@ห้างสรรพสินค้า Dฉันโทรนัดพี่เจให้มาเจอกันที่ร้านอาหารภายในห้าง เพราะวันนี้ไม่รู้จะทำอะไรน่ะสิ อยู่เฉยๆมันก็พลอยจะคิดถึงพี่คินตลอดเลย บ้าที่สุด!“ฉันกับแกอยู่ด้วยกันบ่อยจนผู้ชายฉันจะหายหมดแล้วนะ” พี่เจหันมามองบนใส่ฉันระหว่างกำลังเดินซื้อของ”ก็ขวัญไม่รู้จะมากับใครหนิ เพ้นท์มันก็ต้องทำงาน มีแต่พี่นั่นแหละว่างตลอด” “รู้ได้ไงว่าฉันว่าง ฉันอาจจะมีนัดกับผู้ก็ได้“”พี่จะทิ้งให้ขวัญอยู่เหงาๆคนเดียวจริงดิ“ ฉันหันไปมองพี่เจตาปริบๆ”ไม่ต้องมาทำหน้าตาแบบนั้น ฉันไม่สงสาร“”เชอะ!” ฉันสะบัดหน้าหนีพี่เจอย่างหมั่นไส้ ”นี่ๆ นั่นใช่พี่คินที่แกส่งรูปมาให้ฉันดูเมื่อคืนปะ หน้าเหมือนอะ” ฉันหันไปมองตามนิ้วชี้ของพี่เจทันที เห็นพี่คินกำลังเดินเลือกซื้อของกับผู้หญิงท่าทางน่ารักที่เกาะแขนแข็งแรงของพี่เขาแล้วคอยดึงให้เดินตาม ภาพที่ฉันเห็นทำให้หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ให้ตายสิ!”น่าจะ..ใช่” “อย่าทำหน้าหง๋อยแบบนั้นสิ เมื่อกี้ยังเถียงกับฉันหน้าระรื่นอยู่เลย” พี่เจผลักหัวฉันเบาๆหนึ่งที ฉันเลยส่งยิ้มแห้งๆกลับไปให้”เห็นแค่นี้ขวัญยังเจ็บเลยอะ อย่าว่าแต่อยู่ใกล้บ่อยๆเลยเหอะ” “อย่าไปยอมแพ้สิ แกชอบมาตั้งนานนม” “ไม่อยากยอมแพ้หรอก แต่พี่คินมากับผู้หญิงนะพี่เจ!” ฉันหันไปพูดเสียงหนักใส่พี่เจทันที เหอะ ก็รู้อยู่หรอกนะว่าพี่คินน่ะเจ้าชู้ แต่พอมาเจอกับตาก็รู้สึกเจ็บกว่าที่คิดชะมัดเลย “แล้วไง อาจจะไม่ใช่แฟนก็ได้ ไหนแกบอกพี่คินของแกเจ้าชู้ไง“ “แต่่ว่า...” “เป้าหมายมีไว้พุ่งชน ไปเลย” พี่เจจับข้อมือฉันแล้วลากให้เดินไปหาพี่คินด้วยความรวดเร็ว แม้ฉันจะพยายามดึงข้อมือตัวเองออกขนาดไหนก็สู้แรงควายของพี่เจไม่ได้ เกร์บ้าอะไรแรงเยอะจังวะ”พะ..พี่เจ เดี๋ยวสิ” “อ้าวขวัญ” เสียงทุ้มเข้มของพี่คินดังขึ้น ฉันถึงกับต้องกลืนน้ำลายดังอึกแล้วค่อยๆหันไปยิ้มกว้างให้พี่คิน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆเขาถึงกับมองมาด้วยความงงงวย”พี่คินสวัสดีค่ะ เอ่อ นี่พี่เจเป็นพี่ที่มหาลัยค่ะ” พี่คินมองลงมาที่ข้อมือฉันเพราะพี่เจยังคงจับเอาไว้แน่น”สวัสดีครับ“ ฉันหันไปมองพี่เจด้วยความสงสัย จะมาทำแอ๊บแมนเสียงเข้มเพื่ออะไรเนี่ย”ใครคะพี่คิน” ผู้หญิงที่ยืนข้างพี่คินมองมาที่ฉันกับพี่เจแล้วเงยหน้าขึ้นไปถามพี่คินเสียงใส “ขวัญน่ะ เพื่อนน้องสาวพี่” ทำไมเจ็บอีกล่ะ บ้าจริง”อ๋อเหรอคะ ฉันชื่อเพียวนะคะ“ เพียวส่งยิ้มสดใสน่ารักมาให้ฉันกับพี่เจ ฉันเลยส่งยิ้มกลับไปให้ “แล้วนี่ขวัญมาทำอะไรที่นี่“ พี่คินหันมาถามฉันแต่ก็ยังคงเหลือบมองมาที่ข้อมือฉันที่พี่เจจับอยู่ ว่าแต่พี่เจจะจับข้อมือฉันอีกนานปะ พอสบัดออกก็จับแน่นขึ้นแถมยังถลึงตาใส่ฉักอีก อะไรของพี่!”