ลูกกรอกขุนแผน (NC20+)

        "หยุดก่อนเหนือ เรายังเหลือทางรอดสุดท้าย..."

        "น้า... ผมลุกไม่ไหวแล้วนะ"

        "โชคยังดีที่ตอนนี้ตะวันตกดินแล้ว ข้าขอยืมร่างเอ็งหน่อยละกัน"

        "แต่นี่ไม่ใช่คืนเดือนดับนะ น้าทำได้เหรอ"

        "มันก็มีความเสี่ยงอยู่ แต่เราไม่มีทางเลือกแล้ว... ท่องมนต์ตามข้าเดี๋ยวนี้!"

        เมฆยังยืนมองอย่างใจเย็นเพราะหวังจะให้ชายหนุ่มยอมมอบสิทธิ์ครอบครองให้เขาแต่โดยดี ผู้คนรอบข้างเริ่มมุงดูอยู่ห่างๆ แต่ด้วยบรรยากาศน่ากลัวแปลกๆ ทำให้ไม่มีใครกล้าขยับเข้ามาช่วย

        ดาวเหนือเริ่มพึมพำตามเสียงน้าแผนที่บอกในหัว

"...นะโม พุทธายะ พระพุทธะ ไตรรัตนะญาณ..."

"...มณีนพรัตน์ สีสะหัสสะ สุธรรมา..."

"........."

        "หือ?... ความรู้สึกนี้...... คาถามหาจักรพรรดิงั้นเหรอ?... เพื่ออะไรวะ...... รึว่า......"

        เมฆเริ่มแปลกใจเพราะจับความรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นรอบๆ ดาวเหนือ

        "...เปลี่ยนศัตรูให้เป็นมิตร เปลี่ยนนรกให้เป็นสวรรค์ เปลี่ยนวันให้เป็นคืน เปลี่ยนตัวข้าให้เป็นภาชนะ!!" ดาวเหนือพูดออกมาเสียงดังด้วยความมุ่งมั่น

        "ไอ้สัส!! หยุดท่องเดี๋ยวนี้!!!" เมฆรีบวิ่งเข้าไปห้ามแต่ไม่ทันเสียแล้ว

        "...มอบตัวข้า เป็นบรรณาการ! มอบร่างข้า เป็นอาภรณ์สถิตย์!!"

"...สถิตย์ร่าง..."

        ทันทีที่ดาวเหนือจบคำสุดท้าย เขารู้สึกได้ถึงมวลไออุ่นจากด้านหลังเข้ามาสวมกอดแล้วก็วูบหมดสติ

        ในขณะที่เมฆวิ่งเข้าหาดาวเหนือพร้อมกับเอื้อมมือไปเกือบจะคว้าคอได้ อยู่ๆ ก็เหมือนมีกำแพงอากาศพุ่งออกมาอัดเขากระเด็นลอยถอยหลังไปไกลตกลงนอนกองกับพื้น เมฆรีบตะกายตัวลุกขึ้นยืนในท่าเตรียมรับมือ จ้องไปที่ดาวเหนือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วฉีกเสื้อที่ขาดหลุดรุ่ยออกโยนทิ้งพื้น ใบไม้ที่เสียบคาอยู่ที่หลังแห้งกรอบและสลายไป บาดแผลต่างๆ กลับมาสมานตัวกลายเป็นเกล็ดแห้ง เขายกสองมือขึ้นเสยผมช้าๆ จ้องมองดูเมฆด้วยแววตาเปล่งประกาย

        "กล้าทำกับลูกหลานกูถึงขนาดนี้ มึงพร้อมจะตายรึยัง"

        คราวนี้จิตอาฆาตแผ่ออกมาจนเมฆเริ่มตัวสั่นแต่ก็ยังยิ้มสู้ด้วยความตื่นเต้น

        "มึงทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอวะ ฮ่าๆ ตกใจเลยว่ะ"

        "อย่าเสียมารยาทกับผู้ใหญ่สิ เรียกกูว่าน้าแผน"

        "ใครสนกันล่ะ ยังไงเดี๋ยวมึงก็ต้องมาเป็นบริวาณของกูอยู่แล้ว"

        "อืมมม.. วิชาน่ารังเกียจแบบนี้ แถมยังจับจิตของกูได้อีก... ผ่านมาเป็นร้อยๆ ปี พ่อครูแต่ละรุ่นของมึงก็ยังไม่ละความพยายามสินะ สั่งสอนลูกศิษย์ส่งต่อกันมาอย่างดีเลยนี่หว่า"

        "เออ หลังจากได้มึงมา พ่อครูทุกคนก็จะได้ไปสู่สุคติซะที"

        "ฮ่าๆๆ งั้นมึงก็คงรู้สินะ ว่าพ่อครูสุดที่รักของมึงพวกมันตายยังไง แต่ละคนไม่มีใครตายดีเลยใช่มั้ย?"

