ชายผู้นี้คือคนที่เธอเคยเห็นว่าเป็ผู้ที่บิดเนื้อเด็กหญิงจนร้องไห้จ้านั่นเองเขาพูดจาหยาบคายใส่หลินเยว่ซิงด้วยความโมโหแล้วชักปืนที่เอวขึ้นมาเพื่อจัดการกับเธออย่างเด็ดขาดหลังจากเห็นเพื่อนของเขาถูกทำร้าย
หลินเยว่ซิงโกรธที่ถูกเรียกอย่างดูถูกยังไม่เคยมีใครหน้าไหนอาจหาญพูดคำนี้ใส่หน้าเธอเลย
ทันทีที่แขนข้างที่ถือปืนของชายผู้นั้นตั้งขนาดกับพื้นได้เก้าสิบองศา
“ขวับ!” พลันมีเสียงแหวกอากาศที่เกิดขึ้นกะทันหันเขารู้สึกร้อนวาบที่ข้อมือข้างที่ถือปืนจากนั้นก็รู้สึกถึงแรงกระชากดึงที่ข้อมือของเขาอย่างแรงโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
“ตุ่บ! แกร่ก แกร่ก”ปืนของเขาหลุดกระเด็นไปที่หยุดมุมห้อง
“เพียะ” หญิงสาวผู้มาเยือนโดยมิได้บอกก่อนล่วงหน้าย้ายตัวเองมาอยู่ตรงหน้าเขาตอนไหนไม่รู้เลยตบกรอกหูเขาจนเขากระเด็นออกไปชนผนังที่อยู่คนละฝั่งกับประตูโดยที่เขาไม่มีโอกาสร้องเจ็บสักคำ เขารู้สึกมึนงงชั่วขณะและรู้สึกถึงสิ่งอุ่นร้อนที่ไหลออกมาจากหูเมื่อเขาใช้มือลูบและแบมือดูจึงรู้ว่ามันคือเืนั่นเอง เขาหน้าถอดสีทั้งรู้สึกเ็ปและมึนงงในเวลาเดียวกัน ก่อนที่เขาจะสลบไปในเวลาต่อมาแต่ก็ยังทันได้ยินเสียงหญิงสาวพูด
“ฉันไม่ชอบให้ใครใช้อาวุธชี้หน้าฉัน”หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบด้วยใบหน้าหยิ่งยโส ในมือถือแส้ที่เพิ่งถูกใช้จัดการกับเขา
หากไม่เรียกเธออย่างหยาบคายอย่างมากก็คงเจ็บแค่เพียงโดนด้ามปืน แต่บังอาจกล้าหาญกับเธอถึงเพียงนี้หูหนวกไปสักข้าง รอบข้อมือมีรอยไหม้ราวกับถูกนาบด้วยการสวมกำไรเหล็กเผาไฟสามวงความแสบร้อนนี้เธอมอบเป็ของแถมพิเศษให้เขา
“ฮึ่ เก่งกับหมา ซ่ากับเด็ก และคนชราได้เท่านั้นสินะสารเลวอย่างพวกนายน่ะ” หญิงสาวกล่าวดูถูกโดยใช้ภาษาให้เหมาะกับยุคสมัยแล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง
เธอค่อนข้างมั่นใจว่าเธอได้กลับมายังโลกที่เธอเคยอยู่เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วเพราะทั้งการแต่งกาย อาวุธ โทรศัพท์มือถือล้วนแล้วแต่เป็สิ่งที่เธอรู้จักและคุ้นเคยทั้งสิ้น
หลินเยว่ซิงกวาดสายตามองบนพื้นแล้วเดินไปหยิบปืนที่กระเด็นตกอยู่ตรงมุมห้องจากนั้นก็ก้าวเท้ามาหยุดที่โทรศัพท์ เธอย่อกายลงหยิบมันขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์ยังทำงานอยู่ มันยังไม่ได้ถูกตัดสายเธอจึงพูดผ่านโทรศัพท์มือถือ
“ฮัลโหล ที่นั่นยังถือสายฟังกันอยู่ใช่ไหมคะ”
