คาโมะ โนะ ทาดายูกิ ยืนนิ่งบนยอดผา ร่างกายฉาบทาด้วยประกายสีทองจาง ๆ เพียงพริบตาคนคล้ายหลอมกลืนกับสิ่งแวดล้อมรอบด้าน พร่าเลือน ยากจับต้อง ทว่าน่าเคารพนับถือ
อาเบะ โนะ เซเมย์ หน้าตาเรียบเฉย ไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใด แต่หากสังเกตให้ดีจะพบว่ามือกำด้ามดาบแน่น ภาพความทรงจำปรากฏขึ้นเป็ฉาก ๆ วัยเด็กอันอบอุ่นต้องสลายไป เพียงเพราะเห็นร่างจริงของมารดาตน บิดาหวาดกลัวบุตรชายจึงฝากให้เล่าเรียนวิชาองเมียวั้แ่อายุยังน้อย ร่ำเรียนฝึกฝนแล้วอย่างไร สุดท้ายมารดาก็ไม่คืนกลับ
ความทรงจำมากมายพรั่งพรู ทั้งสุข ทุกข์ เศร้า เหงา หลากความหมายหลายอารมณ์ ความอ่อนไหวเกิดขึ้นเพียงครู่ ไม่นานมือที่กำดาบแน่นค่อยผ่อนคลาย
เมื่อวิถีแตกต่างก็ไม่อาจอยู่ร่วม
การต่อสู้กับอาจารย์ผู้ประสาทวิชา หากบอกว่าไม่ตึงเครียดก็คงเป็การโกหก หลังจากเซเมย์ระงับความกลัวซึ่งซุกซ่อนอยู่ภายใน แววตาค่อยกลับเป็คมกล้า เงาสีดำราวกับร่างของจิ้งจอกพลันผุดขึ้นด้านหลัง พร่าเลือนแต่เป็จริง
ทันใดนั้นกระดาษยันต์จำนวนมหาศาลปลิวออกมาจากกลุ่มอาคารต่าง ๆ แล้วกลายร่างเป็สัตว์ประหลาดน่าเกลียดน่ากลัว อสุรกายหัวปลาร่างมนุษย์ อสุรกายหัวสุกรตัวกระต่าย อสุรกายกิ้งก่าปีกค้างคาว
บางส่วนกลายเป็สิงสาราสัตว์นานาชนิด ตัวตุ่น พยัคฆ์ หมีดำ สุนัขป่า กวางผา เลียงผา นกหลากหลายสายพันธุ์ อินทรี เหยี่ยว แร้ง อีกา นกพิราบ นกนางนวล
ต่างถาโถม พุ่งทะยาน ปีนป่าย โผบิน
ชิคิกามิ
อสูรรับใช้ ภูตอัญเชิญ
หว่างคิ้วของทาดายูกิขมวดขึ้นครู่หนึ่ง มือขวาทำท่ามุทรา* มือซ้ายถือกระดาษยันต์สีเหลือง เมื่อฝูงอสุรกายและสัตว์ร้ายเข้ามาใกล้ มือซ้ายค่อย ๆ ยื่นออกไป เชื่องช้าทว่ารวดเร็ว
ลายเส้นอักษรหนักแน่นมีพลัง
雷雨 (รัยอู)
เสียงกระซิบดังออกจากปากของชายชรา แ่เบาทว่าได้ยินกันถ้วนทั่ว
天人破魔 (เทงจิงฮะมะ)
天 ์เบื้องบน
人 มนุษย์เบื้องล่าง
壊 ทำลาย
魔 มารปีศาจ
雷雨 อาคมพายุสายฟ้า ข่ายเทพสายฟ้า
เพียงพริบตาประกายสายฟ้าแปลบปลาบสว่างวาบ แสงสีเงินสาดส่องไปทั่วบริเวณ สายฟ้าเส้นเล็กถักทอเป็กรงอัสนีแห่งการทำลายล้างครอบปรมาจาย์องเมียวไว้ภายใน ความชั่วร้ายใดบังอาจกรายกล้ำต้องถูกทำลายสิ้น
อสุรกายและสัตว์ร้ายไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย พวกมันต่างพุ่งเข้าหาพอเข้ามาใกล้ สายฟ้าเป็สายประสานกันเป็งูไฟฟ้าตัวยาวเลื้อยผ่านศีรษะ ลำคอ หัวไหล่ ไปถึงลำตัว กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง เพียงพริบตาพวกมันก็สลายกลายเป็เถ้าถ่าน
ยันต์มากมายมหาศาลยังคงลอยล่องออกมาจากกลุ่มอาคารเ่าั้ แล้วกลายร่างเป็อสุรกายและสัตว์ร้ายฝูงแล้วฝูงเล่า เข้าโจมตีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ชุดหนึ่งสลาย
ชุดสองตาม
