ตะวันวาด

        ตะวันวาดเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในช่วงเย็นวันถัดมา.. เธอยังคงคิดไม่ตกเรื่องคอนโดที่พัทยา.. ใจจริงเธออยากจะปรึกษาภูจินดา แต่เธอรู้ว่าพี่สาวต้องเสนอจ่ายเงินให้เธอก่อนแน่นอน และตะวันวาดไม่ต้องการให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น

        ถ้าหากจะกู้เงินจากธนาคาร เธอก็ไม่มีหลักค้ำประกันใด ๆ ที่จะมีมูลค่าสูงพอที่จะทำให้เธอได้เงินก้อนหลัก 5 ล้าน..

        ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา.. ตะวันวาดเปิดโทรศัพท์มือถือของตัวเองเช็คข้อมูลบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังมากขึ้น..

        หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาที หญิงสาวก็รีบโทรหาภูจินดาต่อทันที..

        ร้านคาเฟ่ใจกลางเมือง ห่างจากบ้านอัศวะนัยไม่ไกลนัก..

        “2 ล้าน? ” ภูจินดาเบิกตาโตเมื่อได้ยินตัวเลขที่ตะวันวาดบอกเธอ หญิงสาวตรงหน้าโทรมาหาเธออย่างร้อนรน ก่อนจะบอกเธอว่าตัวเองมีความจำเป็นบางอย่างที่ต้องใช้เงินสด อยากรบกวนเบิกเงินเดือนล่วงหน้า

        ตะวันวาดพยักหน้าตอบ

        อีก 3 ล้านเธอจะกู้ธนาคาร… ตะวันวาดนึกถึงข้อมูลที่เธอพบว่ามีบางธนาคารที่ปล่อยสินเชื่อส่วนบุคคลโดยที่ไม่ต้องมีสินทรัพย์ค้ำประกัน.. ถึงตอนนั้นเธอคงต้องลองเสี่ยงดูว่าตัวเองจะสามารถขอกู้ได้มากแค่ไหน

        “เงินตั้งสองล้าน ตะวันจะเอาไปทำอะไร” ภูจินดาถาม.. เรียกให้ตะวันวาดกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

        ตัวเลขสองล้านจริง ๆ นั้นไม่ได้มากมายนัก ทว่าเมื่อได้ยินจากหญิงสาวที่แสนมัธยัสถ์ตรงหน้าทำให้ภูจินดาอดประหลาดใจไม่ได้

        ตะวันวาดทำหน้าลำบากใจ เธอรู้ว่าภูจินดาต้องจี้ถามเธอแน่นอน

        “พี่จินอย่าถามตะวันเลยนะ.. ถือว่าตะวันขอร้อง.. พี่จินไม่ต้องห่วง ตะวันจะอยู่ทำงาน ใช้เงินคืนพี่ครบทุกบาททุกสตางค์แน่นอน”

        แป๊ะ!

        พูดจบประโยคภูจินดาก็ใช้นิ้วดีดเข้าที่หน้าผากของตะวันวาดทันที

        “โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลงยกมือลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ

        “ฉันรู้ว่าเธอคืนแน่ รู้จักกันมานานขนาดนี้ แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมถึงบอกฉันไม่ได้? ” เสียงเล็กยังคงคาดคั้น ภูจินดาหรี่ตามองตะวันวาดอย่างเอาเรื่อง

        “เพราะตะวันไม่อยากรบกวนพี่ไปมากกว่านี้...”

        แป๊ะ!

        ภูจินดาดีดหน้าผากอีกฝ่ายอีกครั้ง คราวนี้ตะวันวาดไม่ร้อง แต่ทำหน้าเหยเก

        “อย่ามาปัญญาอ่อน” คนเป็นพี่สาวเหวใส่ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น

        “ไม่รู้ล่ะ.. ถ้าเธอไม่บอกฉันก็ไม่รับปากว่าจะช่วย”

        คราวนี้กลายเป็นตะวันวาดที่อ้าปากค้าง..

        “พี่จินนน.. ~” เสียงหวานร้องเรียกชื่อโหยหวน

        นัยน์ตากลมปิดลงเล็กน้อยส่ายหน้ากับตัวเอง.. ทำไมเธอถึงคิดว่าเธอจะสามารถปิดปังภูจินดาได้นะ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องไม่ยอมอย่างแน่นอน..

        “จะบอกหรือไม่บอก!? ”

        ตะวันวาดทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่สุดท้ายก็ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ภูจินดาฟังอยู่ดี.. หลังจากฟังเรื่องราวจบ ภูจินดาก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง..

        “อ้ออออ.. มิน่าล่ะ..”

        “...”

        “มิน่าล่ะ..”

