“ป้าครับทำไมต้องเรียกคุณขา” ป้าย้อยพยักพเยิดกระซิบข้างหูนาริสาอดขำไม่ได้
“จริงเหรอป้า”
“จริ้งงง คุณ กลางขานี่งี่เง่างอแงไปพักหนึ่งเลยแหละเมื่อโตขึ้นเข้าใจความหมายคำว่ากลางขา555”
“ก็จริงนะป้าคุณผู้หญิงนี่ก็แปลก”
“ก็คุณพ่อของเธอเป็ถึงหม่อมราชวงศ์ค์ก็เลยติดคำสุภาพมา” นาริสาพยักหน้า
“เอาแกงกลับดีกว่าไป กินข้าวด้วยกันเหอะ จะได้มีเพื่อนคุย” ป้าย้อยยกถ้วยแกงกลับ นาริสาต้องจำใจเดินตามต้อยๆ