ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงและโม่อวี้เฉินเข้าวังไปเฝ้าฮ่องเต้ฉินพร้อมกัน

        ยามนี้ฮ่องเต้ฉินกำลังเดือดดาลจึงเอ่ยกับโม่อวี้เฉินเสียงเย็นชาว่า "ยามนี้ข้าเชิญพวกเจ้าสามีภรรยามาเข้าเฝ้ายังยากเย็นถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

        "เสด็จพ่อโปรดระงับโทสะพ่ะย่ะค่ะ ลูกกำลังจัดการคดีของต้าหลี่ซื่อ"โม่อวี้เฉินกล่าวด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม "คุณหนูใหญ่ตระกูลกู้ผู้นั้นวางแผนใส่ร้ายชิงเฉิงในตอนนั้นนางต้องได้รับการลงทัณฑ์พ่ะย่ะค่ะ"

        "แม้แต่แม่ทัพไป๋ก็ยังไม่ถือสา แต่พวกเจ้ากลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้อย่างไรเสียกู้ตงหลิงผู้นี้ก็เป็นพี่สาวแท้ๆ ของพระชายาเจ้าจะบีบคั้นให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายเลยหรือ?" ฮ่องเต้ฉินมองกู้ชิงเฉิงและเอ่ยทีละคำอย่างเน้นย้ำ

        "ฝ่าบาทไม่เคยถูกผู้อื่นวางแผน ใส่ร้ายและถูกกล่าวหาเช่นเดียวกับที่หม่อมฉันเคยเจอมาดังนั้นเสด็จพ่อจึงยังสามารถยืนอยู่ที่นี่และพูดจาเสียงดังได้" กู้ชิงเฉิงอัดอั้นเต็มอก นางยังไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกไปกลับถูกฮ่องเต้ฉินกล่าวโทษเสียก่อน แน่นอนว่านางย่อมไม่แสดงท่าทีดีๆ ให้เขาเห็นถึงกับโต้ตอบออกไปอย่างตรงไปตรงมา

        "เจ้า...เจ้าบังอาจ" ฮ่องเต้ฉินถึงกับอึ้งงันไปกับคำโต้ตอบนั้นเขาไม่คาดคิดว่ากู้ชิงเฉิงจะกล้าโต้แย้งเขาเช่นนี้ นางช่างกล้าหาญยิ่งนัก

        "หากไม่เคยผ่านความทุกข์ระทมของผู้อื่น อย่าได้ปลอบโยนให้ผู้อื่นทำความดี"กู้ชิงเฉิงเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเย็นชา นางเชิดหน้าขึ้นสีหน้าเยือกเย็นเป็นปกติ ไม่เห็นฮ่องเต้ฉินที่อยู่เบื้องหน้าอยู่ในสายตาแม้แต่น้อยก่อนหน้านี้ที่นางยอมเข้าวังมาฝังเข็มให้เขานั้นเป็นเพียงเพื่อปกป้องอันหยวนถังเท่านั้น แต่ยามนี้ เรื่องราวในอดีตได้ปรากฏชัดแจ้งแล้วนางจึงไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัวอีกต่อไป

        ฮ่องเต้ฉินมองสำรวจกู้ชิงเฉิงดวงตาฉายแววหลากหลาย ยากจะคาดเดาความรู้สึกเขารู้สึกว่าตนเองประเมินกู้ชิงเฉิงต่ำไป เมื่อเทียบกับห้าปีก่อนนางไม่ได้เพียงหายจากความโง่เง่าเท่านั้น ตอนนี้เขากลับมองนางไม่ออกเสียแล้ว

        "พระชายา เจ้าอย่าได้คิดจะอาศัยบารมีของตระกูลไป๋ ทำสิ่งใดตามอำเภอใจ"เสียงของฮ่องเต้ฉินแฝงไปด้วยคำเตือน

        "ฝ่าบาทสามารถอาศัยฐานะองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นกระทำสิ่งใดตามอำเภอใจได้แล้วหม่อมฉันเพียงอาศัยความจริง ไม่ได้เชียวหรือเพคะ?" กู้ชิงเฉิงไม่เหลือช่องว่างให้เลยแม้แต่น้อย 

        นางสนใจเพียงความจริงเท่านั้นตระกูลไป๋ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรนางมากมายนัก และที่ไป๋จุ่นก้าวออกมาก็เพื่อตระกูลไป๋เอง กู้ชิงเฉิงไม่ได้รู้สึกว่าตนเองควรซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลท้ายที่สุดแล้ว สิ่งนี้ก็เป็นเพียงการต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์เท่านั้น

        นางไม่ใช่ร่างเดิมความรู้สึกที่มีต่อตระกูลไป๋จึงมีเพียงจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมซึ่งจางหายไปมากแล้ว

