ตอนที่ 16 ตรวจสอบ (2)
ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงวัยกลางคนก็เปิดประตูเมื่อเห็นว่าผู้ที่มาเยือนคือจ้าวไคฝู จึงคิดว่าอีกฝ่ายคงมีข่าวคราวอะไรแล้วเลยเอ่ยถามไม่หยุดปาก “ผู้ใหญ่บ้าน ได้ข่าวตงเอ๋อร์ของข้าแล้วหรือเจ้าคะ”ตงเอ๋อร์คือชื่อของลูกนางที่หายตัวไป
จ้าวไคฝูส่ายศีรษะ แววตาของหญิงผู้นั้นค่อยๆ หมองหม่นลงผ่านไปครู่หนึ่งถึงค่อยยิ้มขมขื่นแล้วเอ่ยขึ้น “ก็นั่นสินะเวลาล่วงเลยไปนานขนาดนี้แล้ว”
ลูกของนางเป็นคนแรกที่หายตัวไปความหวังที่เจ้าตัวจะกลับมานั้นริบหรี่มาก
“ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านคือผู้ใดหรือ”แม่นางเฉียนรวบรวมสติเก็บอารมณ์ให้สำรวมเรียบร้อย แล้วก็เห็นอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างกายจ้าวไคฝู
จ้าวไคฝูเบี่ยงตัวไปด้านข้าง ก่อนเอ่ยแนะนำ“ผู้นี้คือท่านเซียนหลินจากสำนักเชวี่ยอวิ๋น ส่วนด้านข้างคือลูกศิษย์ของเขา...”
ยังพูดไม่ทันจบ แม่นางเฉียนก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลินเฉินทันทีนางก้มศีรษะคำนับหลินเฉินไม่หยุดและพูด “ท่านเซียนโปรดช่วยลูกของข้าด้วยเถิดช่วยลูกของข้าด้วยเจ้าค่ะ...”
ตอนนี้หลินเฉินละปวดหัวจริงๆคนที่นี่ชอบคุกเข่ากันหมดหรือไร เขาเพิ่งเดินทางมาที่นี่ไม่นานเริ่มแรกจ้าวไคฝูก็คุกเข่าให้ มาตอนนี้แม่นางเฉียนก็คุกเข่าให้เขาอีก ตัวร้ายอย่างเขารับไว้ไม่ไหวหรอกนะ!
“ข้าเดินทางมาถึงที่นี่แล้วย่อมให้ความช่วยเหลือสุดความสามารถแน่นอน ท่านลุกขึ้นมาก่อน...”พอได้ยินหลินเฉินพูดเช่นนี้ แม่นางเฉียนถึงได้ค่อยๆ ลุกขึ้น
จ้าวเสียวเป่าดิ้น พยายามจะลงจากอ้อมกอดจ้าวไคฝูเขาเลยยอมปล่อยตัวอีกฝ่ายลงอย่างช่วยไม่ได้
ขาน้อยๆ สองข้างขยับเดินเข้าไปหาแม่นางเฉียนเมื่อนางเห็นดังนั้นก็ย่อตัวลงแล้วพยายามฉีกยิ้ม “เสียวเป่า มีอะไรหรือจ๊ะ”
จ้าวเสียวเป่าทำหน้านิ่วเหมือนลูกซาลาเปาพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา “ท่านป้า เวลาอารมณ์ไม่ดีก็ไม่ต้องยิ้มหรอกขอรับท่านยิ้มแบบนี้ เสียวเป่าเห็นแล้วยิ่งรู้สึกแย่นะ” พูดจบเขาก็ใช้มือลูบใบหน้าของแม่นางเฉียนเบาๆ
น้ำตาของแม่นางเฉียนไหลพรูลงมา นางกอดเสียวเป่าแน่น แปลกมากตลอดหลายวันมานี้นางอดทนเก็บกลั้นเอาไว้คนเดียว ด้วยไม่อยากให้ใครเป็นห่วงฉะนั้นเวลาอยู่ข้างนอกถึงได้แสดงออกว่าตนเองเข้มแข็งพอมาวันนี้เสียวเป่าพูดกับนางเยี่ยงนี้เข้า ไม่รู้เป็นเพราะอะไรน้ำตากลับไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุม
“ท่านป้า ท่านไม่ต้องเสียใจไปหรอกขอรับ พี่ชายเซียนบอกแล้วว่าจะช่วยพวกเราเอง”พูดจบเขาก็หันหน้าไปพูดกับหลินเฉิน “พี่ชายเซียนขอรับ ท่านบอกสิขอรับว่าจริงหรือไม่”
หลินเฉินไม่แสดงสีหน้าอารมณ์ใดๆ แต่ก็ยังเอ่ยตอบ “ใช่”
แม่นางเฉียนอุ้มเสียวเป่ากลับไปให้จ้าวไคฝูเช็ดน้ำตาที่หางตาด้วยรอยยิ้มแล้วพูดขึ้น “ผู้ใหญ่บ้านเจ้าคะท่านต้องจับตามองเสียวเป่าเอาไว้ให้ดีๆ นะเจ้าคะ”
จ้าวไคฝูแสดงสีหน้าท่าทางจริงจัง “วางใจเถิดแม่นางเฉียนข้าจะปกป้องเสียวเป่าของข้าให้ดีแน่นอน”
หลินเฉินไม่สนใจว่าพวกเขาจะพูดคุยอะไรกันอีกเดินไปด้านข้างแล้วกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบๆ
นี่มันบ้านไร่กลางท้องนาที่เรียบง่ายที่สุด
กั้นรั้วล้อมรอบแปลงผักที่ปลูกด้วยพืชผักนานาพันธุ์ มีทั้งสีเขียวสีแดงแสดงให้เห็นถึงความอุดมสมบูรณ์แห่งฤดูใบไม้ผลิ
จากการสังเกตดูภายนอกเพียงอย่างเดียวก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติอะไร เขาจึงใช้พลังจิตตรวจสอบไปรอบหนึ่งแต่ก็ยังไม่พบไอปีศาจในละแวกนั้นเลยสักนิด
เวลานี้เอง ลมก็พัดโชยมาเบาๆใบไม้ที่ร่วงตกอยู่บนพื้นถูกสายลมพัดลอยปลิวหลินเฉินก้มลงไปเก็บใบไม้สีเขียวขึ้นมาใบหนึ่ง
จ้าวไคฝูเห็นหลินเฉินจ้องสิ่งของในมือไม่ละสายตาก็นึกว่าอีกฝ่ายพบอะไรเข้า เลยเดินมาหาด้วยความแปลกใจ
เมื่อเข้าไปดูและเห็นว่าของในมืออีกฝ่ายเป็นเพียงใบไม้สีเขียวเขาก็ผิดหวังขึ้นมาฉับพลัน
หลินเฉินวางใบไม้สีเขียวนั้นลงโดยไม่พูดไม่จาขณะเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว อยู่ๆ เขาก็ตาดีพบเห็นอะไรบางอย่างตรงมุมผนังเข้า
เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนเผยแววตาพึงพอใจออกมา หาเจอแล้ว!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
2K
