ตอนที่ 15 — เสียงหัวเราะของรดา
เช้าวันต่อมา เมฆา วรุฒ และจิตรากลับไปตั้งฐานที่กระท่อมเล็กใกล้สะพาน
เมฆานั่งดูภาพจากกล้องอินฟราเรดเมื่อคืนอยู่หน้าจออย่างตั้งใจ
บนจอมีภาพเงาเด็กหญิงชัดเจน — ใบหน้าครึ่งยิ้ม ครึ่งเศร้า
“พี่เมฆา...” วรุฒจ้องจอ “ผมว่าถ้าผีเด็กยิ้มแบบนี้ในหนัง ผมไม่กลัวเลยนะ ผมจะซื้อป๊อปคอร์นมาดูต่อด้วย”
เมฆาไม่ละสายตา “อย่าเพิ่งตลก นี่ไม่ใช่ภาพธรรมดา — มันไม่ใช่รังสีความร้อนจากร่างกาย แต่มันสะท้อนจากสนามแม่เหล็กที่ถูก ‘บันทึกไว้’”
จิตราหันมาถาม “เหมือนภาพจำ?”
“ใช่” เมฆาพยักหน้า “คล้ายกับพลังงานจากอารมณ์เข้มข้นที่ติดอยู่ในสภาพแวดล้อม... ไม่ใช่ิญญา แต่คือปรากฏการณ์ทางพลังงานที่เกิดซ้ำ”
วรุฒย่นคิ้ว “งั้นสรุป... ผีเด็กเป็เทปบันทึกพลังงาน? แบบผีเวอร์ชันแผ่นเสียง?”
“พูดแบบนั้นก็ไม่ผิด” เมฆาว่าพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “แต่ต่างตรงที่ใครบางคนตั้งใจ ‘อัด’ เทปนี้ไว้”
จิตราขมวดคิ้ว “ใครจะอัดพลังงานผีไว้ได้...”
เมฆาหันไปหยิบเอกสารเก่าที่ได้จากบ้านริมฝั่งน้ำ “ชื่อคนนี้อาจตอบได้ — เสี่ยธาดา วิทยพงศ์”
วรุฒสะดุ้ง “พี่พูดชื่อแล้วขนลุกเลย เสี่ยใหญ่ในคดีปลอมงานศิลป์ใช่มั้ย?”
“ใช่ เขาเคยลงทุนโครงการ ‘ศิลป์จากจิต’ ที่ทดลองจับคลื่นสมองคนตอนมีอารมณ์รุนแรง เพื่อแปลงเป็ภาพศิลปะ...”
เมฆาวางแฟ้มบนโต๊ะ “แล้วคนทดลองที่ตาย... คือแม่ของเด็กคู่นี้”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ
วรุฒเบาเสียง “พี่กำลังบอกว่า เสี่ยใหญ่ทดลองกับแม่ แล้วลูก... เลยกลายเป็สื่อกลางของพลังงานนั้น?”
เมฆาตอบเรียบ “อาจจะไม่ตั้งใจ แต่พลังงานที่เหลือจากการทดลองเชื่อมเข้ากับสิ่งที่เด็กเห็น — จนกลายเป็ภาพจำติดสะพาน”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในเครื่องบันทึกเสียง — ไม่มีใครเปิดมันเลย
วรุฒสะดุ้ง “ผมไม่ได้กดนะ!”
เสียงเด็กพูดตามมา “อย่าเชื่อใคร... แม้แต่เสียงนี้”
ทุกคนหันมองหน้ากันทันที
เมฆายิ้มจาง ๆ “เธอฉลาดกว่าที่คิด... ผีเด็กกำลังทิ้งปริศนาให้เรา”
วรุฒยังไม่คลายตึง “พี่... ผมว่าผีคนนี้ถ้าไปเรียนหนังสือได้ คงสอบติดคณะนิเทศแน่เลย พูดเป็ปริศนาเก่งขนาดนี้”
จิตราหัวเราะหลุด “นายยังเล่นได้อีกนะ!”
“ก็ผีเขามีเสียงหัวเราะ ผมไม่อยากแพ้ทางเสียงหัวเราะของเด็กผี!”
เมฆามองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนหยุดตกแล้ว แต่บรรยากาศยังคงชื้น
เขาพูดเสียงเรียบ “คืนนี้เราจะกลับไปใต้สะพานอีกครั้ง — แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อตามหาผี... เราจะตามหาคนที่บันทึกมันไว้”
จิตรถาม “หมายถึงใคร?”
“เสี่ยธาดา... หรือใครก็ตามที่เขาสั่งให้ทำการทดลองต่อหลังจากนั้น”
วรุฒถอนหายใจ “ขออย่างเดียวพี่ ถ้าเจอเสี่ยใหญ่จริง ผมจะขอให้ผีเด็กมาหลอกเขาแทนเราเลยได้ไหม”
“ไม่ต้องหลอก” เมฆาว่า “แค่ให้ความจริงมันดังพอ... เขาก็จะกลัวเอง”
เมฆาหยิบกล่องบันทึกพลังงานขึ้นมา ตรวจดูไฟสัญญาณ — มีแสงจาง ๆ กะพริบอยู่ภายใน
เหมือนพลังงานบางอย่างกำลังรอจะพูดอีกครั้ง
เขาพึมพำเบา ๆ
“คืนนี้... เราจะได้ยินเสียงหัวเราะนั้นอีกแน่”
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
560
![[จบ] สวรรค์ประทานหนูน้อยนำโชคมาสู่ครอบครัวชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722910840_22167980.webp)
