ฤดูหนาว ที่คราวนั้น

    คุณกลางขา

    “ป้าครับทำไมต้องเรียกคุณขา” ป้าย้อยพยักพเยิดกระซิบข้างหูนาริสาอดขำไม่ได้

    “จริงเหรอป้า”

    “จริ้งงง คุณ กลางขานี่งี่เง่างอแงไปพักหนึ่งเลยแหละเมื่อโตขึ้นเข้าใจความหมายคำว่ากลางขา555”

    “ก็จริงนะป้าคุณผู้หญิงนี่ก็แปลก”

    “ก็คุณพ่อของเธอเป็๲ถึงหม่อมราชวงศ์ค์ก็เลยติดคำสุภาพมา” นาริสาพยักหน้า

    “เอาแกงกลับดีกว่าไป กินข้าวด้วยกันเหอะ จะได้มีเพื่อนคุย” ป้าย้อยยกถ้วยแกงกลับ นาริสาต้องจำใจเดินตามต้อยๆ



    นิยายแนะนำ