“ครับ ฟังอยู่ครับ” บุรุษที่อยู่ปลายสายตอบกลับพร้อมกับกำมือแน่น
ณสถานที่อีกแห่งหนึ่งที่ชายผู้ตอบกลับหลินเยว่ซิงในขณะนี้กำลังพูดอยู่
โทรศัพท์มือถือถูกวางอยู่บนโต๊ะ และเปิดลำโพงรอบตัวเขามีตำรวจสี่นายที่กำลังฟังเสียงจากโทรศัพท์พร้อมๆ กันกับเขาั้แ่ที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเพราะคนร้ายโทรติดต่อเข้ามาจนถึงตอนนี้โดยไม่มีการวางสายดังนั้น ไม่ว่าจะเป็การข่มขู่จากคนร้าย เสียงร้องไห้ของเด็กรวมถึงเสียงสนทนาโต้ตอบที่เกิดขึ้นในที่ที่คนร้ายอยู่ในขณะนี้ทุกอย่างล้วนถูกตำรวจบันทึกเสียงไว้ทั้งหมด
ชายหนุ่มรู้สึกดีใจที่หลังจากที่คนร้ายเจรจาเื่เงินการนัดหมายเวลา และสถานที่เพื่อส่งมอบเงินแลกกับหลานสาวของเขาที่ถูกลักพาตัวไปแล้วเขายังไม่ยอมวางสายและพยายามพูดคุยให้นานที่สุดเพื่อให้คณะตำรวจช่วยหาแหล่งกบดานของคนร้ายว่าอยู่ที่ใดจากสัญญาณโทรศัพท์ ขณะที่คุยจนคนร้ายรำคาญและมันกำลังจะเลิกคุยกับเขาเขาก็ได้ยินเื่อื่นที่ไม่เกี่ยวกับเื่ที่มันกำลังเจรจากับเขา
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างแต่เดาว่าคงมีการต่อสู้กัน และโชคดีที่สายไม่ถูกตัดไปทำให้เขาได้ยินเสียงทั้งหมดและสุดท้ายผู้หญิงคนนั้นก็ใช้โทรศัพท์นั่นคุยกับเขา เมื่อเป็เช่นนี้แล้วการพาตัวหลานสาวของเขากลับมาอย่างปลอดภัยก็จะมีโอกาสมากขึ้น
“ตอนนี้เด็กที่ถูกจับตัวมาปลอดภัยแล้วค่ะ”หลินเยว่ซิงกล่าว
“ขอบคุณครับแล้วตอนนี้คุณและหลานสาวของผมอยู่ที่ไหนครับ” เสียงชายหนุ่มที่อยู่ปลายสายถาม
“เอ่อ..” หลินเยว่ซิงขมวดคิ้ว
‘นั่นสินะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนละเนี่ย’หลินเยว่ซิงคิดในใจ จากนั้นเธอหันไปมองชายที่นอนฟุบอยู่กับพื้น มีเืบนใบหน้า
“สักครู่นะคะ” หลินเยว่ซิงตอบเขากลับไปแล้วเดินไปหยุดยืนห่างจากชายที่ใบหน้าเปื้อนเืห่างเพียงสามก้าว
“ถ้าไม่สลบก็ลุกขึ้นมานั่ง อย่ามาแสดงถ้าไม่ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ฉันจะให้นายหลับไปทั้งแบบนี้ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย”หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าตาของเขาขยุกขยิก ดูก็รู้ว่าแกล้งหลับ
ชายตรงหน้าลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังงอตัวเพราะความจุกราวกับต้องมนต์ขลังเหตุที่เขาทำตามคำสั่งทันทีหาใช่พลังปราณหรือวิชาดีอะไรจากหญิงสาวไม่แต่เป็เพราะเขารู้สึกเกรงกลัวหญิงสาวจับจิตจับใจแล้วนั่นเอง