        “...” ตะวันวาดมองอีกฝ่ายด้วยเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า ขณะที่ภูจินดาเอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมา พยักหน้าหงึกหงักกับตัวเอง

        “มิน่า....” หล่อนพูดคำเดิมซ้ำอีกครั้ง

        “มิน่า.. อะไรเหรอพี่จิน? ”

        ภูจินดาตวัดใบหน้าขวับมองตะวันวาด

        “มิน่าพี่ธันดูเอ็นดูตะวันขนาดนั้น.. เพราะรู้จักกันตั้งแต่เด็กนี่เอง” ประโยคบอกเล่าจากภูจินดาทำให้ตะวันวาดอึ้งไปเล็กน้อย.. คนตัวเล็กหัวเราะแห้ง

        “พี่จินมั่วแล้ว.. จริง ๆ เค้าแค่ไม่ได้ไล่ตะวันออกจากบ้าน ไม่ได้รู้จักอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”

        ภูจินดาหรี่ตามองน้องสาว

        “ตะวัน.. ตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่ว่าจะเลขคณิตฯ วิทย์ อังกฤษ วิชาการอะไรสมองฉันก็ไม่สู้ทั้งนั้น.. แต่ถ้าเป็นเรื่องคนละก็.. แค่กะพริบตาฉันก็เดาได้แล้ว” เธอกล่าว

        ตะวันวาดสูดลมหายใจเข้าลึก.. เลี่ยงหลบสายตาอีกฝ่าย

        “ถ้าเค้าเอ็นดูตะวันจริง.. คอนโดคงไม่ถูกขายหรอกค่ะ” หญิงสาวเอ่ย

        ภูจินดาเม้มริมฝีปากครุ่นคิด..

        “เอาเถอะ.. เอาเป็นว่าฉันตกลงจะช่วย!”

        ตะวันวาดหันกลับไปสบตากับภูจินดา รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า สองสาวยิ้มให้กันก่อนภูจินดาจะยกมือไปขยี้ผมสาวน้อยตรงหน้าเธอ..

        เช้าวันต่อมา.. คอนโดตรีธารา

        อันธกานต์ตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนกว้างไซส์คิงของเขา ชายหนุ่มกวาดมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือ เขาเช็คข้อความและอีเมลอย่างเคยชิน ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน.. ชื่อผู้ส่ง ‘Elsa (เอลซ่า) ’ อันธกานต์อ่านข้อความที่เพิ่งได้รับ เขาจ้องมันอยู่หลายนาทีก่อนจะพิมพ์ตอบสั้น ๆ

        ‘When will  you be in Bangkok?’ (จะถึงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่?)

        ร่างสูงถอนหายใจ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาอ่านอีกข้อความหนึ่งค้างอยู่.. ข้อความนั้นมาจากสินธพ เมื่ออ่านจบเขาก็กดโทรศัพท์หาสินธพทันที

        “สวัสดีครับคุณหนู” ปลายสายตอบรับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

        “ลุงครับ วันศุกร์นี้ผมจะพาวาเลนไทน์กลับคอนโดนะครับ”

        “ได้ครับ.. ยายหนูดูอาการดีขึ้นเยอะ น่าจะไม่มีปัญหา.. เอ้อ.. แล้วก็คุณหนูเห็นข้อความแล้วใช่ไหมครับ”

        “ครับ..”

        “แกจะซื้อคอนโดต่อด้วยเงินสดเลย.. แบบนี้ลุงว่าก็ดีนะครับ เพราะไหน ๆ คุณหนูก็จะขาย ส่วนพ่อแม่ตะวันก็จะได้อยู่ต่อ.. ลุงก็เลยว่าจะทำเอก.. สาร..”

        “ไม่ขายครับ”

        “อะ.. อะไรนะครับ”

        “ไม่ขายครับ”

        “...” สินธพเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างงุนงง

        “คุณหนูจะไม่ขายคอนโดแล้วเหรอครับ”

        “เปล่าครับ... ผมไม่ขายให้ตะวันวาด รบกวนลุงจัดการประกาศขายเหมือนเดิมนะครับ”

        “แต่หนูตะวันแกบอกว่า...”

        “รบกวนลุงจัดการอย่างที่ผมบอกนะครับ” อันธกานต์พูดสวนขึ้น โดยไม่สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยบอก

        “...” สินธพยังไม่ทันได้กล่าวอะไรต่อ อันธกานต์ก็วางสายไป

        บ้านสินธพ..

