ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

        ท่านอ๋องเห็นหนิงมู่ฉือมีสีหน้าอึดอัดใจรู้ทันทีว่าไปสะกิดถูกแผลอันเจ็บปวดในใจนางเข้าให้แล้ว จึงไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ

        จ้าวซีเหอเห็นใบหน้าปวดใจของหนิงมู่ฉือคิดอยากจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ จึงแกล้งทำเป็นหัวเราะออกมาพร้อมกับเปลี่ยนเรื่อง“ท่านพ่อท่านรู้หรือไม่ว่าฝีมือการทำอาหารของนางโด่งดังไปทั่วหล้าแล้ว”

        ท่านอ๋องได้ฟังก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่งเอ่ยกับหนิงมู่ฉือว่า “นางหนูหนิงเจ้ามานั่งนี่ก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า” ท่านอ๋องตบที่นั่งข้างตัวเป็นการบอกให้นั่งลงด้านข้าง

        หนิงมู่ฉือก้มหน้าขณะทรุดนั่งลงด้านข้างท่านอ๋องนางเงยหน้ามองท่านอ๋องด้วยสีหน้าไม่สงบนัก “ท่านอ๋อง ท่านมีเรื่องใดจะคุยกับฉือเอ๋อร์หรือเจ้าคะ”

        “นางหนูหนิงข้ารู้ว่าเจ้ามีฝีมือทำอาหารเหนือผู้ใดเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ทุกคนล้วนอยากเห็นว่าหน้าตาเจ้าเป็นอย่างไรแต่ฐานะของเจ้าในตอนนี้ไม่เหมาะจะเป็นจุดสนใจของผู้คนการมีฐานะสูงส่งเป็นเรื่องอันตรายต่อเจ้า” ท่านอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจ

        “ฉือเอ๋อร์…ทราบเจ้าค่ะ” นางพยักหน้าก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง

        จ้าวซีเหอที่นั่งฟังอยู่ด้านข้างเอ่ยออกมาว่า“ท่านพ่อลูกได้ข่าวมาว่า ช่วงนี้คนในวังพูดถึงนางกันไม่น้อย พูดกันว่าพ่อครัวในวังหลวงรู้สึกไม่เห็นด้วยที่นางได้ฉายาเทพแม่ครัวจึงอยากจะแข่งกับนางสักครา”

        ท่านอ๋องได้ฟังหันไปมองหน้าหนิงมู่ฉือ “ที่ข้าจะพูดกับเจ้าก็คือเรื่องนี้”

        หนิงมู่ฉือมีสีหน้างุนงง “อยากจะแข่งกับข้า?”

        ท่านอ๋องพยักหน้าใช้มือลูบเคราสีดอกเลาของตัวเอง “ใช่ นับตั้งแต่เจ้าชนะพ่อครัวจากต่างแคว้น มีคนไม่น้อยพูดว่าเจ้าแค่โชคดีไม่ได้ชนะด้วยความสามารถของเจ้าจริงๆ ทุกคนจึงอยากแย่งฉายาเทพแม่ครัวมาจากเจ้าเมื่อวานฝ่าบาทรับสั่งกับข้าว่า จะทรงเลือกวันให้เจ้าแข่งกับพ่อครัวของวังหลวง”

        หนิงมู่ฉือได้ฟังสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม“แต่ตอนนี้ข้าควรเก็บงำฝีมือเอาไว้ก่อนมิใช่หรือเจ้าคะ”

        ท่านอ๋องส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ“ไม่เป็นไรเจ้าก็แข่งไปเถิด ยิ่งเจ้าหลบๆ ซ่อนๆ ผู้คนจะยิ่งคาดเดากันไปใหญ่ ตอนแข่งเจ้าแสดงออกให้ดีๆถ้ามีโอกาสหลบซ่อนความสามารถ เจ้าก็หลบซ่อนสักหน่อยก็ใช้ได้แล้วฐานะของเจ้าตอนนี้ไม่เหมาะจะให้ผู้คนหันมาสนใจ มิเช่นนั้นจะเป็นอันตรายต่อตัวเจ้าเอง”ท่านอ๋องมีสีหน้าเคร่งเครียด

        หนิงมู่ฉือมีสีหน้าขรึมลงหลายส่วนลุกขึ้นยืนพร้อมกับกล่าว “ขอบคุณท่านอ๋องมากเจ้าค่ะที่เตือนฉือเอ๋อร์รู้แล้วว่าควรต้องทำเช่นไร”

        ท่านอ๋องได้ยินก็พยักหน้าอย่างวางใจ“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้วช่วงนี้เจ้าจงดูแลรักษาสุขภาพร่างกายให้ดี”

        หนิงมู่ฉือพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกมานางยังคงคิดเรื่องที่ท่านอ๋องพูดกับนางก่อนหน้านี้นางเดินอย่างเหม่อลอยจึงทำให้ชนเข้ากับจ้าวซีเหอ

        จ้าวซีเหอเห็นหนิงมู่ฉือมีสีหน้าเครียดรู้สึกเป็นห่วงยิ่งนักทว่าปากกลับเอ่ยหยอกเย้าออกไปอย่างเจ้าชู้ “ว่าอย่างไร แต่งงานกับข้า เป็นสาวใช้ข้างห้องของข้าเจ้าจะได้ไม่ต้องเจอเรื่องยุ่งยากพวกนี้ ดีหรือไม่”

        หนิงมู่ฉือรู้ว่าอีกฝ่ายล้อเล่นนางจึงยิ้มออกมา “ซื่อจื่อพูดล้อเล่นแล้ว”

