ค่ำคืนในวันนี้ภายในห้องขังแห่งนึงมันได้กลายเป็ฝันร้ายของอาชญากรที่ถูกขังอยู่ร่วมกัน ร่างเงาสีแดงสดที่ย้อมไปด้วยเืไล่ล่าสังหารคนภายในห้องนั่นอย่างไร้ปราณี ด้วยพลังระดับนักสู้แห่งดวงดาวระดับที่1ย่อมที่จะไม่มีปัญหาอะไรในการฆ่าคนพวกนี้ ถึงพวกมันจะเป็อาชญากรก็จริงแต่พวกมันก็เป็เพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น ย่อมไม่สามารถที่จะรับมือตัวตนที่บ้าคลั่งและเริ่มลืมตาตื่นนี้ได้
"อ๊าก ชะ..ช่วยด้วย! ผู้คุมไปอยู่ที่ไหนกันวะ ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นมันบ้าไปแล้ว!!"
"ทะ..ท่านไครเซอ ได้โปรดไว้ชีวิต พวกเราไม่เคยรังแกท่านเลยซักนิด"
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องขังตกตายกันทีละคน พวกมันก็แทบจะฉี่ราดออกมา น้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างสกปรกและเปอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ แต่ละคนทำได้เพียงคุกเข่าลงและขอร้องให้สัตว์ร้ายตนนั่นหยุดการสังหารหมู่ พวกมันกลัวว่าเหยื่อรายต่อไปอาจจะเป็ชีวิตของพวกมันเองก็เป็ได้
ใจกลางห้องขังไครเซอชักหมัดของตนเองออกมาจากซากศพที่แตกกระจายนั่น
แปะ! แปะ! ....
เืสีแดงสดที่ติดบนหมัดนั่นเริ่มหยดลงทีละนิด สร้างเสียงและบรรยากาศให้ดูน่าสะพรึงกลัวมากยิ่งขึ้น ไครเซอสูดหายใจเข้าลึกๆด้วยความอิ่มเอม การฆ่าคนที่เขาไม่เคยทำมาก่อน ในตอนแรกมันก็คิดว่าอาจจะเป็สิ่งที่โหดร้ายและดูจะสะอิดสะเอียน แต่เมื่อเขาได้ััถึงหมัดที่กระทบเข้าสู่ร่างกายนั่น ความรู้สึกต่างๆที่เขาได้ััเมื่อกี้นี้มันชั่งเป็อะไรที่น่าหลงใหลยิ่งนัก นี่มันคืออำนาจและพลังที่นักสู้แห่งดวงดาวมี ความรู้สึกของพวกเขาในสังหารผู้คนก็คงจะเป็ประมานนี้
< ไม่แปลก ตอนที่ฟื้นคืนสภาพร่างกายของโฮสต์ ตัวของเราก็ทำการปรับเปลี่ยนห้วงอารมณ์ที่อยู่ภายในให้เยียบเย็นมากยิ่งขึ้น ตัดความเมตตาหรืออ่อนแอออกไปจนสิ้น การจะเป็ตัวร้ายนั่นทั้งจิตใจและร่างกายจะต้องไร้ความปรานีต่อสิ่งมีชีวิตใดๆ ต่อให้จะถูกตราหน้าว่าเป็อาชญากรที่ชั่วร้ายที่สุดแล้วมันจะทำไม มันยังดีกว่าพวกที่ตีสองหน้าเป็ไหนๆ นี่แหละคือจุดหมายที่โฮสต์จะได้ก้าวเดินหลังจากนี้ >
ระบบอธิบายถึงเหตุผลที่เขานั่นััเช่นนี้ได้
"เข้าใจละระบบ ตัวของข้าก็ว่าอยู่ตอนที่เริ่มฆ่าพวกมันทิ้ง อารมณ์ของข้าในตอนนี้นั่นมองพวกมันเป็เพียงแค่เป้าที่ลองพลังก็เท่านั้น"
ไครเซอเมื่อได้ยินเช่นนั่นก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ มิน่าละว่าทำไมเมื่อฆ่าคนอื่นแล้วตัวของเขาถึงได้มีอารมณ์ร่วมเช่นนี้ โดยปกติแล้วนั่นสิ่งมีชีวิตที่ทำการฆ่าคนอื่นโดยบังเอิญ พวกเขาอาจจะใกับสิ่งที่ตนเองทำหรือไม่ก็อาเจียนออกมาด้วยความสะอิดสะเอียน มันคือพื้นฐานในฐานะของสิ่งมีชีวิต ยิ่งเป็สิ่งชีวิตที่มีสติปัญญาอย่างเช่นมนุษย์แล้วด้วย พวกเขาก็ยิ่งจะละเอียดอ่อนต่อเื่พวกนี้เป็อย่างมาก แต่ด้วยระบบที่เข้ามาแทรกแซงในห้วงอารมณ์ต่างๆ มันก็ทำให้ชายหนุ่มนั่นหมดปัญญาในเื่นี้ไปเลย
"หึหึ เป็คนดีมันยากเกินไปจริงๆ ความคิดในอดีตที่ถูกปลูกฝังมามันช่วยอะไรไม่ได้เลยซักนิด แต่เราก็ได้รู้ถึงบางสิ่งที่ตัวของเราได้รับมาในตอนนี้ ตราบใดที่มีพลัง ทุกสิ่งจะต้องยอมสยบอยู่ใต้ฝ่าเท้า เมื่อมีอำนาจทุกสิ่งจะต้องเปลี่ยนแปลงไป"
"งั้นหลังจากนี้ตัวของเราจะเป็อาชญากรที่ร้ายกาจที่สุดและทำให้จักรวาลแห่งนี้ต้องสั่นะเืไปเลย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...."