แม้ว่าเขาจะถูกถีบจุกท้องร้องไม่ออกและฟุบไปแต่เขาก็ไม่ได้สลบเขาแอบหยีตาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นเขารู้สึกประหลาดใจกับความเร็วของหญิงสาวแปลกหน้า หลังจากที่เธอใช้แส้ที่เขาไม่ทันสังเกตเห็นในตอนแรกว่าเธอพกมาด้วยฟาดไปที่แขนของเพื่อนเขา แส้นั้นรัดที่ข้อมือเพื่อนเขาแล้วถูกเธอกระชากดึงไม่เพียงเท่านั้นเธอยังไปปรากฏตัวตรงหน้าของเพื่อนเขาด้วยความเร็วจนแทบจะเห็นภาพเดิมเป็ภาพติดตาขณะที่เธอเคลื่อนไหวเพียงพริบตาเดียวชายผู้เป็ลูกน้องของเขาก็ถูกตบกระเด็นห่างออกไป เืไหลออกหูเรี่ยวแรงของเธอมากมายเพียงใดกัน ถึงสามารถตบผู้ชายตัวโตกระเด็นได้และไม่ต้องพูดถึงเลย การที่เธอเข้ามาในบ้านนี้ได้ลูกน้องของเขาสองคนที่อยู่หน้าประตูก็คงถูกเธอจัดการไปเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
เขารู้สึกสมองปั่นป่วนภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้นมันกะทันหันเกินไปจนเขาไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น เขาลืมตัวเบิ่งตาโตลืมไปชั่วขณะว่าเขาควรแอบมองโดยไม่ให้เธอรู้ตัว เมื่อเห็นเพื่อนเขาสลบแน่แล้วเขารีบหลับตาลงแกล้งสลบด้วยความกล้าหาญ...ที่ไม่มีเหลืออีกแล้ว
หญิงสาวแสยะยิ้มให้เขาเล็กน้อยเขารู้สึกขนลุกเย็นวาบที่หลังนั่งเกร็งตัวพยายามยืดตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ทั้งที่ยังรู้สึกจุกท้องแม้อยากจะยกมือขึ้นปาดเช็ดเืบนใบหน้าก็ยังไม่กล้ากลัวหญิงสาวตรงหน้าจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาจะต่อต้าน
“บอกมาซิ ที่นี่คือที่ไหน” หลินเยว่ซิงถาม
“เอ่อ....” ชายคนร้ายอ้ำอึ้งไม่อยากบอกเพราะหากบอกตนต้องถูกตำรวจจับแน่นอน แต่หากไม่บอกผู้หญิงคนนี้ก็ช่างน่ากลัวเพราะเธอเร็วมาก แรงก็เยอะ
“อย่ามัวอ้ำอึ้ง ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด”หญิงสาวมองเขาด้วยสายตารำคาญ ดูน่ากลัวนักในสายตาของชายคนร้าย
ชายคนร้ายยังไม่ตอบสายตากลอกกลิ้งซ้ายทีขวาทีพยายามทบทวนกับตัวเองว่าจะตอบหรือไม่ตอบดี
“นายว่าปืนกระบอกนี้เป็ของจริงหรือเปล่า แต่ก็นะไม่ว่าจะจริงหรือปลอม ดูเหมือนว่าด้ามมันจะแข็งดีเหมือนกัน นายว่าไหม”หญิงสาวหมุนควงปืนที่หยิบมาจากมุมห้องเล่นแล้วกล่าวถาม เพื่อเปลี่ยนกลยุทธ์การขู่