        โม่อวี้เฉินที่อยู่ข้างๆไม่ได้แสดงความประหลาดใจแม้แต่น้อยเขารู้ดีว่ากู้ชิงเฉิงในยามนี้เป็นผู้ที่ชื่นชอบการแก้แค้นเมื่อมีหนี้แค้นย่อมต้องชำระ ไม่ยอมให้ตนเองต้องทนทุกข์ ดังนั้นแม้ว่านางจะโต้เถียงกับฮ่องเต้ฉิน เขาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย เขาคาดว่า หากนางโมโหมากเข้าคงถึงขั้นลงมือเลยทีเดียว

        "เจ้า..." ฮ่องเต้ฉินโกรธจนตัวสั่นนับตั้งแต่เขาก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้มาก่อนเขาพลันยกมือขึ้น และตบไปที่ใบหน้าของกู้ชิงเฉิง ไม่เหลือความปรานีใดๆ

        "เสด็จพ่อ!" โม่อวี้เฉินกลับยกมือขึ้นดึงกู้ชิงเฉิงมาอยู่ด้านหลังตนเองเพื่อปกป้อง‘เพียะ’ เสียงดังสนั่นฝ่ามือของฮ่องเต้ฉินตบลงบนใบหน้าของโม่อวี้เฉิน ดังสนั่นหวั่นไหวเห็นได้ชัดว่าเขาใช้แรงอย่างมาก

        โม่อวี้เฉินหันหน้าเล็กน้อยมองฮ่องเต้ฉินด้วยสายตาเย็นชาว่า "ที่ชิงเฉิงพูดนั้นไม่ถูกหรือพ่ะย่ะค่ะ? กู้ตงหลิงในตอนนั้นเกือบวางเพลิงเผาผลาญพวกเขาทั้งแม่ลูกนางยังลงมือสังหารฮูหยินรองตระกูลกู้ และสมคบคิดกับแคว้นศัตรูเกือบทำให้ตระกูลไป๋ถูกทำลายล้าง แต่นางกลับโยนความผิดทั้งหมดไปให้ชิงเฉิงเช่นนั้น ชิงเฉิงสมควรที่จะเป็นเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ แม้จะรู้ความจริงแล้วก็ยังต้องทนเก็บกดเอาไว้เช่นนั้นหรือ?"

        เขาก็โกรธเช่นกันใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาปวดแสบปวดร้อน แสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ฉินใช้แรงมากเพียงใดเพื่อกู้ตงหลิงที่ชั่วร้ายและน่ารังเกียจเช่นนี้ ฮ่องเต้ฉินช่างคลุ้มคลั่งยิ่งนักเขาก็ไม่อาจเข้าใจได้

        "ลูกอกตัญญู" ฮ่องเต้ฉินโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม"เจ้ากลับกล้าโต้เถียงข้าเพื่อสตรีคนหนึ่ง"

        "ก็ไม่ใช่เพื่อสตรีคนหนึ่งหรือเสด็จพ่อจึงไม่คำนึงถึงสิ่งใดแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะถึงขั้นไม่คำนึงถึงเกียรติยศของจักรพรรดิเลยด้วยซ้ำ" กู้ชิงเฉิงราวกับต้องการให้เรื่องราวบานปลายจึงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาในยามนี้

        สีหน้าของฮ่องเต้ฉินมืดครึ้มยิ่งนักเขาเงื้อแขนขึ้นหมายจะตบโม่อวี้เฉิน แต่ครานี้โม่อวี้เฉินไม่ได้ยืนรับฝ่ามือหากแต่ยกมือขึ้นบีบข้อมือของเขาไว้

        ฮ่องเต้ฉินผู้นี้เคยเป็นฮ่องเต้ที่ควบม้าทำศึกมาแต่ครั้งอดีตก่อนขึ้นครองราชย์ก็ร่วมออกศึกกับกองทัพตระกูลไป๋มาหลายปีแต่ยามนี้เขากลับใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเสียจนพละกำลังไม่ได้ดีดังก่อนหน้าอีกทั้งโม่อวี้เฉินยังเป็นชายหนุ่มที่แข็งแกร่ง จึงไม่อาจต้านทานแรงของเขาได้เลยเมื่อข้อมือถูกบีบจับไว้ เขาก็ไม่อาจสะบัดให้หลุดพ้นได้

        กู้ชิงเฉิงเองก็คาดไม่ถึงว่าโม่อวี้เฉินจะลงมือเพื่อนางแล้ว เขาถึงกับทำร้ายฮ่องเต้

        “เสด็จพ่อ ท่านคือประมุขแห่งแว่นแคว้น มีสายตานับร้อยคู่จับจ้องอยู่เสมอน้ำพยุงเรือได้ฉันใด ก็พลิกคว่ำเรือได้ฉันนั้นหากปรารถนาจะเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์แต่กลับยอมทำลายทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อสตรีเพียงคนเดียว” โม่อวี้เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเน้นย้ำทีละคำพลางสะบัดมือของฮ่องเต้ฉินทิ้ง

        ฮ่องเต้ฉินผู้นี้โลภมากเกินไปเขาอยากให้ตระกูลไป๋เชื่อฟังคำสั่ง อยากให้ราษฎรสรรเสริญอยากรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว และอยากเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลเป็นจักรพรรดิที่ทรงคุณธรรม แต่กลับใช้วิธีที่เหี้ยมโหดและไร้ความรู้สึกเพื่อให้บรรลุเป้าหมายแล้ว ไม่ว่าสิ่งใดก็ยอมทำทั้งสิ้น

