พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 52 หนูกันต์

​วันเวลาที่ไหลผ่านไปหลายวันนั้นทำให้สองพี่น้องต้องกลับมาใช้ชีวิตในเมืองอีกครั้ง ปลายฝนยังนอนเกลือกกลิ้งในห้องทำงานของพี่ชายด้วยความสุขสมใจอยาก ตอนนี้เขากลายเป็นนักแต่งนิยายที่มีชื่อเสียงแล้ว นามปากกาของเขากลายเป็นที่สนใจของผู้คนมากมาย นิยายที่เขาแต่งขึ้นมาเองก็โด่งดังขึ้นเรื่อยๆ มีอยู่ 1 เรื่องที่ถูกซื้อลิขสิทธิ์ไปทำเป็นซีรีย์แล้ว ถือว่าเป็นความสำเร็จที่เขามีความสุขอย่างมาก

​ขณะที่กำลังหยิบชิ้นเค้กช็อกโกแลตเข้าปากอยู่นั้น มือหนาของใครบางคนก็สอดเข้ามาในเสื้อของเขาอย่างถือวิสาสะ ปลายฝนสะดุ้งด้วยความตกใจ พลิกตัวกลับเห็นพี่ชายที่ตอนนี้มีดวงตาเหมือนหมาป่านักล่ามองมาที่ตนเองราวกับจะกลืนกิน ปลายฝนรีบกลืนเค้กลงคออย่างรวดเร็วเพื่อที่จะให้ปากของเขาว่างพอที่จะบ่นคนอายุมากกว่าได้

​แต่พี่ชายคนนี้ก็เหมือนกับรู้ทางไปในทุกๆวัน อีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาบดจูบเขาอย่างรวดเร็วเหมือนกัน ละเมียดชิมความหวานล้ำของเค้กช็อกโกแลตที่คนเป็นน้องเพิ่งกินไปอย่างอิ่มหนำสำราญ

​มือไม้ของเขาก็ดูชำนาญมากขึ้นด้วย ตั้งแต่ที่ไม่มีกล้องวงจรปิดในห้องทำงานแล้ว คนก็มักจะเข้ามาทำมิดีมิร้ายน้องชายอยู่เสมอ ความหน้าหนาของคนเป็นพี่ทำให้ปลายฝนรู้สึกเหนื่อยมากๆ ในตอนกลางคืนคนก็กินเขาไปทั้งตัว ไม่ยอมปล่อยให้ได้พักผ่อน ถึงแม้ว่าความบ้าคลั่งจะลดลงไปในทุกๆวันเพราะรู้ว่าเขาเจ็บตัว แต่ก็เพิ่มเป็นความถี่เข้ามาแทน

​ทำมันทั้งคืน แล้วก็ยังมาต่อตอนทำงาน!

​ปลายฝนกำลังจะบ้าตาย!!

“อื้อ พี่ครับ”

“อย่าดื้อสิครับ” ต้นหนาวกล่อมน้องชายที่ดูไม่อยากจะยินยอมกลายเป็นของเขาอีกครั้ง มือใหญ่ก็เลื่อนไปที่สะโพก ปลดกางเกงของน้องชายออกมาอย่างรวดเร็ว บีบก้นเล็กๆอย่างหมันเขี้ยวไปหนึ่งครั้งแล้วก็ก้มลงดูดน้องชายของปลายฝนจนมันตั้งท่าพร้อม

​พี่ชายตัวดีลุกขึ้นมานั่งอย่างพึงพอใจหลังจากที่ปลุกอารมณ์น้องชายสำเร็จ เขามองไปยังปลายฝนด้วยสายตารักใคร่เต็มกลืน

“ปลายฝนต้องการพี่ใช่ไหม” คนหน้าหนายังกล้ามาสอบถาม ทั้งที่ตนเองเป็นคนกระตุ้นอารมณ์ของน้องให้มากขึ้น แต่กลับถามราวกับบอกว่าเรื่องนี้เป็นปลายฝนที่เริ่มต้นเสียอย่างนั้น