เอ่อ มาซื้อของน่ะค่ะ“”ขวัญ ไหนหิวไง ไปหาอะไรกินกันมั้ย” ฉันหันขวับเงยหน้ามองพี่เจด้วยความงงหนักกว่าเดิม จะมาพูดเสียงเข้มมาดแมนเกินเบอร์กับฉันทำไม “อะไรอ่ะพี่เจ ขวัญยังไม่ได้..””ตามๆฉันไปเถอะ” พี่เจก้มลงมากระซิบใกล้หูฉันด้วยความรีบร้อน ฉันเลยได้แต่พยักหน้าหงึกหงักถึงจะไม่เข้าใจที่พี่เจพูดก็เถอะ “เอ่อ กะ...ก็ได้ค่ะ””พี่จะไปหาอะไรกินพอดี ไปด้วยกันมั้ยขวัญ เจมาด้วยก็ได้นะ” จู่ๆพี่คินก็ถามฉันเสียงเข้มต่ำลงแล้วหันไปถามพี่เจที่ยืนข้างฉันต่อ เหมือนพี่คินจะอารมณ์ไม่ดีเลยอะ “ครับ” “พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย” พอพี่คินกับเพียวเดินห่างจากพวกเราพอสมควร ฉันก็หันไปถามพี่เจทันที “อ่อยขั้นแรกไงล่ะ” พี่เจยิ้มเจ้าเลห์แล้วยักคิ้วให้ฉันสองสามที “อ่อยอะไร นี่มันอ่อยตรงไหน” “เอ้า ฉันอุตส่าห์ทำตัวเหมือนเป็นแฟนแกเลยนะ ยังจะบื้ออีก” “แฟน!?“ “ชู่ว อย่าเสียงดังเดี๋ยวแผนฉันก็แตกหมด” พี่เจรีบเอามือมาปิดปากฉันอย่างรวดเร็ว “แผนบ้าไรพี่เจ ไม่เห็นจะเข้าใจ” ฉันดึงมือพี่เจออกแล้วมองเขาคิ้วขมวด”ฉันจะแกล้งเหมือนคบกับแกไง แล้วคอยดูว่าพี่คินของแกจะมีท่าทางแบบไหน” “แล้วถ้าเขาไม่ได้มีท่าทางแบบที่พี่คิดล่ะ” “เขาก็คงไม่สนใจแกจริงๆ” คำพูดของพี่เจบาดลึกในจิตใจฉันจนหน่วงดิ่งลงเหวอย่างไม่รู้ตัว “งั้นพี่ไม่ต้องทำแผนอ่อยอะไรนี่แล้วแหละ ก็ดูดิ พี่คินดูไม่สนใจขวัญจริงๆ” ฉันเหลือบมองไปทางพี่คินกับเพียวที่เดินคุย หัวเราะกันอย่างมีความสุขด้านหน้าห่างออกไปไกลพอสมควร“บอกว่าอย่าเพิ่งคิดแบบนั้นไง เขาไม่ได้บอกว่าเป็นแฟนกัน นั่นก็คือแกมีหวัง” “...” ฉันเงียบไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรอีกแล้วอ่ะ มันจะมีหวังแน่เหรอวะ “เถอะน่า ทำตามที่ฉันบอกก็พอ เข้าใจปะ” พี่เจเอามือมาลูบหัวปลอบใจฉันเหมือนเป็นลูกหมาหลงทาง ฉันพยักหน้าให้เขาแล้วหันไปมองทางพี่คินอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันกับพี่คินเราสบสายตากันโดยบังเอิญ ฉันชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันมามองพี่เจแต่เหมือนพี่คินจะส่งสายตาดุดันมาแวบนึงด้วยอ่ะ คงไม่ใช่หรอกมั้ง