ติ้ง...
เสียงไลน์ของศรวัณดังขึ้นเมื่อกดดูก็เห็นว่าหวายส่งข้อความมา...
“ว่างคุยไหมยอด”
“ฮื่อ...มีไร”
“มึงรู้ไหม...ไอ้แว่นพักที่ไหน กูว่าจะถามมันหลายหนแล้วแต่ลืมทุกที”
“อยากรู้ไปทำไม”
“อ้าว...ไอ้เชี่ย! มันเพื่อนเราไหม ขนาดกูกินไปนิดเดียวท้องไส้ยังปั่นป่วนวิ่งเข้าห้องน้ำตั้งหลายรอบ เพลียจนต้องไปหาผงเกลือแร่มากินเลยแล้วไอ้แว่นเสือกกระเดือกไปตั้งเยอะ กูเป็ห่วง อยากไปดูมันหน่อยถ้าหนักหนาจะได้พาหาหมอทัน” พฤศจิกาบอกด้วยความเป็ห่วง เธออยากมีเพื่อนที่...ห่วงใยกันและกันเป็เพื่อนเป็พี่เป็น้องที่คอยดูแลกันและกันทั้งในยามทุกข์และสุขเมื่อถึงเวลาเฮฮาปาตี้ ก็ร่วมวงได้โดยไม่ต้องกลัวจะโดนกินตับเป็เพื่อนกันได้ตลอดไป
เออ...ลืมไปเลยเพราะหลังจากแยกย้ายกันเมื่อตอนเที่ยง พวกเราก็เข้าห้องเรียนหลังจากนั้นก็ไปร่วมรับน้อง เสร็จสิ้นก็รีบแยกย้ายกันกับบ้านลืมนึกถึงไอ้แว่นไปเลย ตอนนี้เขาก็เป็ห่วงมันไม่น้อยเหมือนกันไม่รู้ว่ามันพักที่ไหน พักคนเดียวหรืออยู่กับใคร ป่วยไข้แล้วใครจะมาดู แต่...
“ไม่รู้เหมือนกัน กูก็ยังไม่ได้ถามมันเหมือนกัน”แม่ง...ทำไมถึงได้รู้สึกผิดแบบนี้วะ
“แล้วอย่างนี้จะทำยังไงดี ถามไอ้เต่าดีไหมเผื่อมันจะรู้บ้าง”
“อย่าเลย...มันก็คงไม่รู้เหมือนกัน” ศรวัณรีบตอบแทนถ้าให้หวายคุยกับตอเต่า...เห็นทีว่าเื่ที่ปกปิดกันไว้จะเปิดเผยเขายังไม่อยากตอบคำถามเพื่อนในเื่นี้ในตอนนี้
“ไอ้คุณยอดครับ...มึงกับไอ้ลูกเต่ามีอะไรปิดบังกูอยู่ใช่ไหม”
นั่นไง เขาว่าแล้ว ศรวัณกลอกตาไปมา เื่แบบนี้หวายฉลาดเป็กรด “มึงจะคุยกับกูเื่ไอ้แว่นไม่ใช่หรือไง มึงเจอพี่รหัสก่อนใครแล้วเขาก็ยอมรับมึงแล้วด้วย มึงน่าจะมีไลน์พี่เขานะ ลองไลน์ไปถามดูไหม”
“จะให้กูถามเพื่อ...”หวายจัดการส่งตัวการ์ตูนที่มีเครื่องหมายคำถามบนหัวไปให้เพื่อน
“ถามขอ...ไลน์พี่กุลทีกับพี่ไม้ทีไงก็สองคนนั้นรับหน้าที่ดูแลไอ้แว่นนี่น่ายังไงเขาคงไม่ใจดำปล่อยไอ้แว่นทิ้งไว้ห้องพยาบาลคนเดียวหรือพาไปทิ้งข้างถังขยะอย่างที่พูดไว้หรอกน่า ยังไงก็ต้องพาไอ้แว่นไปส่งบ้าน”ศรวัณบอกอย่างพยายามคิดในแง่ดีไว้ก่อน แต่แม่ง...ไม่มั่นใจเอาเสียเลยไอ้แว่นกวนขนาดนั้น แทนที่พี่กุลทีกับพี่ไม้ทีจะพามันไปส่งบ้านกลัวจะทนไม่ไหวพาไปทิ้งไว้ข้างกองขยะแทนนะซิ
“มึง...คิดหน่อย นั่นพี่รหัสมึงกับไอ้ลูกเต่าคนที่ควรจะมีเบอร์พี่เขาไม่ใช่กูแต่เป็มึงสองคน เออ...ช่างเถอะเดี๋ยวกูจัดการเื่นี้เอง” พฤศจิกาถอนหายใจ เื่เองก็ไม่ใช่ทำไมเธอต้องมายุ่งวุ่นวายด้วยก็ไม่รู้ เฮ้อ!