ชายหนุ่มหัวเราะร่าออกมาด้วยความใจจริงเป็ครั้งแรก มันคือความรู้สึกที่ได้ปลดปล่อยสัญชาติที่ได้เก็บงำเอาไว้ จากนั่นเขาก็หันขวับมองไปยังเป้าหมายถัดไป ร่างเงาที่อาบย้อมไปด้วยเืพุ่งทะยานเข้าใส่และไล่ล่าสังหารผู้คนที่อยู่ภายในห้องขังต่อ ชะตากรรมของมนุษย์ที่อยู่ภายในห้องนั่น ไม่ต้องบอกเลยว่าจะลงเอยยังไง ยิ่งมีภารกิจแรกของระบบตัวร้ายด้วยแล้ว มีหรือที่ไครเซอ์จะพลาดและปล่อยให้พวกมันมีชีวิต
และแล้วเวลาก็ผ่านพ้นไปไม่กี่นาที เศษซากของอาชญากรหลายสิบคนนอนตายบนผืนปูนด้วยสภาพที่อนาถ เืมากมายย้อมชะโลมไปทั่วทั้งห้องขัง บางคนถูกะเิสมองด้วยหมัดลุ่นๆนั่น บางคนก็ตัวงอเป็กุ้งราวกับว่าถูกบางสิ่งเข้าบดขยี้ ส่วนที่อนาถที่สุดเลยก็คือมีอาชญากรคนนึงตัวแตกสลายกลายเป็เศษซาก ไม่เหลือเค้าโครงของมนุษย์ อวัยะภายในทั้งหมดแตกกระจายไปทั่วบริเวณสร้างกลิ่นเหม็นที่เน่าฟุ้ง
ท่ามกลางเศษซากโลหิตนั่น ร่างที่เต็มไปด้วยเืยืนหอบหายใจอยู่เล็กน้อย ถึงจะบอกว่าเป็คนธรรมดาก็เถอะ แต่มันก็ยังต้องใช้พลังงานร่างกายที่มากมายอยู่ดี
"หมดแล้ว? 40คน ข้าฆ่าพวกมันทั้งหมด"
ไครเซอบ่นพึมพำออกมาพลางกวาดมองไปยังซากศพพวกนั่น เขาไม่ได้รู้สึกผิด เขาไม่ได้รู้ถึงความตื่นเต้น ภายในใจของเขาตอนนี้คือความสงบที่ราวกับยืนอยู่ทุ่งหญ้า มันเป็ความรู้สึกที่แปลกประหลาดเมื่อได้สังหารหมู่มนุษย์ชนเผ่าเดียวกัน
< ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสิ้น สังหารอาชญากรทั้งหมดที่อยู่ในห้องขังนี้ รางวัลภารกิจคือ พลังริปเปอร์ที่สามารถควบคุมอณูเืได้อย่างอิสะ โฮสต์จะรับของรางวัลเลยหรือไม่ >
เมืื่อสังหารจนหมดสิ้น หน้าต่างโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นมาที่เบื้องหน้าของเขา ไครเซอเมื่อเห็นว่าสามารถรับรางวัลได้เลยก็พยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น หัวใจของมันเริ่มเต้นระรัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังริปเปอร์ที่เป็จุดสูงสุดของจักรวาล ในที่สุดมันก็จะได้รับมา โอกาสที่ทุกคนคาดหวังไว้ใน0.1%นั่น สำหรับมันแล้วไม่จำเป็ต้องทำอะไรเช่นนั่น เมื่อมีระบบอยู่ทุกสิ่งย่อมเป็ไปตามที่มันคิด
< เริ่มต้นกระบวนการถ่ายโอนพลังริปเปอร์ควบคุมอณูเื >
< ติ๊ง! อัตราการเชื่อมต่อพลังในระดับความเข้ากันได้12% มีโอกาสที่จะสามารถใช้พลังได้อย่างไม่สมบูรณ์ >
< ปี๊บ! ปี๊บ! แจ้งเตือน!! แจ้งเตือน!! ความเข้ากันได้ของร่างกายและพลังริปเปอร์ต่ำกว่า30% เริ่มต้นกระบวนการปรับเปลี่ยนเซลล์ภายในร่าง ระบบตัวร้ายเริ่มเข้าแทรกแซงพลังริปเปอร์ เปลี่ยนแปลงร่างกายให้รองรับพลังได้100% >
< ติ๊ง! เสร็จสมบูรณ์ อัตราการเชื่อมต่อพลังในระดับความเข้ากันได้100% เริ่มการถ่ายโอนพลังริปเปอร์ >
ไครเซอจ้องมองการทำงานของระบบด้วยดวงตาที่สั่นไหว ไม่คิดเลยว่าระบบจะสามารถแปรเปลี่ยนความเข้ากันได้ของร่างกายและพลังให้กลายเป็สมบูรณ์ได้ มันเป็สิ่งที่น่าเหลือเชื่อเท่าที่มันเคยพบเห็นมาเลยเชียวละ
1K
![ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยปากแซ่บ ผู้ใช้วาจานำโชคในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744087062_6194598.webp)
