นายน้อยเจ้าสำราญ III : ยอดเขยนักกวี (นิยายแปล)

ตอนที่ 47 หอหนิงเซียง

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าคราม มีเม็ดฝนตกโปรยปรายลงมาเล็กน้อย

เมืองกวงหลิงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครา ร้านค้าหลายแห่งภายในตรอกที่เปิดร้านในตอนเช้าเริ่มทยอยเปิดประตู มีควันไฟลอยโขมงออกมาจากปล่องควันบนหลังคา

ประตูของร้านสุราเล็ก ๆ ที่สุดทางทิศตะวันออกของตรอกเอ้อร์จิ่งโกวมีเสียงเปิดประตูดังขึ้นมา 

หลี่เฉินอันเดินนำหลี่เสี่ยวฮวาออกจากประตูร้านมา แล้วหันหลังกลับไปปิดประตูบานพับทั้ง 2 บานนั้น

ทั้งสองแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและเห็นว่าฝนตกปรอย ๆ เพียงเล็กน้อยเท่านั้น พวกเขาจึงพากันวิ่งออกกำลังกายในยามเช้าอย่างเช่นทุกวัน 

ส่วนบรรดาเพื่อนบ้านในตรอกเอ้อร์จิ่งโกวต่างคุ้นชินกับกิจวัตรประจำวันเหล่านี้ของพวกเขาแล้ว เมื่อวันเวลาผ่านพ้นไป ทัศนคติที่พวกเขามีต่อหลี่เฉินอันจึงเปลี่ยนไปอย่างมาก——

เวลาคนเราพูดคุยกับผู้ที่ด้อยกว่าตนเอง พวกเขามักจะรู้สึกว่าแบบนั้นทำให้พวกเขาสูญเสียตัวตนไป

เดิมทีเพื่อนบ้านเหล่านี้มักรู้สึกว่าตนเองอยู่เหนือกว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เฉินอัน ทว่านับตั้งแต่ที่เขาเปิดกิจการร้านสุรา และนับตั้งแต่ที่สุราของเขามีราคาแพงถึงเพียงนั้นแต่ก็ยังคงขาดตลาด ความรู้สึกเหนือกว่าของพวกเขาจึงสลายหายไปหมดสิ้น และทุกคนก็ไม่อาจเกิดความรู้สึกเกลียดชังต่อเขาได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเปลี่ยนความคิดไปและกลายเป็นอิจฉาแทน 

เวลาคนเรามองผู้ที่ร่ำรวยกว่าหรือน่านับถือกว่าตนเองก็มักจะมองขึ้นไป การมองแบบนี้มาจากความชื่นชมในจิตใจ และแน่นอนว่าอาจมาจากความหวาดกลัวด้วยเช่นกัน

พวกเขามักอยากแสดงความปรารถนาดีและคาดหวังว่าจะใกล้ชิดสนิทสนมกับอีกฝ่ายให้มากขึ้น

ยิ่งอีกฝ่ายยอมพูดคุยกับพวกเขามากขึ้นหน่อย พวกเขาก็จะรู้สึกว่าตัวตนและสถานะของตนเองสูงส่งขึ้นเล็กน้อย บางคนถึงขั้นรู้สึกภาคภูมิใจเพราะสิ่งนี้ และเวลาพูดคุยกับเพื่อนบ้านละแวกเดียวกันก็มักจะยืดตัวตรงและพูดเสียงดังขึ้นมา

หลงจู๊จ้าวที่กำลังนวดแป้งอยู่บนเขียงชะโงกหน้าออกมาดู เพราะปกติยามนี้จะเป็นเวลาที่หลี่เฉินอันออกมาวิ่งแล้ว และวันนี้ก็เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด

“อรุณสวัสดิ์คุณชายหลี่ ! ”

“อรุณสวัสดิ์หลงจู๊จ้าว ! ”