ชุดสามสลาย
ชุดสี่เข้าไป
ชุดห้าสลาย
ชุดหกวิ่งเข้าหา
หมุนเวียนเปลี่ยนผัน เป็วงจรไม่รู้จักจบจักสิ้น
ทุกครั้งที่การโจมตีระลอกหนึ่งจบลง กรงอัสนีจะหดลงหนึ่งส่วน การเปลี่ยนแปลงนี้แทบสังเกตด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่เมื่อการโจมตีผ่านไประยะหนึ่งเริ่มมองเห็นเค้าลางล่มสลายได้อย่างชัดเจน
‘าพร่ากำลัง’
เมื่อเห็นกรงอัสนีถดถอยลงเรื่อย ๆ เซเมย์ค่อยเผยรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มอันงดงามยิ่งกว่าภาพฝัน
“ท่านอาจารย์ ท่านชราแล้วจริง ๆ หากเป็สมัยก่อนท่านคงเลือกโจมตีไม่ใช่ป้องกัน หากยังเป็เช่นนี้ต่อไปไม่เกินห้าสิบชั่วลมหายใจ เกราะป้องกันของท่านคงสลาย”
ใบหน้าเผยความยินดีจนปิดไม่มิด มือขวาเปลี่ยนเป็จับด้ามดาบแน่น คล้ายกับว่าหากโอกาสมาถึงจะวาดดาบออกไปทันที
“ท่านคงคิดว่า หากตัดความสัมพันธ์ระหว่างผู้สร้างกับซากศพ ด้วยเวทวิชาของโดมันคงพอถ่วงเวลาให้ท่านฟื้นกำลัง ไม่คิดบ้าง? ร่างซากศพของโดมันฝังอยู่ในลานสุสานมาเป็สิบ ๆ ปี ไม่เน่าเปื่อยย่อยสลายก็จริงแต่ข้าจะไม่เล่นลูกไม้อะไรบ้างเลย?”
“เฮ้อ! เราผู้เฒ่าไม่คิดว่าเ้าจะเืเย็นถึงขนาดสังหารลูกน้องคนสนิทได้”
เสียงแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางการโจมตีของเหล่าอสุรกาย น้ำเสียงฟังดูอ่อนล้า อาจเป็จริงอย่างที่เซเมย์ว่า ปรมาจารย์องเมียวผู้นี้คงต้านทานได้อีกไม่นาน
เสียงหัวเราะดังก้อง น้ำเสียงลำพองเอ่ยตามมา
“ท่านคงหวังให้คุไคกลับมาจากแดนสุขาวดีสินะ”
ทาดายูกิมองลอดการโจมตีออกไป สายตาจดจ้องยังดาบเล่มที่อยู่ในมือของจอมมารผู้เป็อดีตศิษย์ของตน
“อา! ดาบเล่มนั้นคงแปลงมาจากหางของจิ้งจอกสินะ ข้าทำลายหางมันไปสามหาง สงสัยอยู่ว่าอีกหางหายไปไหน ที่แท้มาอยู่ที่นี่เอง”
ชายชรารำพึงกับตัวเองเบา ๆ
“ท่านหวังให้โคโบไดชิมาช่วย ถึงได้ถ่วงเวลาอย่างเอาเป็เอาตาย หึ หึ หากทำได้ง่าย ๆ เหล่าลาโง่**พวกนั้นคงทำไปแล้วั้แ่คราวอดีตจักรพรรดิ”
ฮะ ฮ่า ฮ่า ท่านอาจารย์ท่านพลาดเสียแล้ว
เสียงหัวเราะดังก้อง ประสานกับเสียงคำรามของเหล่าอสุรกาย คล้ายกับเสียงยินดีในชัยชนะ หลังเสียงหัวเราะบรรยากาศแห่งความตายปกคลุมไปทั่ว
ชายชราทราบดีถึงความยากของการคืนกลับจากแดนสุขาวดีของสมณะคุไค แต่หลังจากหารือกับสมณะจิโซ พระรูปนี้มั่นใจว่าเหตุปัจจัยถึงพร้อม คราวนี้จะไม่ผิดพลาดเหมือนครั้งที่ผ่านมา
แต่ทว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ ท่านถึงพยายามถนอมกำลังให้มากที่สุด ยืมมือศิษย์รักสร้างข่ายเทพพิชิตฟ้า พายุดาบสังหาร ปลิดชีวิตปีศาจที่บุกรุกนครเฮอัน
น่าเสียดายฝั่งของยาสึโนริไม่อาจจัดการกับเท็งโกะคุ ทำให้ท่านต้องสละตบะฌานส่วนหนึ่งจัดการกับปีศาจจิ้งจอกหกหาง ทางด้านแผนการยืมดาบคืนสนอง กลับทำได้แค่แลกชีวิต‘อาชิยะ โดมัน’ กับบาเกเนโกะเท่านั้น