“ฮื่อ...ได้เื่ยังไงส่งข่าวด้วยนะกูห่วงไอ้แว่นเหมือนกัน กลัวมันจะโดนพี่กุลทีกระทืบจมดินไปเสียก่อน”ไอ้พี่รหัสผมคงไม่เท่าไหร่ คงทำหน้าที่เพียงแค่คอยซัพพอร์ตแฟนเท่านั้น
“จะทำอะไร คิดหน้าคิดหลังด้วยนะหวาย อย่าหัวร้อน”ศรวัณรีบส่งข้อความไปเตือนเพื่อนเพราะกลัวหวายจะมุทะลุทำอะไรจนทำให้ตัวเองเดือดร้อนก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือลงและหันไปเปิดคอมเพื่อหาข้อมูลพี่กุลทีและพี่ไม้ทีช่วยหวายอีกแรกเมื่อเจอก็รีบจัดการส่งไปให้หวายในทันที ก่อนจะออกไปทานอาหารเย็น
“มีอะไรหรือยอดรัก”คายถามคนที่นั่งหน้าตาเคร่งเครียด คิ้วหนาเหมือนจะผูกเข้าหากันแต่เสียงเขาคงจะเบาไปหน่อย คนถูกถามถึงยังนั่งนิ่ง ๆ ไม่ตอบอะไรกลับมาไม่มีสิ่งใดจะสำคัญมากไปกว่าเขาสิ ในเมื่อศรวัณไม่สนใจ ผมก็ต้องทำให้หันมาสนใจอย่าง...ยกสองมือทาบบนใบหน้าเคร่งเครียด
“ยอดรักครับ”
“เฮ้ย! พี่คายทำบ้าอะไร ถอย...ถอยไปเลยนะ”ศรวัณรีบจับสองมือใหญ่ออกจากแก้ม แค่ถูกัั ใจมันก็เต้นอย่างกับรัวกลองแล้วเมื่อไหร่จะชินสักทีก็ไม่รู้
“เรียกร้องความสนใจอยู่ ยอดรักเป็อะไรทำไมวันนี้ดูเครียด ๆ เรียนหนัก...รับน้องหนักมากขนาดลืมพกสติกลับมาด้วยเหรอ”ั้แ่เมื่อตอนเย็นแล้วที่ใบหน้าศรวัณเคร่งเครียดจนหัวคิ้วแทบจะชนกันคายลูบไล้ผิวแก้มลื่นเบา ๆ ไปถึงหัวคิ้ว นวดคลึงเบา ๆ ให้คลายลง
“เปล่า...เปล่าไม่ใช่ ผมแค่มีเื่ให้ต้องคิดนิดหน่อย”ถ้าถามออกไปจะโดนโกรธไหมนะ แต่ถ้าไม่ถาม ในวันที่ความแตกมันก็จะมีปัญหาตามมาอีกเยอะแยะอีกอย่างคนสมองช้า...ภาษาบ้านก็เรียกว่าโง่ไม่อยากจะต้องมานั่งแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น
คายแตะปากกับหน้าผากคนตัวเล็กแล้วเคลื่อนลงไปเรื่อยๆ จนถึงปลายจมูกโด่ง
“เดี๋ยวซิพี่ คุยกันก่อน”ศรวัณรีบยกมือดันใบหน้าพี่คายให้ถอยห่างไป แต่เฮ้อ!มือพี่คายมันจะเยอะอะไรขนานนี้เนี่ย เหมือนปลาหมึกจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเดี๋ยวก็ลูบหน้า...ไปหลังหู ให้เขาได้มีเวลาหายใจบ้างได้ไหมเนี่ย
“ยอดรักมีอะไรจะคุยก็คุยซิ พี่ไม่ได้ห้ามสักหน่อย”คายดึงเอาร่างบางกว่ามานั่งบนตัก โอบแขนรอบกาย วางคางบนลาดไหล่กว้างพลางขบปากไปบนผิวเนื้อบริเวณลำคอ มือก็สอดเข้าไปในเสื้อยืดลูบไล้ผิวเนื้อเรียบลื่นแ่เบา
“อื้อ...พี่...พี่ปล่อยให้ผมก่อนได้ไหมนั่งแบบนี้มันอึดอัด” อยู่ใกล้ชิดขนาดนี้ แค่หายใจก็แทบจะไม่กล้าแล้วจะให้เขาคุยได้ยังไงกันเล่า
