ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 126 สหายใหม่ผู้เย็นชา

        หานชีเยวี่ยมองออกไปนอกกระจกหน้าต่าง เห็นหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่เธอเคยพบเมื่อวานนี้ เธอคนนั้นน่าจะชื่อหลี่เยวี่ย!

        ในตอนนั้นเองหานชีเยวี่ยมีความคิดว่ามันคงยากที่จะผูกมิตรกับใครสักคนในสหคามแห่งนี้ เพราะหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน ตัวเธอเองก็ไม่กล้าไว้ใจใครในสหคามอีกต่อไป ดังนั้น เธอจึงตั้งใจว่าต่อจากนี้เธอจะปฏิบัติต่อทุกคนในฐานะเพื่อนร่วมงานทั่วไป  ไม่ใกล้ชิดและไม่ห่างเหินจนเกินไปก็พอ

        ใจคนยากแท้หยั่งถึง ใครจะรู้ว่าที่แท้ในใจพวกเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

        หานชีเยวี่ยเอ่ยปากอย่างสุภาพ  ใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างเหมาะสม

        "พี่หลี่ สวัสดีค่ะ ต่อไปนี้คงต้องรบกวนพี่ช่วยดูแลด้วยนะคะ หนูยังเด็กและไม่มีประสบการณ์การทำงาน อีกหน่อยคงต้องขอคำแนะนำจากพี่บ่อยๆ ค่ะ"

        "เด็กฉลาดอย่างเธอ แค่มองปราดเดียวก็คงเข้าใจทุกอย่างแล้วล่ะ เสี่ยวหาน พี่เองก็เรียนมาน้อย ความสามารถก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร ในสหคามนี้ก็แค่ทำงานไปวันๆ เท่านั้นเอง คงให้คำแนะนำอะไรเธอไม่ได้หรอก แต่ถ้ามีอะไรที่พี่ช่วยได้ ก็บอกพี่มานะ พี่ยังพอมีแรงอยู่บ้าง"

        เมื่อได้ยินหลี่เยวี่ยพูดเช่นนั้น หานชีเยวี่ยก็เพียงแค่ยิ้มบางๆ และกล่าวขอบคุณ โดยไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ หลี่เยวี่ยไม่ได้ยินคำตอบที่คาดหวังไว้ ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอเห็นว่าหานชีเยวี่ยเป็นเด็กสาวที่บอบบาง คิดว่าคงจะมีอีกหลายเรื่องที่ทำไม่เป็น จึงตั้งใจเข้ามาตีสนิท

        ใครจะรู้ว่าเด็กสาวคนนี้จัดห้องทำงานของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลี่เยวี่ยมองไปรอบๆ  ก็เห็นว่าไม่มีผ้าปูที่นอนและเครื่องนอน

        "ทำไมเธอไม่เอาเครื่องนอนมาด้วยล่ะ? แบบนี้จะนอนยังไง?"

        "ตอนแรกหนูไม่ได้คิดจะนอนที่นี่ค่ะ บ้านหนูอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก เดินไปกลับครู่เดียวก็ถึงแล้ว" หานชีเยวี่ยพูดตามความจริง

        เธอกังวลว่าการอาศัยอยู่ในสหคามอาจทำให้มีเรื่องวุ่นวายมาถึงตัว เธอไม่ชอบคนที่ชอบสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเป็นที่สุด

        "เด็กคนนี้ ยังเด็กอยู่เลย ถึงจะเดินไปกลับได้ แต่ตอนกลางวันก็ต้องพักผ่อนบ้างสิ? " 

        ขณะที่พูด หลี่เยวี่ยก็จ้องมองหานชีเยวี่ยอย่างพิจารณา เสื้อผ้าที่หานชีเยวี่ยสวมใส่อยู่มีสภาพดีประมาณแปดส่วน แถมยังสะพายกระเป๋าสีเขียวขี้ม้าใบเล็กที่ดูสวยงาม แสดงให้เห็นว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่เลว ไหนจะยังกล้าใช้ผ้าสวยๆ แบบนี้มาทำผ้าม่านอีก หลี่เยวี่ยไม่เชื่อว่าหานชีเยวี่ยจะไม่มีเครื่องนอน ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเพราะยังเด็กและไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้  ไม่รู้ว่าคนในบ้านเธอทำไมไม่ช่วยเตือนกันบ้าง

        หลี่เยวี่ยมองผ้าม่านของหานชีเยวี่ยด้วยความอิจฉาอย่างมาก  สายตาที่ร้อนแรงนั้นทำให้หานชีเยวี่ยอดสงสัยไม่ได้ว่าผ้าม่านของเธอจะถูกจุดเผาต่อหน้าเธอไหม