​คนตัวเล็กรู้สึกอยากแกล้งพี่ชาย แต่เมื่อนึกภาพตอนที่พี่ชายทำหน้าเหมือนหมาหงอยก็ได้แต่พยักหน้า

“ครับ ผมต้องการพี่” ได้ยินแบบนั้น คนอายุมากกว่าก็แสยะยิ้มร้ายออกมาอย่างพออกพอใจ ต้นหนาวโน้มตัวเข้าประกบปากจูบน้องชายเหมือนหมาป่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่รุนแรงขึ้น

​ปลายฝนรู้ดีเลยว่าหลังจากนี้มันจะต้องเป็นการโถมเข้ามาอย่างเต็มกำลังแน่ๆ ก็ในเมื่อพี่ชายของเขากำลังได้ใจขนาดนี้ล่ะนะ แต่ถ้าไม่พูดออกไป....อีกฝ่ายก็จะทำมันต่อเหมือนกัน เพียงแค่ทำมันด้วยท่าทางเหมือนหมาหงอย แล้วก็ยืดเวลาเหมือนกับต้องการให้เขาพูดอะไรออกมาสักอย่าง เช่น รีบๆทำเถอะครับ หรือทำให้แรงขึ้นได้ไหมครับ

​ไม่อย่างนั้นก็ไม่ยอมเสร็จเสียที บางวันกินเวลาไป 4 ชั่วโมงกับการหยอกเย้าเขา

“พี่ก็ต้องการครับ ต้องการปลายฝนมากๆ” ขณะที่คนเป็นพี่กำลังจะใส่แก่นกายของตนเองเข้ามานั้น จู่ๆก็บังเกิดเสียงฟ้าฟาดเข้ามาอย่างรุนแรงเสียก่อน ทำให้บรรยากาศที่กำลังอบอวลอยู่นั้นพังทลายไปในพริบตา

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันจะต้องเข้าไปคุยกับประธานของเธอให้รู้เรื่อง!!” เสียงแหลมของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู ปลายฝนที่กำลังเตรียมรับร่างของพี่ชายก็ชะงักไป เขาแตะอกคนเป็นพี่เอาๆด้วยความเขินอาย ท่าทางของทั้งสองนั้นกระอักกระอ่วนอย่างถึงที่สุด

“ไม่ได้นะคะ ถ้าไม่ได้นัดประธานไว้ก่อนก็ไม่สามารถเข้าพบได้ค่ะ ท่านประธานช่วงนี้ยุ่งมากๆค่ะ” ศศิธร ผู้เป็นเลขาสาวทำหน้าที่ของเธอเป็นอย่างดี เธอไม่สามารถปล่อยให้คนนอกที่ไม่ได้นัดหมายเข้าพบประธานจริงๆ ต่อให้จะบอกว่าเป็นป้าของประธานก็เถอะ

“อย่ามาแตะต้องตัวของฉันนะ! แค่เสื้อของฉันหนึ่งตัว แกมีปัญญาชดใช้หรือไง!” ผู้หญิงคนมาเยือนนั้นยังไม่ยอมหยุด ทั้งมีเสียงตบตีดังไปทั่ว

“พี่ ผมว่า...” ปลายฝนพยายามจะดันคนตัวสูงออกไป มองดูมือของพี่ชายที่กำลังจับแก่นกายของตนเอง เตรียมพร้อมที่จะใส่เข้ามาก็สงสารเล็กน้อย เขายื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูคนเบาๆ

“ผมไม่มีอารมณ์ที่จะทำต่อตอนที่ได้ยินเสียงแหลมๆนี้หรอกนะครับ พี่ช่วยจัดการให้เสร็จ...แล้วค่อยมาต่อได้ไหมครับ” ปลายฝนว่า ก่อนจะใช้มือของพี่ชายแตะไปที่หน้าอกของตนเอง ก้มหน้าด้วยความเขินอาย แต่กลับทำให้พี่ชายที่หงุดหงิดคึกคักขึ้นอีกครั้ง