“วันนี้ฝนตก เข้ามานั่งในร้านของข้าก่อนดีไหม ? เค้กนึ่งหม้อแรกกำลังจะได้ที่แล้ว มากินอะไรก่อนเถิด เดี๋ยวข้าเลี้ยงเอง ! ”

“หลงจู๊จ้าวมีน้ำใจยิ่งนัก ประเดี๋ยวขากลับมาค่อยกินดีกว่า”

“งั้นเดี๋ยวข้าเก็บไว้ให้คุณชาย ! ”

หลี่เฉินอันและหลี่เสี่ยวฮวาวิ่งผ่านร้านเขาไป เขาหัวเราะอย่างภาคภูมิใจในตนเองทันที ในใจของเขาพลางคิดว่าหลังจากปิดร้านในตอนเย็นแล้ว เขาต้องไปพูดให้สหายของเขาฟังเสียหน่อยแล้วล่ะ

ทั้งสองวิ่งเหยาะ ๆ ออกจากตรอกเอ้อร์จิ่งโกว พอผ่านศาลาทรงแปดเหลี่ยมไป หลี่เฉินอันก็เปลี่ยนเส้นทาง ไม่ได้ไปทางตรอกชีหลี่เฉียวเหมือนทุกทีแล้ว 

“นายน้อย เราไปผิดทางแล้ว ! ”

“ไม่ผิด วันนี้เราจะไปวิ่งแถวตะวันตกของทะเลสาบฮั่วผิง”

ทะเลสาบฮั่วผิงกว้างใหญ่มาก

และตรอกหูปั้นเหรินเจียที่มีชื่อเสียงก็อยู่ทางทิศตะวันตกของทะเลสาบเช่นกัน

ถนนทั้งสายของตรอกสร้างขึ้นที่ริมทะเลสาบ ที่นั่นมีทั้งโรงน้ำชา ร้านสุรา โรงเตี๊ยมและบ่อนพนันที่ใหญ่ที่สุดในเมืองกวงหลิง 

แน่นอนว่าสถานที่ที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือหอนางโลมในที่แห่งนั้น

และหอหนิงเซียงก็ตั้งอยู่ที่นั่นเอง 

มันคือหอนางโลมที่ตั้งอยู่ใจตรอกหูปั้นเหรินเจีย มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุด ประดับตกแต่งอย่างวิจิตรงดงามที่สุด ทั้งยังเป็นแหล่งรวมสตรีผู้งดงามที่สุดแห่งหอนางโลมเอาไว้อีกมากมาย  

หลี่เฉินอันคนก่อนเคยมาสถานที่แห่งนี้อยู่เป็นประจำ แต่เขาไม่ได้มาเข้าซ่อง ทว่ามาเพื่อเล่นการพนันในบ่อนที่ตั้งอยู่ที่นั่น

ทั้งสองวิ่งออกกำลังกายไปตามถนนเล็ก ๆ จนกระทั่งมาถึงตรอกหูปั้นเหรินเจีย ภายในตรอกยามนี้ราวกับอยู่ในห้วงแห่งการหลับใหล ร้านค้าตามท้องถนนและตรอกซอกซอยเกือบทั้งหมดยังไม่เปิดทำการ ทำให้มันดูเงียบเหงามาก

แต่ท่ามกลางความเงียบเหงานี้ยังคงมีกลิ่นอายของความหรูหราจากเมื่อคืนหลงเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย 

แม้ตัวตรอกจะอยู่ติดกับทะเลสาบฮั่วผิง แต่ลมทะเลสาบก็ยังไม่สามารถชำระล้างกลิ่นอายเหล่านั้นออกไปได้

ภารกิจจากหอลี่จิ้งที่ชุ่ยฮวานำมาบอกแก่เขาเมื่อวานนี้เป็นเหมือนหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจของหลี่เฉินอัน 

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าชีวิตที่มีความสุขที่เขาต้องการนั้นยากลำบากเหลือเกิน เพราะเขาตกหลุมพรางของขันทีรูปงามผู้นั้น