        คนเป็นลุงยกโทรศัพท์มือถือรุ่นโบราณออกจากหูตัวเอง เขามองโทรศัพท์อย่างงุนงง พลางยกมือเกาศีรษะ นิ่วใบหน้าจนคนเป็นภรรยาที่ยืนห่างออกไปไม่ไกลนักต้องถามขึ้น

        “เป็นอะไรน่ะ ทำหน้าอย่างกับโดนใครโกงเงิน” อัญญาเอ่ยขึ้น หัวเราะขำ ๆ

        สินธพส่ายหน้าไปมา

        “หลานเธอน่ะสิ.. ฉันงงจริง ๆ บางครั้งก็ไม่เข้าใจการตัดสินใจของเขาเลย” เสียงทุ้มแหบบ่นพลางเดินไปหาภรรยา

        อัญญาเลิกคิ้ว มองสามีของเธอ

        “เกิดอะไรขึ้น? ”

        สินธพสบตากับภรรยาปั้นสีหน้ายาก.. เขาชั่งใจว่าควรจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้อัญญาฟังหรือไม่..

        คอนโดตรีธารา

        อันธกานต์วางสายจากสินธพไปสักพักแล้ว.. ร่างสูงเดินเข้าห้องอาบน้ำไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์..

        ชายหนุ่มใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ ปกติเขาไม่ค่อยใช้เวลาในห้องอาบน้ำ ทว่าวันนี้กลับปล่อยให้ตัวเองแช่น้ำร้อนในอ่างจากุซซี่จนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง

        อันธกานต์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม.. ขณะที่เดินออกจากห้องนอนไปยังห้องแต่งตัว ขายาวหยุดชะงัก..

        แวบแรกอันธกานต์คิดว่าเขาตาฝาดไปเอง แต่เมื่อจ้องมองให้ดี นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มก็เบิกโตขึ้น

        “เธอเข้ามาได้ยังไง” เสียงทุ้มดุดัน ขณะที่เขาเดินฉับ ๆ ตรงไปยังแขกไม่ได้รับเชิญที่ปรากฏตัวขึ้น

        ตะวันวาดสะดุ้งลุกขึ้นยืนจากโซฟา หันขวับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่เธอนั่งรอมาเกือบครึ่งชั่วโมง

        สภาพเปลือยท่อนบนของอันธกานต์ทำให้หญิงสาวสติหลุดเล็กน้อย นัยน์ตากลมกะพริบปริบ ๆ ตะวันวาดสบตากับอันธกานต์

        “ฉันตั้งใจจะมาคุยกับคุณเรื่องคอนโดค่ะ”

        “ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมาทำไม ฉันถามว่าเธอเข้ามาได้ยังไง”

        คอนโดตรีธารามีการรักษาความปลอดภัยแตกต่างกับหอพักโกโรโกโสของตะวันวาดมากนัก.. เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเดินดุ่ม ๆ เข้ามาและขึ้นมาถึงห้องพักของเขาได้

        ตะวันวาดยังคงจ้องหน้าอีกฝ่าย

        “ฉันใช้กุญแจของพี่บุหลัน และถามที่อยู่จากลุงสินธพค่ะ” เสียงหวานตอบอย่างมั่นคง

        อันธกานต์สูดลมหายใจเข้าลึก.. ตวัดสายตาหันมองด้านข้างอย่างไม่สบอารมณ์

        “ออกไป” เสียงทุ้มเอ่ยนิ่ง

        หญิงสาวรู้สึกตะลึงงันเล็กน้อยที่โดนเขาไล่อย่างไม่ไยดีเช่นนั้น ทว่าตะวันวาดก็พยายามตั้งสติให้มั่นคง

        “ลุงสินธพบอกว่าคุณไม่ต้องการขายคอนโดให้ฉัน เงินฉันก็จะหามาคืนให้ได้ครบเต็มจำนวน แถมยังมีสัญญาก่อนหน้านั้นอีก ฉันไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น”

        อันธกานต์หันกลับมามองเธอ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเบิกโตขึ้น

        “ฉันไม่ขายให้เธอ แค่เพราะไม่อยากขายให้เธอ”

        ความดุดันที่ตะวันวาดไม่เคยสัมผัสทำให้เธอหัวใจเต้นแรงขึ้น..

        ความจริงแล้วหลังจากที่ทบทวนความดื้อดึงของตัวเอง.. อันธกานต์เขาตัดสินใจที่จะไม่ขายคอนโดตั้งแต่คืนที่ทะเลาะกับตะวันวาด เพียงแค่ยังไม่ได้คิดว่าอยากจะทำอย่างไรต่อ แต่เมื่อได้ยินว่าหญิงสาวจะซื้อคอนโดด้วยเงินสด ปฏิกิริยาต่อต้านภายในกลับเพิ่มตัวสูงขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ

        อีกอย่างเขาออกจะชอบที่เธอตามตอแยเขาเช่นนี้..