​คนตัวสูงกว่าพยักหน้าอย่างเร็ว ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้น้องชายต้องมาร้องครวญครางไปพร้อมกับเสียงแหลมๆที่ไม่น่าฟังนี้หรอกนะ นอกจากนี้....ทำไมน้องชายของเขาทำตัวน่ากอดขนาดนี้กัน

“ได้สิ” ต้นหนาวขยับลุกขึ้นอย่างว่าง่าย แม้ว่าท่อนของเขาจะยังตั้งตรงอยู่ แต่มันก็ยังถูกเก็บเข้าไปอย่างมิดชิด

​ปลายฝนเป่าปากโล่งอก ถ้าเขาไม่พูดออกไปแบบนั้น พี่จะต้องทำมันต่อให้จบโดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมแน่ๆ เขาเองก็รีบใส่เสื้อผ้าที่หลุดร่วงไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็จัดข้าวของให้เป็นระเบียบ รอให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้เข้ามาก่อน

“ศศิธร ให้เข้ามา” ต้นหนาวไปนั่งที่ของเขา แม้ว่าจะออกคำสั่งเสียงเข้ม ทว่าดวงตายังจับจ้องที่ร่างเล็กๆของน้องชาย มองตามทุกอริยาบทอย่างห้ามไม่อยู่

“ค่ะ ประธาน” หญิงสาวหน้าห้องถอนหายใจออกมา เธอผายมือเชิญผู้หญิงที่สร้างปัญหาคนนี้ให้เข้าไปในห้องของประธานอย่างรวดเร็ว เหล่าบอดี้การ์ดตามเข้ามาป้องกันอันตรายเป็นขบวน ทำให้หญิงวัยกลางคนนึกไม่พอใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

​เธอเข้ามาถึงก็มองไปยังปลายฝนก่อนเป็นคนแรก เนื่องจากร่างเล็กๆนั้นมีออร่าสะดุดตามากเกินไป เหมือนกับดาราดังที่มักจะมีแสงรอบๆตัว ใบหน้าของเธอขยับเล็กน้อยด้วยความริษยา ก่อนจะมองไปยังเด็กที่เธอพามาด้วย

“หลานรัก ไม่ได้เจอกันนานเลย สบายดีไหมจ๊ะ” เสียงแหลมที่เอาแต่ใจเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งนั้นไม่มีอีกแล้ว มีเพียงน้ำเสียงอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยการประจบประแจงเท่านั้น

“มีอะไร” ต้นหนาวไม่อยากจะสนใจ ตัวเขานั้นเพียงต้องการไล่อีกฝ่ายออกไปเท่านั้น ดวงตายังคงมองน้องน้อยที่นั่งตัวตรงพิมพ์งานอย่างขะมักเขม้น ราวกับว่าจะไม่มีอะไรที่ทำให้เขาละสายตาจากอีกฝ่ายได้อีกแล้ว

“เอ่อ ป้าสะใภ้มาหาเพราะเป็นห่วง กลัวว่า...”

“มีอะไรก็พูด” ต้นหนาวเหมือนอารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมที่ถูกขัดใจ หลังจากที่เห็นว่าป้าสะใภ้ของลุงสองนั้นมาหาตนเอง เขาก็ไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ ขอเพียงให้อีกฝ่ายพูดจุดประสงค์มาก็พอ ระหว่างพวกเขาที่เป็นญาติที่ไร้ซึ่งเยื่อใยกัน มันไม่จำเป็นที่จะต้องมาพูดอะไรไร้สาระแล้ว

“อ่า ถ้าอย่างนั้นป้าอยากจะรบกวนหลานช่วยดูแลหนูกันต์ให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ” ภรรยาของลุงสองดันหลังของ “หนูกันต์” ขึ้นมา ดวงหน้าที่สดใสและน่ารักหน้ามองนั้นแสดงท่าทางเอียงอายใส่ต้นหนาวที่มองเหมือนกับจงเกลียดจงชัง คนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วก็ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

“พอดีว่าหนูกันต์น่ะเป็น....”