        ใบหน้าจ้าวซีเหอแปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจเขาจับแขนหนิงมู่ฉือเอาไว้ เดินเข้าไปประชิดจนนางต้องถอยหลังตัวเข้าไปอยู่ในมุม “เจ้าก็รู้ว่าข้าพูดออกมาจากใจ”

        ใบหน้าหนิงมู่ฉือเปลี่ยนเป็นแดงก่ำจมูกได้กลิ่นดอกบัวจางๆ จากตัวคนตรงหน้า นางยิ้มอย่างทำอันใดไม่ถูก “ซื่อจื่อได้โปรดอย่าล้อข้าเล่นอีกเลยเจ้าค่ะ”

        จ้าวซีเหอถอนหายใจออกมาปล่อยมือจากหนิงมู่ฉือ แล้วยิ้มอย่างขมขื่น “เจ้าไม่รู้จริงๆ ด้วย”

        จ้าวซีเหอหันหลังเดินจากไปหนิงมู่ฉือมองภาพด้านหลังของจ้าวซีเหออย่างเหม่อลอยเห็นภาพด้านหลังของเขาดูเปลี่ยวเหงา หัวใจของนางรู้สึกอึดอัดราวกับมีบางสิ่งติดแน่นอยู่ข้างในก็ไม่ปานทว่านางทำได้เพียงมองภาพด้านหลังของเขาพร้อมกับยิ้มเจื่อนเท่านั้น “ขอโทษด้วย เพื่อมิให้ท่านต้องเดือดร้อนไปด้วยข้ามีแต่ต้องปล่อยมือ”

        จ้าวซีเหอเดินยิ้มอย่างเศร้าสร้อยไปตามทางเขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลงก่อนจะหันไปเอ่ยกับเด็กรับใช้ซึ่งเดินตามอยู่ด้านข้าง “ฉีอัน ข้าจะไปหอจุ้งหง”

        ฉีอันมองอย่างไม่เชื่อสายตา“ซื่อจื่อนานแล้วที่ท่านไม่ได้ไปหอจุ้ยหง เหตุใดวันนี้ถึง…”

        มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเป็นการบอกว่าอย่าพูดไป “ห้ามพูดมาก ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”

        ฉีอันพยักหน้าเดินตามหลังจ้าวซีเหอไปอย่างไม่วางใจ เดินไปจนถึงหอจุ้ยหงซึ่งมีโคมแดงแขวนอยู่ด้านหน้าเขามองหญิงสาวแต่งหน้าเข้มจัด มือที่ถือผ้าเช็ดหน้ากวักเรียกไม่หยุด กลิ่นชาดกลิ่นแป้งฟุ้งไปทั่วทั้งถนนฉีอันอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดจมูก

         จ้าวซีเหอเห็นท่าทางของฉีอันก็ยิ้มออกมาส่งสายตาหยอกล้อพลางเอ่ยกระเซ้า “ที่แท้เจ้าก็ยังไม่โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนี่เองต้องโทษเจ้านายอย่างข้าเองที่ดูแลเจ้าไม่ดี เช่นนั้นวันนี้เจ้าสนุกให้เต็มที่เถิด”

        ฉีอันถึงกับหน้าขึ้นสีแดงก่ำเมื่อได้ฟังกล่าวตอบอย่างอึกอัก “ซื่อ…ซื่อจื่อ…อย่า…อย่าดีกว่าขอรับ”

        จ้าวซีเหอหัวเราะออกมา “ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวข้าจ่ายเอง”กล่าวจบก็เดินเข้าไปในหอจุ้ยหงอย่างรวดเร็ว จากนั้นตะโกนเรียกแม่เล้าด้วยเสียงดังสนั่น“แม่เล้า มานี่หน่อย”

        แม่เล้าได้ยินเสียงเรียกอันคุ้นเคยปรี่เข้ามาหาด้วยความดีใจ จนเนื้อตัวซึ่งอุดมไปด้วยไขมันสั่นกระเพื่อมไปทั้งร่างเมื่อมาถึงก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากยิ้มออกมาอย่างเขินอาย “ไอโยว ซื่อจื่อมาแล้วหรือเจ้าคะไม่ทราบว่าที่วันนี้ที่เรียกข้า ต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ”

        จ้าวซีเหอหยิบพัดขึ้นมาคลี่ออกแล้วพัดเบาๆใบหน้าเต็มไปด้วยแววเย่อหยิ่ง เอ่ยกับแม่เล้าพร้อมทั้งชี้ไปที่ฉีอัน “หาสาวๆมาปรนนิบัติคุณชายท่านนี้หน่อยสิ”

        แม่เล้าได้ฟังจึงยิ้มเขินอายเดินไปหาฉีอันจับแขนฉีอันพลางส่งเสียงเรียกสาวๆ “เด็กๆ ลูกค้ามาแล้ว รีบมาบริการเร็ว”

        หญิงาวในหอนางโลมได้ยินประโยคนี้พาร่างอรชรอ้อนแอ้นตรงมาหาฉีอันอย่างดีอกดีใจเห็นฉีอันมีสีหน้าแดงก่ำ หัวเราะคิกคักพลางหันไปพูดกับแม่เล้าว่า “อ้าว ที่แท้คุณชายท่านนี้ยังเป็นคุณชายอ่อนหัดอยู่นี่เอง!”

        สิ้นเสียง จ้าวซีเหอที่อยู่บนชั้นบนของหอนางโลมซึ่งกำลังชมเรื่องสนุกอยู่พลันหัวเราะออกมา

        ฉีอันหน้าแดงยิ่งกว่าเดิมเอ่ยติดๆ ขัดๆ “เจ้า…เจ้าอย่ามาหาเรื่องข้านะ!”