................