“ไม่ต้องพูดมาก ต้องการอะไร”

“เอ่อ นั่นสินะ ป้าแค่อยากให้เราช่วยดันหนูกันต์หน่อยได้ไหมจ๊ะ พรีเซนเตอร์ที่กำลังหาสำหรับโฆษณาแพลตฟอร์มการค้าออนไลน์นั่น ให้หนูกันต์ทำได้ไหม” คนพูดตรงๆอย่างไม่อ้อมค้อมหลังจากที่ถูกตีหน้าแตกหลายต่อหลายครั้ง

​มือของผู้หญิงวัยกลางคนคนนี้กำแน่นด้วยความโกรธ กระนั้นก็ยังแสดงสีหน้ายิ้มแย้มออกมา

“ปลายฝน” ต้นหนาวไม่ได้ตอบอะไร เขาเรียกเด็กน้อยที่มองคนมาใหม่ด้วยความสนใจนั่นให้เข้ามาหาตนเอง

​ก็นะ เขาจะไปพอใจคนที่ทำให้น้องน้อยสนใจมากกว่าเขาได้ยังไงล่ะ!

“ครับ?” ปลายฝนเหมือนเพิ่งรู้ตัว เขาเรียกสติของตนกลับมาจากภวังค์ เห็นท่าทางแบบนั้นแล้วยิ่งทำให้ต้นหนาวรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก

​หรือที่จริงเขาควรจะจัดการลูกติดของป้าสะใภ้เลยดี? แล้วใช่วิธีอื่นเล่นงานสองสามีภรรยานี้แทน

“มานี่” ต้นหนาวพูดอีกครั้ง ทำให้ปลายฝนต้องเดินเข้ามาหาอย่างงงๆ

​คนตัวใหญ่โตคว้าเอาเด็กน้อยไว้ที่ตักของเขา กอดรัดแน่นเหมือนกับต้องการลงโทษที่กล้ามองผู้ชายคนอื่น เขาจับคางน้องชายเอาไว้ให้หันมามองแค่ตนเองด้วยความหวงแหน

“รู้จักกัน?”

“หือ? ไม่นะครับ ผมแค่เคยเห็นพี่เขาในซีรีย์ที่เคยดูเท่านั้นเอง” ปลายฝนเกาท้ายทอยด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้ว่าแอบดูซีรีย์ตอนที่พี่ชายทำงานหนัก

​ต้นหนาวเลิกคิ้วเล็กน้อย มองดูกันต์อีกครั้งอย่างไม่ชอบใจ แต่สุดท้ายเขาก็โกรธเคืองน้องน้อยที่น่ารักต่อไปไม่ลง เขาละสายตาออกมา ไม่ทันได้สังเกตหนูน้อยที่ซบอกตัวเองอยู่ ริมฝีปากของปลายฝนสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความเกลียดชัง

​เขาจำได้ดีว่าเพื่อนคนนี้ขายเขามาอย่างไร

​ใช่! อีกฝ่ายก็คือเพื่อนดาราที่เขาสนิทอย่างมาก เชื่อใจอย่างมาก คนที่บอกให้เขาไปนอนกับคนรักที่เขาหลงจนหัวปักหัวปำแล้วมารู้ทีหลังว่าอีกฝ่ายตั้งกล้องเอาไว้แบล็กเมล์ หรือไม่ว่าจะไปตอนที่โยนเขาเข้าไปในดงของคู่อริพี่ชายเพื่อที่จะได้งานแสดงชิ้นหนึ่ง

​เพื่อนที่บอกว่าหวังดีกับเขานักหนาคนนั้นแหละ ที่ทำให้เขาเกือบถูกข่มขืน และทำให้พี่ของเขาต้องมาเสี่ยงตายกับเหล่าอริที่ร้ายกาจ แต่ก็เป็นเพื่อนที่ทำให้เขาได้รู้ความจริงว่าเขานั้นรักพี่ชายคนนี้มากขนาดไหน