เมื่อคืนเขาเคยคิดจะหนีเสียด้วยซ้ำ แต่ชุ่ยฮวาบอกว่า นอกเสียจากว่าเขาจะสามารถหนีออกไปจากแคว้นหนิงได้ มิเช่นนั้นเขาจะถูกไล่ล่าจากหอลี่จิ้ง

เมืองกวงหลิงตั้งอยู่ในเขตใจกลางแคว้นหนิง ไม่ว่าแว่นแคว้นใดล้วนอยู่ห่างไกลออกไปทั้งนั้น ดังนั้นต่อให้อยากหนีก็คงหนีไม่พ้น

เช่นนั้นเขายังสามารถทำอันใดได้อีก ?

มีแต่ต้องฝืนใจลุยเท่านั้น !

แต่การฆ่าคนไม่ใช่ความถนัดของเขาเสียด้วยสิ !

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่รู้เลยว่าซ่งหยวนผิงหน้าตาเป็นเยี่ยงไร

ตอนนี้เขาจึงยังคิดวิธีการดี ๆ ไม่ได้ ทำให้วันนี้เขาเพียงแค่มาดูสถานที่เท่านั้น 

หลี่เสี่ยวฮวาย่อมไม่รู้ความคิดของผู้เป็นนายเช่นกัน เขานึกว่าคงเป็นเพราะนายน้อยของเขาสามารถหาเงินได้มากมาย จึงเกิดความคิดอยากเที่ยวผู้หญิงกับเขาบ้าง

ซึ่งนี่ย่อมเป็นเรื่องดี

เพราะเวลานายน้อยเข้าไปในหอนางโลม นายน้อยก็ต้องพาเขาในฐานะผู้คุ้มกันเข้าไปด้วย

และเวลานายน้อยระบายความอัดอั้นของบุรุษกับแม่นางในหอนางโลม คงจะดีไม่น้อยหากเขาที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านนอกได้ร่วมฟังบทบรรเลงของพวกเขาด้วย

เพราะถึงเยี่ยงไรสถานที่แห่งนี้ก็อยู่ห่างไกลจากหลี่เสี่ยวฮวานัก

เมื่อเจ้านายและบ่าววิ่งมาถึงหน้าหอหนิงเซียง หลี่เฉินอันก็ได้วิ่งช้าลง  ถึงได้เห็นว่าสิ่งเดียวที่สร้างขึ้นบนถนนคือซุ้มประตูของหอหนิงเซียง——

ซุ้มประตูสูงตระหง่านแห่งนี้มีอักษรตัวใหญ่สามตัวเขียนไว้: หอหนิงเซียง

นอกจากนี้ ยังมีเสาสูงทั้งสองด้านของซุ้มประตูและมีโคมไฟสีแดงสดห้อยอยู่บนเสา อย่างไรก็ตามขณะนี้ไฟด้านในได้ดับลงแล้ว โคมไฟแกว่งไปมาเบา ๆ ท่ามกลางสายลมยามเช้า

เมื่อผ่านซุ้มประตูนั้นไป ก็เป็นทางเดินภายในหอหนิงเซียง 

มันยังคงเป็นถนนที่ปูด้วยหิน เพียงแต่ตัวถนนค่อนข้างกว้างและสามารถรองรับรถม้าสองคันที่วิ่งเคียงข้างกันได้

สองข้างทางมีไม้ดอกไม้ประดับนานาพันธุ์ ผืนหญ้าเขียวขจี ดอกไม้แข่งกันชูช่อประชันความงาม

ถัดมา…...ลึกเข้าไปด้านในเป็นบ่อหินที่แบ่งถนนออกเป็นสองฟาก

และเขาก็ไม่สามารถมองเข้าไปด้านในได้อีกแล้ว เขาเห็นเพียงชายคาศาลาทั้งสองข้างของลานหินท่ามกลางสายฝนโปรยปรายเบา ๆ และหมอกในยามเช้า