        คำพูดแทงใจของน้าแผนทำให้เมฆถึงกับโกรธทำตาดุปานจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนน้าแผนก็แสยะยิ้มพูดยั่วต่อ

        "วิชามารที่พวกมึงเรียนต่อๆ กันมามันดูดกินพลังชีวิตเป็นอาหาร มึงรู้ใช่มั้ย? ตอนหนุ่มๆ มึงก็แข็งแกร่งอยู่หรอก... แต่พอเริ่มแก่ พลังชีวิตเริ่มอ่อน... ถึงตอนนั้นก็ได้เวลาของเข้าตัว ผีห่าตายโหงทั้งหลายที่จ้องอยู่ก็จะเข้ารุมกินมึงจนถึงวิญญาณ"

        "แล้วมึงคิดว่าพวกกูจะยอมให้โดนกินง่ายๆ เหรอวะ"

        "ใช่ๆๆ พ่อครูของมึงก็เลยคิดวิธีโกงความตาย... ด้วยการให้ลูกศิษย์ที่เลี้ยงมากับมือฆ่าตัวเองเพื่อสะกดวิญญาณเก็บเอาไว้ ป้องกันไม่ให้ผีตายโหงเอาไปกิน...... ส่วนมึง... ความรู้สึกของการได้ฆ่าพ่อครูตัวเองเป็นไงบ้างล่ะ"

        ผีอย่างมึงจะมารู้อะไรวะ!!

        เมฆเดือดเลือดขึ้นหน้าตะโกนตอบกลับแล้วชี้นิ้วไปที่น้าแผน ลมพัดวูบออกจากแหวนที่มันสวมอยู่ออกมาเป็นโหงพรายตนหนึ่งลอยพุ่งเข้าหา น้าแผนสะบัดหลังมือฟาดใส่อย่างแรงจนก้อนวิญญาณแตกกระจายหายไป

        "ทำไมกูจะไม่รู้...... กูสะอิดสะเอียนกับงานพวกนั้นเต็มทน กูจะไม่ยอมกลับไปทำเดรัจฉานวิชาแบบนั้นอีกแล้ว"

        "เหอะ! แต่มึงต้องกลับมาในที่ที่มึงควรอยู่ มาอยู่กับต้นตระกูลที่เป็นจุดกำเนิดของมึงจริงๆ... กลับมาเพื่อปลดปล่อยวิญญาณพ่อครูทุกรุ่นให้ได้สู่สุคติ... อย่างน้อยมึงก็ควรแสดงความกตัญญูต่อผู้สร้างของมึงไม่ใช่เหรอ?"

        "........."

        น้าแผนนิ่งเงียบไป สีหน้าแววตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เมฆเลยใช้ไม้อ่อนพูดชักชวนด้วยน้ำเสียงเบาลง

        "กลับมาเถอะ...... น้าแผน... กูจะพาไปช่วยกันปลดปล่อยวิญญาณพ่อครูรุ่นแรก... คนที่สร้างมึงมา..."

        "...ทำกูซึ้งเกือบน้ำตาไหลเลยว่ะ มึงก็แค่อยากได้ร่างทองเพื่อกันไม่ให้ของเข้าตัวไม่ใช่รึไง? สุดท้ายก็กลัวต้องกลายเป็นอาหารให้ผีล่ะวะ!"

        "หนอยยย พูดกันดีๆ ไม่ชอบใช่มั้ย! ยังไงคืนนี้ก็ไม่ใช่คืนเดือนดับ มึงอยู่ในร่างนั้นได้ไม่นานแน่ เมื่อไหร่ที่หมดฤทธิ์กูค่อยแงะมึงออกจากศพมันก็ได้"

        "อย่างมึงกูใช้แค่ 5 นาทีก็พอแล้ว!"

