ภรรยาในพันธสัญญาของบอส - Bosss Proposal

        เขายังอมพะนำกระทั่งเดินกลับมาถึงรถ แยกกันนั่งคนละฝั่งโดยเจ้าตัวเป็นพลขับเช่นเดิม เพราะขามาเธอนั่งแท็กซี่ยังไม่กล้าขับรถใหม่ป้ายแดงของตัวเองมาเสี่ยงเพราะฝีมือการขับเงอะๆ งะๆ แม้คนจ่ายเงินซื้อให้จะคะยั้นคะยอให้ขับออกมาได้ ขูดขีดเป็นรอยช่างมันเพราะเขาซื้อประกันชั้นหนึ่งเตรียมไว้พร้อมสรรพ เพียงแค่ระวังไม่ให้เกิดอันตรายถึงขั้นเจ็บตัวเลือดตกยางออกก็พอ

        “คุณกำลังเหล่ตามองผมเหมือนค่อนขอดเลยรู้ตัวหรือเปล่า” เขาเอ่ยขณะคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเอง

        “บัวมีคำถามต่างหากล่ะคะ” เธอแก้ไขเสียใหม่ คนขี้เกรงใจ ตัวทำน้อยตัวนิดตอนถูกดุเริ่มปีกกล้าขาแข็งยกแขนขึ้นกอดอกมั่นแสดงให้เห็นชัดเจนเช่นกันว่าเธอไม่พอใจเขา มีเรื่องไม่สบายใจเต็มไปหมดนับตั้งแต่ถูกเขาดุเรื่องปริณธวัฒน์

        “ครับ ถามมาได้เลย” ชายหนุ่มยืดอกด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย

        “ทำไมคุณต้องทำท่าโกรธบัวขนาดนั้นด้วยล่ะคะ เรื่องคุณปัณ”

        ก็รู้นี่นะยัยบื้อว่าเขาโกรธเรื่องปริณธวัฒน์!

        “คืออย่างนี้นะครับ” เขาขยับเนื้อขยับตัว พลางหันมอง

        หญิงสาวประสานมือบนตักอีกหน เตรียมพร้อมรับฟังเหตุผลอย่างขะมักเขม้น

        “ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกชอบตอนรู้ว่ามีผู้ชายคนอื่นมาเกาะแกะภรรยาของตัวเองหรอก”

        “แต่บัวกับคุณปัณไม่มีอะไรเกินเลยกันนะคะ”

        “นั่นล่ะครับ ผมก็ไม่ชอบอยู่ดี” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา

        หญิงสาวเผลอขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่เข้าใจเหตุผลว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่ชอบใจที่เธอสนิทสนมกับปริณธวัฒน์

        “ถ้าคุณห่วงว่าจะมีคนอื่นบังเอิญเห็นเข้าแล้วมันจะส่งผลไม่ดีกับสัญญาแต่งงานของเรา ตราบใดก็ตามที่บัวยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของคุณอยู่ต่อไปบัวจะไม่พบเขาอีกแล้วค่ะ”

        “คุณคิดว่าผมแคร์แค่สัญญาเท่านั้นเหรอ”

        “แล้วมันมีอะไรมากกว่านั้นที่คุณห่วงหรือเปล่าคะ บัวจะได้ระวังตัวเองถูกไม่พานทำให้คุณไม่สบายใจอีก”

        คนมีประสบการณ์มากกว่าเกิดก่อนหลายปีระบายลมหายใจยาวเหยียด มาถึงขั้นนี้ยังต้องให้เขาแจกแจงให้ฟังอีกเหรอ

        “คุณห้ามเจอเขาสองต่อสองอีก เพราะผมหวง! มันไม่ได้ระบุไว้ในสัญญาก็จริงแต่ผมก็ขอสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด”

        หญิงสาวค่อยๆ ซึมซับคำว่า ‘หวง’ เต็มปากเต็มคำของเขาทีละน้อย

        ปลายนิ้วเรียวเชยควงสวยได้รูปขึ้นช้าๆ

        “ได้ยินชัด เข้าใจแจ่มแจ้งหรือยังครับ”

        กณิกนันท์กลืนน้ำลาย หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นระส่ำ

        อื้อ!

        มือเรียวกำเป็นหมัดเล็กๆ เกือบเผลอทุบแผงอกกว้างเมื่อเขาฉวยโอกาสรั้งแผ่นหลังเข้าหาโดยไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว

        “อยู่เฉยๆ” เขาดุเสียงต่ำ แล้วประทับริมฝีปากแนบชิดเรียวปากเรียวสวยกลิ่นหอมหวานคล้ายมีกลิ่นแอปเปิลเคลือบอยู่

        ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกเชื่องช้าดวงตาคู่สวยหรี่ปรือเล็กน้อยขณะมองริมฝีปากชื่นฉ่ำหลังผ่านการจูบยาวนาน

        “กันคุณลืมว่าเราเป็นอะไรกัน”

        รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏตรงเรียวปากหยักเป็นกระจับ

        ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มเข้ามาอีก ทำสาวเจ้าเกร็งตัวแข็งทื่อคิดว่าเขาจะขโมยจูบอีกหน แต่เขาทำเพียงดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ เพื่อเคลื่อนรถออกตัวมุ่งหน้าสู่บ้านต่างหาก

กณิกนันท์เอนหลังชิดเบาะ ล็อกใบหน้าไม่หันไปสบตา โชคดีที่ช่างม้วนผมหนาเป็นคลื่นขนาดใหญ่พอช่วยพรางพวงแก้มได้บ้าง ไม่เช่นนั้นเขาคงเห็นว่ามันกำลังแดงจัด ทั้งเขิน ทั้งอาย โดนขโมยจูบที่ลานจอดรถมีใครแอบเห็นบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้