        “เจ้า... เจ้าจะไปรู้อะไร!” ฮ่องเต้ฉินถูกสะบัดจนถอยไปหลายก้าวสีหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันกรอด “วันนี้หากคุณหนูใหญ่ตระกูลกู้มีอันเป็นไป ไม่ว่าร้ายหรือดีเจ้าย่อมไม่อาจเลี่ยงความรับผิดชอบไปได้”

        เขาอุตส่าห์ตามหาสตรีที่เหมาะสมได้แล้วจะปล่อยไปเช่นนี้ได้อย่างไร ความทุกข์ระทมของเขา มีผู้ใดจะล่วงรู้บ้างเล่าโม่อวี้เฉินไม่คิดว่าฮ่องเต้ฉินจะลุ่มหลงถึงเพียงนี้ เขาพูดจนถึงขั้นนี้แล้วฮ่องเต้กลับไม่รู้สึกรู้สาใดๆ เสียสติไปแล้วจริงๆ ฟังจากคำกล่าวของเขาแล้วกู้ตงหลิงย่อมมีความสำคัญต่อเขามาก แม้แต่กู้ชิงเฉิงก็ยังสับสนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชาตินี้ ดูเหมือนจะไม่เหมือนในนิยายต้นฉบับแม้แต่น้อย

        “ตระกูลไป๋ก็อย่าหวังว่าจะรอดพ้นไปได้ เรื่องนี้ ไป๋จุ่นเป็นตัวต้นเหตุ”ฮ่องเต้ฉินกล่าวด้วยดวงตาสีแดงก่ำ 

        “อย่าคิดว่าหลายปีมานี้ ตระกูลไป๋มีอำนาจยิ่งใหญ่แล้วข้าจะไม่กล้าแตะต้องพวกเจ้า” ขณะเดียวกันก็จ้องเขม็งไปยังกู้ชิงเฉิงกู้ตงหลิงเป็นเช่นนี้ ก็ล้วนเป็นเพราะกู้ชิงเฉิง

        กู้ชิงเฉิงเองก็จ้องกลับไป“ฮ่องเต้ทรราช”

        “เจ้า... ทหารเข้ามา!” ฮ่องเต้ฉินคำรามเสียงต่ำ“จงคุมตัวพระชายาไปที่คุกหลวงจงเหรินฝู่ซะ”

        “เสด็จพ่อ หากเขากล้าแตะต้องนาง ก็อย่าหาว่าลูกไม่ไว้หน้า” โม่อวี้เฉินรู้สึกว่าฮ่องเต้ฉินเสียสติไปแล้วจริงๆ

        “ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้” ฮ่องเต้ฉินกัดฟันกรอดเขาถูกโอรสของตัวเองคุกคาม ย่อมไม่สบอารมณ์ ในต้าฉิน เขาคือผู้ที่อยู่เหนือทุกสิ่งแต่ยามนี้สองสามีภรรยากลับลบหลู่เขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาย่อมไม่อาจยอมรับได้ถึงขั้นเกิดจิตสังหาร

        “ฝ่าบาท” ทันใดนั้นเสียงห้าวหาญก็ดังขึ้นชายชราผมขาวโพลนกับหัวหน้าขันทีเดินเข้ามา เขาก้าวเท้าอย่างฉับไวหัวหน้าขันทีต้องวิ่งเหยาะๆ จึงจะตามทัน เมื่อเข้ามาถึงหัวหน้าขันทีก็คุกเข่าลงที่เท้าของฮ่องเต้ฉิน “ฝ่าบาทกระหม่อมไม่อาจหยุดแม่ทัพไป๋ได้” สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        เมื่อเห็นแม่ทัพไป๋สีหน้าของฮ่องเต้ฉินก็เปลี่ยนไปหลายครา แต่เขาก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพียงโบกมือให้หัวหน้าขันทีออกไป จากนั้นจึงหันไปมองไป๋ฉี่เหริน“แม่ทัพไป๋กลับมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใดกัน? เหตุใดไม่บอกกล่าวล่วงหน้าข้าจะได้ไปรับด้วยตนเอง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดไม่มีทีท่าดุดันเช่นก่อนหน้า

        “กระหม่อมไม่กล้า” ไป๋ฉี่เหรินกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาจากนั้นก็ไม่ได้สนใจฮ่องเต้ฉินอีก แล้วหันไปมองกู้ชิงเฉิงแทน 

        “ชิงเฉิง เป็นเจ้าจริงๆ เจ้ายัง... ยังมีชีวิตอยู่” เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยดวงตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวกลับมีน้ำตาคลอเบ้าเขาได้รับข่าวก็ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ชายแดนแล้วรีบกลับมา ตลอดห้าปีมานี้เขาไม่เคยหยุดตำหนิตนเองเลยแม้แต่วินาทีเดียว