        หยุดเลยทั้งสองคน มีอะไรกันครับ?

        ก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าฟาดกันก็มีตำรวจสองนายเดินเข้ามาจากด้านหลังเมฆ ตำรวจนายหนึ่งเข้าไปจับบ่าของเขาแล้วถอนหายใจพูดแบบเหนื่อยหน่าย

        "เฮ้ออออ อย่ามาตีกันข้างถนนแบบนี้สิน้อง ไปๆ แยกทางใครทางมัน"

        "อย่า.. เสือก!!"

        เมฆหันไปคำรามในคอใส่ตำรวจคนนั้นแล้วจ้องตาเพ่งจิตอาฆาต ตำรวจตาเหลือกจนเหลือแต่ตาขาวทรุดลงนอนชักกับพื้นทันที อีกนายที่มาด้วยกันก็ตกใจกำลังจะลงไปช่วยแต่ก็ตัวแข็งเหมือนโดนอะไรมาหยุดไว้

        เมฆใช้มือขวาเข้าจับที่เอวของตัวเอง ตำรวจนายนั้นเหวี่ยงมือเข้าจับปืนที่เหน็บเอวทำท่าเดียวกับเมฆเหมือนเป็นเงาสะท้อนกัน เมฆยกมือขึ้นมาเล็งไปที่น้าแผนที่ยืนห่างออกไป ตำรวจชักปืนขึ้นมาปลดล็อกยิงทันที

        เปรี้ยงงง!!!

        ทุกคนที่มุงดูอยู่วิ่งหนีแตกกระเจิง ส่วนน้าแผนรีบยกสองแขนขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ กระสุนพุ่งเจาะเนื้อแขนฝังเข้าไปได้แค่ครึ่งก็หยุดคาไว้แบบนั้น

        "แม่งเอ้ย ใส่กระสุนไว้แค่นัดเดียวเหรอวะ ไร้ประโยชน์ชิบหาย" เมฆบ่นเสร็จก็สะบัดมือทำให้ตำรวจคนนั้นทิ้งตัวลงไปนอนชักจนหมดสภาพอีกคน

        "มัน... เจ็บนะโว้ยยย!! ไอ้เด็กเหี้ย!!!"

        น้าแผนหยิบกระสุนดึงออกแล้วโยนทิ้ง ตะโกนอย่างเดือดดาลพร้อมกับวิ่งเข้าหา เมฆรีบยกทั้งสองมือกางนิ้วทั้งหมดออกยื่นไปข้างหน้าแล้วตะโกนสั่งการ โหงพรายนับสิบตนออกมาจากแหวนทุกนิ้วลอยพุ่งเข้าหาน้าแผน

        "ฮ่าๆๆๆ มึงคิดว่าผีพรายระดับนี้จะหยุดกูได้รึไงวะ! มา!!!"

        เปรี้ยงงง!!!

        น้าแผนเขวี้ยงหมัดเข้าต่อย ใช้หลังมือฟาด เหวี่ยงขาขึ้นเตะ ใส่กลุ่มก้อนวิญญาณจนได้ยินเสียงแรงอัดอากาศดังลั่น แต่ละครั้งที่ออกอาวุธโดนโหงพรายเหล่านั้นก็แตกสลายหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างสนุกของน้าแผน จนตัวสุดท้ายที่บังทางอยู่แตกกระจายหายไปน้าแผนก็แสยะยิ้มแล้วพุ่งเข้าหาเมฆที่ตั้งท่ายืนรอ

        เมฆล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเอามีดกริชออกมาเตรียมชักออกจากฝัก น้าแผนเห็นก็รีบหยุดยืนอยู่กับที่ทันที

        "กริชนั่น......" น้าแผนพูดออกมาเบาๆ และเริ่มมีสีหน้าเป็นกังวล

        "เป็นอะไรวะ.. ไม่เข้ามาล่ะ"

        "วิชาน่ารังเกียจ..."

        "เออ รู้ดีนี่หว่า... กริชสะกดวิญญาณ... กูรู้ว่ายังไงก็สะกดมึงไม่ได้หรอก แต่ไอ้หนูนั่นกูขังมันได้สบายเลยว่ะ กูจะเอาลูกหลานที่มึงรักมาเป็นพราย ถ้าพร้อมก็เข้ามา!"