​ความรู้สึกที่เจ็บปวดและแค้นเคือง มันทำให้ปลายฝนไม่อาจจะเงยหน้าออกจากอกของคนเป็นพี่ได้เลย แต่แน่นอนว่าต้นหนาวไม่ได้สังเกตอะไร เขาเพียงรู้สึกดีที่น้องชายของเขายังอยู่ในอ้อมแขนของตนเอง และไม่สนใจคนอื่นอีกต่อไปแค่นั้น

“หน่วยก้านไม่เลว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะจัดการ” ต้นหนาวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจเท่าไรนัก

​ทั้งๆที่เขาเป็นคนปล่อยข่าวลือไปถึงหูอีกฝ่ายเองแท้ๆ ไม่อย่างนั้นคนคงไม่แจ้นพาลูกชายนอกสมรสที่แอบไปมีมาก่อนแต่งให้ลุงสองเขามาที่นี่หรอก

​ข่าวลือที่ว่าถ้าได้เป็นพรีเซนเตอร์ก็จะได้ทำงานอยู่กับนักธุรกิจใหญ่โตมากมายน่ะ ถ้าคนต้องการปีนป่ายไปมากกว่านี้ ก็ต้องใช้โอกาสนี้ที่จะผลักดันตัวเองขึ้นแล้วล่ะ

​ยิ่งตอนนี้ป้าใหญ่นั้นไร้ซึ่งอำนาจใดๆ คนที่แอบซ่อนอยู่ในเงาเรื่อยมาเพราะมีจุดดร่างพร้อยก็ได้เริ่มที่จะก้าวขึ้นมาอย่างมั่นใจมากขึ้น

​ซึ่งนี่เป็นแผนของเขาที่ต้องการจะทำลายคนเหล่านี้ให้จมดิน ถ้าอยากจะก้าวออกมานัก เขาก็พร้อมที่จะให้ก้าวออกมาให้เต็มที่ ตอนน้องชายของเขาที่รับเข้ามาใหม่ๆนั้นถูกมองว่าเป็นคนนอกเพราะคนละสายเลือด เขาอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าน้องชายของเขาได้ดีไปคนหนึ่งแล้ว ภรรยาของลุงสองก็ได้นำลูกชายที่ไม่ใช่สายเลือดเข้ามาในบ้านแล้วยังทำให้โดดเด่นเกินหน้าเกินตาอีก คนพวกนั้นจะกัดกันยังไง หรือว่าปู่ของเขาจะปล่อยให้เด็กคนนี้โดดเด่นเหนือหลานๆของพวกเขากัน?

​อ่า....ที่จริงเขาก็ไม่อยากจะดึงเด็กที่ไม่เกี่ยวมาเป็นเหยื่อเหมือนน้องชายของเขาหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะคนๆนี้มีบางอย่างที่เป็นปัญหา

​อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาเสียด้วย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่คนที่แอบเล่นงานน้องชายของเขาอยู่เสมอก็ไม่ใช่อีกฝ่ายหรือไง? ไม่ว่าจะทำคลิปอะไรออกมา ทุกอย่างล้วนเป็นตัวตนที่เปรียบเทียบกับน้องชายของเขาทั้งหมด

​ยิ่งการที่อีกฝ่ายขอให้สายสืบมาสืบเรื่องของน้องชายเขาด้วยเงินกว่าครึ่งล้านนั่นอีก นี่ไม่ใช่จงใจทำหรอกหรอไง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเส้นสายของเขามากพอที่จะรู้เรื่องนี้ เขาคงไม่เพ่งความสนใจไปที่อีกฝ่ายหรอก

“โถ่ หลานรัก....อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ แต่ว่าหลานเป็นประธานบริษัท ถ้าหลานต้องการ...”