คายหัวเราะขณะกอดรัดร่างนุ่มนิ่มหอมและกดปากไปบนแก้มนุ่มฟอดใหญ่“แบบนี้แหละสบายแล้ว ยอดรักมีอะไรก็พูดมาได้แล้ว ถ้าไม่พูดเดี๋ยวจะพาไปอาบน้ำแทน”
ศรวัณทำเสียงขลุกขลักในลำคอชิ...เห็นเขากลัวเข้าหน่อยก็ขู่เอา ๆ อย่าให้เป็โอกาสของเขาบ้างก็แล้วไปจะเอาคืนให้หนักเชียว
“ว่าไง จะพูดหรืออาบน้ำ”
“วันนี้เราเจอพี่รหัสกันแล้วเต่าโดนแซวจนหลุดปากไปว่ามี...มีแฟนแล้ว” เกือบไปแล้วไหมล่ะเกือบหลุดคำพูดอีกคำออกมาแล้ว ไม่อย่างนั้นน้องเต่าตายแน่ ๆ เลย
“เื่แค่นี้เอง ไม่เห็นแปลกอะไร ยอดรักก็เหมือนกันถ้าเพื่อน ๆ ถามก็บอกไปได้เลยว่าอยู่กับแฟน”
แฟน! อยู่กับแฟน!ดังก้องอยู่ในหูแข่งกับเสียงของหัวใจที่มันกระหน่ำเต้นใบหน้าก็ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา โอ๊ย! ใครก็ได้ช่วยเขาที เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว
คายอดหัวเราะท่าทางงุนงงของศรวัณไม่ได้แต่มันน่ารักนะ...น่ารักเสียจนอยากจับกดไปเสียตอนนี้เลย แต่เฮ้อ!ต้องเห็นใจน้องมันหน่อยให้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจรับมือเขาที่สุดแสนจะน่ารักและหื่นไม่มีพิกัดสักหน่อยแต่เฮ้อ! มึงจะทนไปได้สักกี่น้ำวะไอ้คาย แค่นี้ก็อยากจะแย่แล้ว...อยากจับกดวันละหลายๆ หน
“พี่...พี่อย่าพูดเล่นแบบนี้ซิ ผมไม่ขำนะ”
“พูดเล่นตรงไหน อยากจับยอดรักทำเมียวันละหลาย ๆรอบอยู่นะ” คายพูดไม่ทันจบดีด้วยซ้ำ ศรวัณก็อ้าปากค้าง ทำตาโตด้วย น่ารักฉิบหายทำให้ชายหนุ่มอดใจไม่ไหว ยังไงก็ขอ...สำรวจให้ทั่วหน่อยเถอะ
“เฮ้ย! ไม่นะพี่คาย”
คายรีบปิดปากคนห้ามอย่างรวดเร็วกลีบปากบาง...นุ่มนิ่มแต่ให้ความรู้สึกดีและเขาก็ชอบอย่างที่สุดจูบที่เขารู้สึกว่ามันไม่เคยพอจนต้องกดย้ำลงไปหลาย ๆ ครั้งขบกัดก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากอุ่นกระหวัดกวัดเกี่ยวดื่มด่ำความหวานรสละมุนในโพรงปาก
“อื้อ...” อยากจะผลักกายแกร่งให้ถอยห่างไป แต่ศรวัณก็ทำได้เพียงแค่วางมือบนอกกว้างและยอมรับจูบที่บดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วงจากเร่าร้อนเป็อ่อนหวานและดูดดื่ม
“พี่คาย”
เสียงเรียกแสนเบาและสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่มันปะทุขึ้นมากลีบปากแดงบวมเจ่อสั่นระริกยั่วใจให้คายกดจูบลงไปอีกครั้งเขาดื่มด่ำกับความหวานและลูบไล้มือไปบนผิวกายเรียบลื่น เรื่อยไปจนถึงยอดอกที่เมื่อััลงไป คนตัวเล็กก็สะดุ้งที่มาพร้อมกับเสียงครางแ่เบา เหมือน้าจะยั่วให้เขากดจมูกลงไปบนลำคอสูดดมกลิ่นกาย ปากก็ขบกัดผิวเนื้อขาวจนมีรอยแดงมากยิ่งขึ้น