ทั้งสองยังคงวิ่งไปข้างหน้าต่อไป ร้านที่อยู่ถัดไปจากหอหนิงเซียงคือโรงเตี๊ยมฉือเหอจวี

โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีทั้งหมดสามชั้น ด้านหน้ากว้างขวางมาก อีกทั้งการตกแต่งยังดูหรูหรามากอีกด้วย

โรงเตี๊ยมนี้เป็นโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองกวงหลิง ว่ากันว่าราคาโต๊ะขั้นต่ำคือสองตำลึง

ถัดไปจากโรงเตี๊ยมฉือเหอจวีเป็นที่พักนักเดินทางที่มีชื่อว่าฉุ่ยหยุนเจียน ถัดไปจากที่พักแห่งนี้ก็คือบ่อนเซียวจินที่เจ้าของร่างเดิมเคยมา

มาถึงที่นี่ หลี่เฉินอันถึงได้หยุดวิ่ง

เขาหยุดออกกำลังกายแค่เพียงตรงนี้ และก็พาหลี่เสี่ยวฮวาเดินกลับออกไป

ฝนเริ่มตกหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ 

พวกเขาทั้งสองจึงเดินไปหลบฝนอยู่ใต้ชายคาของร้านค้าเหล่านี้

และในตอนที่พวกเขาเดินผ่านโรงแรมฉุ่ยหยุนเจียน บานหน้าต่างตรงชั้นสองก็เปิดออกพอดี 

ทว่าหลี่เฉินอันย่อมไม่เห็น

มีแม่นางคนหนึ่งโผล่หัวออกมานอกหน้าต่าง นางกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วใช้ไม้ค้ำบานหน้าต่างไว้ จากนั้นก็ยกอ่างน้ำข้าง ๆ ขึ้นมาเทน้ำลงไป

เป็นจังหวะที่หลี่เฉินอันเดินออกมาจากชายคาพอดิบพอดี

แม่นางผู้นั้นร้องตะโกนด้วยความตกใจ “หลบ หลบไป……!”

หลี่เฉินอันเงยหน้าขึ้น

ทำให้น้ำในอ่างนั้นเทราดลงมาบนหัวของเขาเข้าเต็ม ๆ

“ไอ้หยา เจ้านี่นะ ข้าอุตส่าห์บอกให้เจ้าหลบ แต่เจ้าก็ยัง……”

แม่นางที่อยู่ชั้นบนกังวลมากจนกระทืบเท้า เมื่อนางหันกลับมา และกำลังจะลงไปชั้นล่างเพื่อขอโทษชายหนุ่ม บังเอิญแขนของนางก็ชนเข้ากับท่อนไม้ที่คัดบานหน้าต่างไว้โดยไม่คาดคิด 

หลี่เฉินอันที่กำลังเอามือลูบน้ำออกจากใบหน้าไม่คาดคิดว่าจะมาเจอกับอุบัติเหตุในเช้าวันนี้ จู่ ๆ เสาไม้ค้ำบานหน้าต่างก็หล่นลงมาตรงกลางศีรษะของเขาดัง “ตุ้บ……!” 

หน้าต่างก็เปิดออกอีกครั้ง

แม่นางผู้นั้นชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างอีกครั้ง นางเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายหนึ่งอึกแล้วแลบลิ้นออกมา จากนั้นนางก็กระโดดออกมาจากหน้าต่างบานนั้น……

หลี่เฉินอันรู้สึกมึนเวียนศีรษะไปหมด

นี่มันอะไรวะเนี่ย !

ก่อนที่จะได้เบาะแสของภารกิจ เขาก็ต้องเผชิญกับความโชคร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า !

เขาลูบหัวตัวเองแล้วคิดว่า ข้าไม่ใช่คนที่มักมากในกามคุณอย่างซีเหมินชิ่งเสียหน่อย !