ลำพังการบุกเดี่ยว ทำลายข่ายเวทป้องกันเรือนมารจนหมดสิ้น กระทั่งนายท่านของปีศาจทั้งหลายต้องลงมือด้วยตัวเอง ผลงานที่กองทัพนับพันยังไม่อาจทำสำเร็จ ลำพังผลงานแค่นี้ก็สามารถจารึกนามของท่านไว้ในประวัติศาสตร์ได้แล้ว
แต่ทว่าประวัติศาสตร์ล้วนถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ หากคาโมะ โนะ ทาดายูกิพ่ายแพ้ ไม่แน่คนรุ่นหลังอาจจดจำท่านในฐานะจอมมารผู้เป็ศัตรูกับจักรพรรดิปีศาจก็ได้
ชายชราไม่เคยรู้สึกไร้พลังเช่นนี้มาก่อน ถึงเป็อย่างนั้นท่านก็ยังไม่หมดหวัง
หากความหวังยังอยู่ย่อมมีโอกาสพลิกฟื้นได้เสมอ
ซาเอะ หญิงรับใช้
หลังจากซาเอะจัดการงานตามที่หัวหน้าสาวใช้สั่ง เธอก็เอาแต่เก็บตัวในห้องไม่ทราบเลยว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร กระทั่งเสียงคำราม เสียงต่อสู้ดังมาถึงในเรือน
นี่คือสัญญาณ
นี่คือโอกาส
เธอทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเสร็จสิ้น ตอบแทนพระคุณเรียบร้อยแล้ว ความจริงแค่คอยอยู่ในห้องเฉย ๆ ก็พอ แต่ส่วนลึกในใจบอกกับเธอว่านี่คือโอกาสในรอบหลายสิบปี นายท่านกำลังหลับใหล ที่สำคัญองครักษ์ทั้งหมดล้วนอยู่ภายนอก
เธอไม่คิดว่าคนธรรมดาจะสามารถทำร้ายหรือกระทั่งสังหารจอมมารได้ ทว่ามีบางสิ่งคอยผลักดันให้เธอก้าวเท้าออกจากห้อง
ซาเอะเลื่อนเปิดประตู ภายนอกยังคงเงียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอเดินไปตามทางระเบียงคดเคี้ยว สองมือประคองเหยือกน้ำ ข้างใต้ซ่อนกรรไกรเอาไว้
พอพ้นระเบียงนี้ก็จะถึงห้องของนายท่าน ไม่เจอกับองครักษ์อย่างที่คิด
หัวใจเต้นโครมคราม ใจหนึ่งบอกให้หันหลังกลับ อีกใจกระตุ้นให้ก้าวเดิน…
ซาเอะก้มตัววางเหยือกน้ำบนพื้น เหน็บกรรไกรไว้ตรงสายรัดเอว ใช้สองมือเลื่อนเปิดประตูพยายามให้แ่เบาที่สุด
แสงโคมในห้องมืดสลัว กลิ่นอายเย็นะเืพุ่งมาปะทะหน้า เธอผงะถอยหลัง อยู่ ๆ ผีเสื้อสีขาวไม่รู้มาจากไหน บินมาเกาะหัวไหล่ของเธอ ความรู้สึกเชิงลบที่มีพลันสลาย จิตใจหนักอึ้งกลายเป็ปลอดโปร่ง
เธอก้าวเท้าเข้าไป ในใจปราศจากความลังเล
ห้องพักมีลักษณะแคบยาว ประตูทางเข้ากับเตียงนอนอยู่คนละด้าน ชั้นหนังสืออยู่มุมห้อง ตรงกลางมีโต๊ะเตี้ยและเบาะนั่ง หน้าเตียงนอนจัดตั้งฉากกั้นรูปเรือเดินสมุทรเผชิญพายุโหมกระหน่ำ คลื่นั์ถาโถม
ซาเอะค่อย ๆ สืบเท้าพยายามให้เงียบที่สุด เธอมองผ่านม่านบางเบาเห็นนายท่านกำลังนอนหลับทรวงอกขยับขึ้นลง
อาเบะ โนะ เซเมย์นอนหลับอยู่ที่นี่ แล้วร่างที่อยู่ภายนอกคือผู้ใด?
*มุทรา ท่าปางมือในพระพุทธศาสนา สังเกตได้จากพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ในเื่นี้หมายถึงนิ้วชี้และนิ้วกลางยกขึ้น นิ้วอื่นกำ
**ลาโง่ เป็คำด่าหลวงจีนโดยเฉพาะ
143