“หยุด...หยุดก่อน” ศรวัณเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองถ้าไม่หยุดตอนนี้...ยาวแน่ คางเหลือง ฟ้าเหลืองด้วย
“ไม่หยุดได้ไหม พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะ”
อย่า...อย่าอ้อนได้ไหมใจที่มันอ่อนแออยู่แล้วกำลังอ่อน...มันกำลังถูกหลอมละลาย
คายส่งสายตาเว้าวอนนิ้วยาวลูบไล้บนแก้มที่ทั้งนุ่มและหอม กดลงบนเรียวปากสีแดงสด“ยอดรักจะให้พี่รอไปอีกนานเท่าไหร่ ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ไม่พอให้ยอดรักรู้หรือไงพี่รู้สึกยังไงกับเรา”
พะ...พี่คายกำลังพูดเื่อะไรอยู่ช่วยพูดให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม คน...คนคิดช้า (โง่) อย่างเขาไม่เข้าใจ
คายได้แต่กลอกตาไปมาสำหรับบางคนที่บอกด้วยการกระทำอย่างเดียวไม่พอสินะเขาจะต้องบอกให้รู้ด้วยคำพูดย้ำลงไป แต่ตอนนี้...ยังไม่ถึงเวลานั้นด้วยถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะมองออกแล้วว่าศรวัณรู้สึกยังไงกับเขาแต่ว่าการอยู่ด้วยกันไม่ใช่เพียงแค่ระยะเวลาอันสั้น เขาควรปล่อยเวลาให้ยาวนานไปกว่านี้ให้ศรวัณมั่นใจจริง ๆ ทุกอย่างจึงจะก้าวต่อไปได้อย่างมั่นคง
“พี่ให้เวลายอดรักทบทวนความรู้สึกของตัวเอง...แต่อย่าให้พี่รอนานนะ”ถ้าทนไม่ไหวขึ้นมา ถูกเขาจับกดแล้วอย่ามาโทษละกัน ท่าทางน่ารัก ๆยั่วกันโดยไม่ตั้งใจแบบนี้ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนไปได้สักกี่น้ำ
“บอกเพื่อนได้เลย อยู่กับพี่...ฮื่อ ซีโร่ด้วย”คายรีบบอกเมื่อเ้าตัวดีที่นอนหลับอยู่บนเบาะของตัวเองส่งเสียงร้องเตือนมา“มีพี่เป็แฟนที่หล่อ รวย...น่ารักและเอาใจเก่ง พร้อมซัพพอร์ตยอดรักได้ตลอดเวลา”
“ไม่...ไม่คุยกับพี่คายแล้ว ผมไปอาบน้ำดีกว่า”เขินโว้ย! คนอะไรพูดออกมาได้ไม่อายปาก แต่...เป็แฟนกันั้แ่เมื่อไหร่แล้วทำไมถึงได้สุขใจแบบนี้วะ อยากยิ้มไม่ยอมหุบเลย
คายมองร่างเพรียวบางที่รีบเดินไปหาซีโร่ลูบหัวมันแ่เบาก่อนจะก้มไปกระซิบกระซาบกับเ้าเหมียวตัวแสบ“พี่คายพูดอะไรก็ไม่รู้เนอะซีโร่เนอะ ปะเราเข้าไปในห้องกันดีกว่า”แล้วสองมือเล็กก็จัดการอุ้มตัวเหมียวตัวแสบพาเดินกันเข้าไปในห้องนอนอย่างเร็วแต่เขาก็ยังทันได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคมเป็ประกายแวววาว
เมื่อเห็นว่าศรวัณเดินเข้าไปห้องนอนเรียบร้อยแล้วคายที่คิดว่าตนเองคงจะรอให้ยอดรักรับรู้ความรู้สึกของตนเองที่มีต่อเขานานมากไปไม่ได้ก็รีบโทรหาผู้ร่วมขบวนการอีกคนเพื่อเร่งเื่นี้ให้เร็วขึ้น...ว่าแต่เฮียก้องจะเอาด้วยไหม
1K