ชายคนร้ายหวาดกลัวจนตัวสั่นรู้สึกเจ็บแปลบที่แผลบนหน้าผากกะทันหัน เขาไม่นึกกลัวตำรวจอีกต่อไปแล้วในขณะนี้ถ้าเขายังลีลาไม่ตอบอีก หากไม่โดนเป่าหัวกระจุย อย่างน้อยก็คงโดนด้ามปืนฟาดอีกแน่เขารีบกล่าวตอบเธอทันที
“ตอบแล้วครับ ตอบแล้ว ตอนนี้พวกเราอยู่ที่.....”ชายคนร้ายบอกสถานที่โดยละเอียดแล้วส่งสายตาอ้อนวอนว่าอย่าทำร้ายเขาเลยเขาบอกหมดทุกอย่างแล้ว
หลินเยว่ซิงพูดผ่านสายโทรศัพท์ “ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ”
“ครับ ขอบคุณครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มกล่าวสีหน้าผ่อนคลายมากขึ้น เธอไปทำอะไรคนร้ายกันนะ มันถึงได้ยอมเธอขนาดนี้เขาคิดในใจด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่เห็นเหตุการณ์ตอนที่เธอข่มขู่คนร้าย
“พาตำรวจมารับตัวคนร้ายได้เลยค่ะ มีสี่คน อ้อ....”หลินเยว่ซิงบอกถึงจำนวนคนร้าย แล้วอุทานขึ้นเมื่อนึกบางสิ่งได้
“มีอะไรหรือครับ” ชายหนุ่มถาม
“ลืมไปเลยค่ะ มีวิธีที่สะดวกนี่นาเดี๋ยวฉันแชร์ตำแหน่งที่อยู่ให้ด้วยนะคะ” หลินเยว่ซิงกล่าวเพราะอยู่แดนบำเพ็ญเพียรเสียนานจนแทบจะลืมไปเลยว่าในยุคปัจจุบันนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างการแชร์ตำแหน่งที่อยู่ผ่านโทรศัพท์มือถือได้
“ครับ ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มตอบกลับและวางสายจากนั้นเขาออกเดินทางพร้อมกับตำรวจทันทีในใจรู้สึกทึ่งและอยากรู้ว่าเธอบุกเข้าไปกี่คนถึงจัดการคนร้ายได้ถึงสี่คนแล้วทำไมเธอจึงช่วยหลานสาวของเขารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อคิดว่าหลานสาวของตนถูกคนช่วยไว้ได้แล้ว
“พี่สาว ฉิงฉิงลืมตาได้หรือยังคะ” เสียงเล็กๆของเด็กหญิงดังขึ้น ทำให้หลินเยว่ซิงนึกขึ้นได้ ว่าเธอสั่งให้เด็กหญิงหลับตา
“อ้อ ขอโทษที พี่สาวลืมน่ะ ตอนนี้ลืมตาได้แล้วค่ะ”หลินเยว่ซิงกล่าว และยิ้มให้
ทันทีที่เด็กหญิงตัวน้อยลืมตาขึ้นก็เห็นหญิงสาวที่สวยมากๆคนหนึ่งยิ้มให้เธอ เด็กหญิงกะพริบตาถี่ๆแล้วอยากร้องไห้และกอดหญิงสาวตรงหน้าเพื่อให้เธอปลอบใจ เด็กหญิงเริ่มเบะปาก
หลินเยว่ซิงยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ “ไม่ร้องนะเด็กดีหนูปลอดภัยแล้วนะ”
เด็กหญิงน้ำตาคลอ สะอื้น แต่ไม่ส่งเสียงร้องไห้ออกมาเธอพยักหน้าแรงๆ
“ค่ะ ฉิงฉิงเป็เด็กดีไม่ร้องค่ะ ฮึ่ด” เด็กหญิงกล่าวแล้วสูดจมูกเพื่อกลั้นสะอื้น
“มา เดี๋ยวพี่สาวแก้มัดให้นะ” หลินเยว่ซิงบอกเด็กหญิง
จากนั้นหลินเยว่ซิงหันข้างให้คนร้ายและเด็กหญิงแล้วนำกริชในกำไลมิติออกมา จากนั้นเธอตัดเชือกที่มัดเด็กน้อยไว้กับเก้าอี้