        "ผ้าผืนนี้สวยจริงๆ นะ มันคงทำใจยากที่เธอจะตัดสินใจทำแบบนี้เนอะ ถ้าเป็นฉัน คงเอาไปตัดเสื้อผ้าใส่แล้ว"

        หลี่เยวี่ยอิจฉาหานชีเยวี่ยมาก

        จะไม่อิจฉาได้อย่างไร? เด็กที่มีเส้นสายกับโรงงานทอผ้าแบบนี้ คงไม่ขาดแคลนผ้าแน่ๆ

        หานชีเยวี่ยไม่ได้ตอบคำพูดนั้น เพียงแต่พูดว่า "ขอบคุณพี่หลี่มากนะคะ หนูทราบแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้มาทำงานหนูจะเอาเครื่องนอนมาด้วยค่ะ"

        ต้องยอมรับว่าคำเตือนของหลี่เยวี่ยก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย ในขณะที่คนอื่นกำลังพักผ่อนตอนกลางวัน เธอคงไม่นั่งเฉยๆ บนเก้าอี้ได้หรอกนะ? ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถพักผ่อนในมิติได้  แต่เวลาในมิติหยุดนิ่ง  แม้เธอจะตื่นขึ้นมาในมิติ  เวลาภายนอกก็ผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น

        เมื่อรู้สึกถึงความเย็นชาของหานชีเยวี่ย หลี่เยวี่ยก็รู้ว่าเด็กคนนี้เข้าหายาก และเธอก็รู้สึกได้ถึงความระแวดระวังของหานชีเยวี่ย

        ทั้งหมดเป็นเพราะหลิวอวี้เฟิน ผู้หญิงคนนั้นก่อเรื่องวุ่นวายขึ้น ทำให้การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีของพวกเธอกับสหายเสี่ยวหานนั้นยากขึ้น

        "งั้นดีแล้วล่ะ พี่ขอตัวไปก่อนนะ วันนี้ยังมีงานต้องทำอีก เธอทำงานไปเถอะ พี่ไม่รบกวนแล้ว"

        ทันใดนั้นหานชีเยวี่ยก็ทำตัวกระตือรือร้น เธอล้วงเมล็ดแตงโมออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วพูดว่า "พี่หลี่คะ ขอบคุณมากนะคะ นี่เป็นเมล็ดแตงโมจากบ้านหนู ลองชิมดูนะคะ"

        ถึงแม้จะเป็นแค่เมล็ดแตงโมกำมือหนึ่ง แต่นี่ไม่ใช่วันเทศกาล ใครจะยอมเสียเงินซื้อของแบบนี้กัน? หลี่เยวี่ยรู้สึกมีความสุขมากกับเรื่องที่แวะมาที่นี่เพียงครู่หนึ่งก็ได้รับเมล็ดแตงโมมากำหนึ่งแล้ว

        ทันใดนั้นความรู้สึกชอบหานชีเยวี่ยของเธอก็เพิ่มขึ้นมาก เด็กคนนี้ฉลาดและรู้จักเอาใจ  ดีกว่าหลิวอวี้เฟินที่น่ารำคาญคนนั้นมาก

        ในสหคามนี้ หยางแข็งแกร่งและหยินอ่อนแอนัก[1] เมื่อเทียบดูแล้วมีผู้หญิงน้อยกว่าผู้ชายมาก แต่ผู้หญิงสองคนนี้กลับเป็นเหมือนไม้เบื่อไม้เมา มักไม่ถูกกันเสมอ

        เว้นแต่จำเป็น  หลี่เยวี่ยและหลิวอวี้เฟินห่างเหินกัน ตอนนี้มีสหายหญิงคนใหม่มา แถมยังเป็นเด็กสาว หล่อนรู้สึกว่าผูกมิตรกับเด็กคนนี้คงดีกว่าการคบหากับหลิวอวี้เฟิน ส่วนเรื่องความเย็นชาของหานชีเยวี่ย หล่อนเลือกที่จะมองข้ามมันไป

        ไม่มีใครที่จะสนิทสนมกันได้ตั้งแต่แรกพบหรอก

        หลี่เยวี่ยเพิ่งจะออกไป เสี่ยวหลี่ว์ก็เดินกลับเข้ามาทันที

        "สหายเสี่ยวหาน เธอยังไม่รู้ว่าจะไปตักน้ำที่ไหนใช่ไหม? ฉันไปตักให้เธอก็ได้"