“แล้วฉันได้อะไร” ต้นหนาวเลิกคิ้ว เอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างจริงจังตามแบบลักษณะของนักธุรกิจ ป้าของลุงสองนั้นแสยะยิ้มออกมา เมื่อคุยกันแบบนี้ก็แปลว่าต้นหนาวพร้อมที่จะช่วยเหลือนั่นแหละ ขอแค่ข้อแลกเปลี่ยนนั้นดีพอ

“ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนหนูปลายฝนชอบร้านเค้กของป้ามาก ถ้าอย่างนั้น...” หญิงวัยกลางคนมากเล่ห์ เธอรู้ว่าต้นหนาวนั้นเอาอกเอาใจปลายฝนมากมายขนาดไหน ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะเสียร้านขนมเล็กๆนั่นไป ขอแค่ปลายฝนชื่นชอบก็พอ

“ถ้าปลายฝนชอบจริงๆ เงินแค่ไม่กี่ล้าน ฉันมีปัญญาซื้อให้” ต้นหนาวแทรกขึ้นมา เบรคคนอายุมากกว่าให้หน้าจ๋อยไปเลย

“งั้นหลานรักต้องการอะไรล่ะ” ป้าสะใภ้กัดฟันถาม น้ำเสียงเปลี่ยนไปหลังจากที่ถูกตบเข้าที่หน้าหลายต่อหลายครั้ง เธอกัดฟันกรามจนมันเด่นเป็นนูนสัน กันต์ที่เห็นแบบนั้นก็แตะไปที่หลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการเตือนสติด้วย

“คุณเหมันต์ คุณวัสสา....มีอะไรที่ทางผมช่วยได้ไหมครับ” เด็กหนุ่มวัยใสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพและใจเย็น ดูโตกว่าวัยมาก ยิ่งเมื่อเทียบกับปลายฝนที่อายุพอๆกัน อีกฝ่ายถือว่าเป็นคนที่โตมาได้เป็นอย่างดี

​ปลายฝนที่ซบอกคนเป็นพี่อยู่ ชะงักเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชาย เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่เชื่อว่าในอดีต พี่ของเขาต้องไม่คุ้นเคยกับอีกฝ่ายเหมือนในตอนนี้ การที่เขาเดินเส้นทางชีวิตต่างออกไป คราแรกคิดว่าจะไม่ได้เจออีกฝ่ายแล้ว ปรากฏว่าเขายังได้วนเวียนมาเจอด้วยเหตุผลเช่นนี้

“ไม่มีอะไรที่ต้องการให้เธอช่วย แต่คุณป้าน่ะ....ลองดูนี่สิ” ต้นหนาวยื่นซองเอกสารให้คนอายุมากกว่าได้อ่าน เขาเอนกายไปพิงเข้าอี้ พร้อมกับมือที่โอบกอดน้องชายระหว่างรอ

​กันต์หรี่ตาลงอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่ก็แค่ชั่วครู่เท่านั้น เขารับเอกสารมาและอ่านพร้อมกับคนเป็นมารดา หญิงวัยกลางคนที่ได้อ่านเอกสารพร้อมกับรูปภาพที่ถ่ายเอาไว้มือสั่นอย่างช่วยไม่ได้

“นี่...”

“สามีคุณนี่ไม่ธรรมดาจริงๆนะครับ กล้า....ขายยาใต้จมูกของปู่แบบนี้ สงสัยเงินที่ได้มาคงจะเยอะน่าดู แต่ไม่รู้ว่าเขาเอาไปให้คุณใช้จ่ายพอหรือเปล่า เพราะถ้ามันเพียงพอจริงๆ คุณคงไม่ต้องไปดึงลูกชายที่คิดจะทิ้งขว้างขึ้นมาหรอก จริงไหม” ต้นหนาวเคาะเก้าอี้เบาๆเป็นจังหวะ เหมือนกับเรื่องที่พูดมามันเป็นเรื่องเล็กๆเท่านั้น

​ถ้าไม่ใช่ว่าได้เห็นสีหน้าของคนเป็นภรรยาที่อีกฝ่ายพูดถึงนั้นกำลังโกรธจนตัวสั่นล่ะนะ

“อยากได้บทคนดีไหมล่ะครับ ถ้าต้องการ...ก็ลองส่งเรื่องนี้ให้ตำรวจดูสิ”

................................