คนร้ายไม่รู้ว่าเธอนำกริชนั้นมาจากไหน และไม่กล้าถามไม่กล้าสงสัยใดๆทั้งสิ้น
เมื่อตัดเชือกได้สำเร็จเธอโยนเชือกนั้นไปที่คนร้ายแล้วสั่งเสียงเรียบใบหน้าไม่อ่อนโยนเหมือนตอนมองเด็กหญิงสักนิด
“เอาเชือกนี่ไปมัดพรรคพวกของนายรวมทั้งเ้าสองคนที่อยู่ด้านนอกนั่นด้วยถ้าไม่พอก็ให้หาอะไรก็ได้มามัด ส่วนนาย ถ้าอยากจะหนีก็หนีไป”
ชายคนร้ายรู้สึกลิงโลด เตรียมจะฉีกยิ้ม‘เธออนุญาตให้ฉันหนีได้จริงๆหรือ’
แต่ชายคนร้ายยังไม่ทันได้ยิ้ม ก็ได้ยินเสียงเธอพูดต่อ
“แต่อย่าให้ฉันจับได้ทัน เพราะหากหนีแล้วหนีไม่ทันฉันจะจัดให้หนักกว่าทั้งสามคนนี้รวมกันเลย หึหึ” หลินเยว่ซิงหัวเราะทำหน้าเย้ยหยัน
‘ซะที่ไหนเล่า’ เขาได้แต่คิดในใจแล้วทำคอหด
“ไม่หนีครับ ไม่หนีอย่างแน่นอน”
จากนั้นชายคนร้ายก็ไปจัดการตบปลุกลูกน้องของเขาที่อยู่ด้านนอกมาไว้รวมกันหน้าประตูโดยเปิดประตูบ้านค้างไว้จากนั้นไพล่มือพวกเขาไว้ด้านหลังแล้วมัดจนเสร็จแล้วไปจัดการมัดเพื่อนที่ยังสลบไม่ฟื้น อาการดูเจ็บหนักกว่าสองคนด้านนอกมัดแล้วปล่อยให้นอนสลบอยู่ที่เดิม จากนั้นก็กลับไปนั่งลงกับกลุ่มลูกน้องเช็ดเืบนใบหน้าเงียบๆ
ตอนแรกที่ลูกน้องสองคนฟื้นขึ้นมาก็จะไม่ยอมถูกมัด
“ลูกพี่ ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวเองเพราะนังนั่นมันมาโจมตีพวกเราตอนไม่ทันตั้งตัวน่ะสิถึงได้แพ้หมดรูปผมไม่เชื่อหรอกว่าหากพวกเรารุมมัน เราจะจัดการนังนั่นไม่ได้”ชายที่สวมเสื้อยืดกล่าวเบาๆ
“ใช่ๆ” ชายสวมเสื้อลายสก๊อตสนับสนุนความคิดนั้น
“พวกแกบอกว่าเพราะไม่ทันตั้งตัว แล้วไอ้ไฉเล่าควักปืนจะยิงได้อยู่แล้ว แล้วตอนนี้เป็ไงล่ะ ยังสลบไม่ฟื้นเลย”ชายผู้เป็ลูกพี่กัดฟันกล่าว นึกอย่างลองสู้สักตั้งเหมือนกันแต่เมื่อนึกถึงสภาพเพื่อนอีกคนก็รู้สึกใจฝ่อ
“อีกอย่างตอนนี้พวกเรามือเปล่าผู้หญิงคนนั้นยึดปืนพวกเราไปหมดแล้วเราจะเอาอะไรไปสู้”เขากล่าวต่ออย่างหมดท่าหน้านิ่วคิ้วชนกัน
“ถ้าสู้ไม่ได้ งั้นเราก็หนีสิ”ชายสวมเสื้อลายสก๊อตเสนอทางรอดอีกวิธี
“ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าถ้าอยากหนีก็หนีไปแต่ถ้าหนีไม่ทันมันจะจัดหนักคนที่หนี แกอยากเสี่ยงก็ตามใจ แกไม่ได้เห็นความเก่งกาจของผู้หญิงคนนั้นด้วยตาตัวเองนี่ทั้งเร็วและแรง”ชายผู้เป็ลูกพี่กล่าว ความกล้าหาญของลูกพี่ไม่แสดงให้เห็นบนใบหน้าอีกแล้ว
สุดท้ายทั้งสามคนก็ยอมรับชะตากรรมยอมทำตามความ้าของหลินเยว่ซิง
2K