        เสี่ยวหลี่ว์ตั้งใจจะช่วย แต่ถูกหานชีเยวี่ยปฏิเสธ

        "สหายเสี่ยวหลี่ว์ ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไปเองได้  แค่บอกทางฉันมาก็พอแล้ว"

        น้ำเสียงของหานชีเยวี่ยเรียบๆ ไม่เย็นชาจนเกินไปและก็ไม่กระตือรือร้นมากนัก เสี่ยวหลี่ว์ทำอะไรไม่ได้  จึงได้แต่บอกทางให้หานชีเยวี่ย

        "ห้องตรงนั้นเป็นโรงอาหารของสหคาม น้ำร้อนที่เราใช้ก็มาจากโรงอาหาร เวลาทานอาหารกลางวันจะมีคนตีแผ่นเหล็กในลานบ้าน ตอนนั้นเธอเอากล่องข้าวไปตักข้าวได้เลย ค่าอาหารจ่ายเป็นรายเดือน ไม่ต้องเตรียมเงินหรือคูปองทุกวัน…"

        ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลพื้นฐานของสหคาม หานชีเยวี่ยฟังอย่างตั้งใจ เพื่อไม่ให้สับสนและหาที่ทานข้าวไม่เจอ

        "น้ำเย็นอยู่ตรงที่ฉันเพิ่งไปตักมานั่นแหละ สหายเสี่ยวหานไปตักน้ำร้อนเถอะ ฉันไปตักน้ำเย็นให้"

        ตอนที่เสี่ยวหลี่ว์พูดแบบนั้น เขาก็รู้สึกแปลกๆ ตอนที่หานชีเยวี่ยเข้ามา ถึงแม้ว่าเธอจะถือของมาเยอะ แต่ก็ไม่เห็นเธอถือถังน้ำ ทำไมตอนนี้ถึงมีถังน้ำอยู่ในห้องทำงานได้?

        แต่เสี่ยวหลี่ว์ก็คิดว่าอาจเป็นเพราะของเยอะเกินไป เขาเลยไม่ได้สังเกต

         หานชีเยวี่ยได้แต่ปฏิเสธต่อไป "ไม่ต้องหรอกค่ะ สหายเสี่ยวหลี่ว์ เรื่องพวกนี้ฉันทำเป็นประจำอยู่แล้ว  ฉันทำเองได้ อีกอย่างต่อไปนี้พวกเราเป็นสหายกัน ฉันคงไม่รอให้คนอื่นมาช่วยตลอดหรอกค่ะ"

        สิ่งที่เธอพูดนั้นก็มีเหตุผล จนทำให้เสี่ยวหลี่ว์รู้สึกผิดหวัง แต่นี่ก็ชัดเจนแล้ว ว่าหานชีเยวี่ยไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะเป็นมิตรกับทุกคน แต่จริงๆ แล้วเข้าหายาก เขาตัดสินใจว่าจะไปปรึกษาน้าของเขา ให้น้าช่วยคิดแผนการหรือแม้แต่ช่วยเป็นพ่อสื่อให้

        หานชีเยวี่ยไม่รู้ว่าเสี่ยวหลี่ว์คิดอะไรอยู่ และก็ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการไช่ที่ดูเหมือนจะดีกับเธอ เป็นน้าของเสี่ยวหลี่ว์

        หานชีเยวี่ยถือกระติกน้ำร้อนเดินตรงไปที่โรงอาหาร

        โรงอาหารเป็นห้องเล็กๆ มีเขียง มีเตา และมีผู้หญิงอายุประมาณห้าสิบกว่ากำลังนวดแป้งอยู่

        "คุณป้า สวัสดีค่ะ หนูชื่อหานชีเยวี่ย เป็นเจ้าหน้าที่คนใหม่ค่ะ"

        "สหายเสี่ยวหาน ได้ยินมาว่าจะมีสหายผู้หญิงที่ยังสาวมาใหม่ ไม่นึกเลยว่าเธอจะยังสาวขนาดนี้ หน้าตาก็สะสวยด้วย"  ป้าคนนั้นยิ้มแฉ่ง

        เชิงอรรถ 

        [1]หยางแข็งแกร่งและหยินอ่อนแอนัก มีการเปรียบเทียบว่าผู้ชายคือหยาง และผู้หญิงคือหยิน ดังนั้นประโยคนี้จึงหมายความว่า จำนวนพนักงานในสหคามที่เป็นผู้ชายมีจำนวนมากกว่าจำนวนพนักงานที่เป็นผู้หญิง