คำพูดของจิ่งเยี่ยนกุยทำเอาหยางหว่านซิ่วถึงกับพูดไม่ออก เธอครุ่นคิดถึงพฤติกรรมของจิ่งเยี่ยนกุยอย่างละเอียด โดยรวมแล้วจิ่งเยี่ยนกุยเป็เด็กว่านอนสอนง่าย ไม่เคยทำอะไรเกินเลย เพียงแต่่นี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นติดกันถึงสองครั้งเท่านั้น
หยางหว่านซิ่วพูดเสียงแ่ “ฉันเชื่อว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของพ่อแก เขาแค่โมโหเท่านั้นเอง ถ้าพ่อแกต้องติดคุก แล้วใครจะทำนา? ถ้าเขามีประวัติติดคุก โรงงานทางใต้ก็คงไม่กล้ารับเขาทำงาน ถึงตอนนั้นพวกแกจะเอาอะไรมาประทังชีวิต?”
“เยี่ยนกุยเอ๋ย ย่ารู้ว่าแกเสียใจมากกับเื่ในครั้งนี้ แต่แกจะปล่อยให้พ่อแกติดคุกไม่ได้นะ ถือว่าย่าขอร้อง!”
จิ่งเยี่ยนกุยถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ มองหน้าหยางหว่านซิ่วแล้วถามเสียงเบา “คุณย่า ถ้าย่าเป็หนู ย่าจะทำยังไงคะ?”
หยางหว่านซิ่วที่ไม่กล้าสบตา เธอค่อยๆ เบือนหน้าไปทางอื่นแล้วเอ่ยเสียงแ่ “ฉัน…”
หยางหว่านซิ่วเป็คนตรงไปตรงมา ถ้าถูกใครกระทำเช่นนี้ ก็คงฮึดสู้จนถึงที่สุด นี่คือคำตอบในใจของเธอ แต่จิ่งเจี้ยนกั๋วคือลูกชาย เธอจะไม่ยอมให้จิ่งเยี่ยนกุยไปสู้จนเอาเป็เอาตายกับลูกชายแน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าจะตอบกลับยังไง
เมื่อจิ่งเยี่ยนกุยเห็นท่าทางของหยางหว่านซิ่วก็พอจะเดาความคิดออก รู้ว่าพูดถึงแค่ตรงนี้ก็มากพอแล้ว เธอจึงหันไปถามฟางเสียนจือว่า “ก่อนหน้านี้คุณเคยพูดว่าจะแต่งงานกับฉัน ยังจะเป็ความจริงอยู่ไหม?”
ฟางเสียนจือพยักหน้า “แน่นอนสิ”
จิ่งเยี่ยนกุยยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน “ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเลยสักอย่าง อายุยังไม่ถึงเกณฑ์แต่งงานตามกฎหมาย แถมยังอาจจะไม่มีสินเดิมติดตัวเลย ฝั่งบ้านสะใภ้ก็อาจจะมีพวกเหลือบฝูงหนึ่งที่จ้องจะเกาะกินเืฉัน แบบนี้คุณยังอยากจะแต่งงานกับฉันอยู่จริงเหรอ?”
ฟางเสียนจือมองเธอแล้วพูดว่า “พวกเขาบอกว่าบุญคุณช่วยชีวิตไม่อาจหาสิ่งใดทดแทน ทำได้เพียงมอบกายเคียงคู่”
จิ่งเยี่ยนกุย “…”
เธอนึกอยากจะหารือเื่นี้กับเขาสักยกจริงๆ นี่เขาไม่เล่นตามบทเลยนี่นา! เขากำลังจะเตือนเธอว่าเขาช่วยชีวิตเธอไว้สองครั้ง แล้วจะให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อทดแทนบุญคุณงั้นเหรอ?
คนสมัยนี้พูดจาอ้อมค้อม คำพูดนี้ของเขาถือว่าตรงไปตรงมาที่สุดแล้วในยุคนี้
เธอกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดว่า “งั้นก็ได้ ฉันขอพูดให้ชัดเจนก่อน เราหมั้นกันไว้ก่อนได้ หลังจากหมั้นแล้วถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ เมื่ออายุถึงเกณฑ์แต่งงาน ฉันก็จะแต่งงานกับคุณ แต่ถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ก็อาจจะต้องให้คุณรอฉันเรียนจบก่อน แบบนี้ตกลงไหม?”
“ตกลง” ฟางเสียนจือมองเธอพลางพูดว่า “ยังมีอะไรที่เธอ้าอีกไหม?”
จิ่งเยี่ยนกุยส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว”
เดิมทีฟางเสียนจือนึกว่าเธอจะขออะไรอีกไม่กี่อย่าง ไม่คิดว่าเธอจะแค่พูดถึงเื่่เวลาในการแต่งงาน ซึ่งเวลานั้นก็สมเหตุสมผลและถูกต้องกฎหมาย เขาจึงไม่มีข้อโต้แย้งอะไร
จิ่งเยี่ยนกุยหันไปมองหยางหว่านซิ่ว “ย่าคะ ย่าบอกว่าไม่อยากให้หนูเอาเื่ที่พ่อตีหนู หนูตกลงก็ได้ แต่หนูมีข้อเรียกร้องสองอย่าง”
“พูดมาสิ” หยางหว่านซิ่วรีบพูด “ขอแค่ไม่มากเกินไป ย่าก็ให้แกได้ทั้งนั้น”
จิ่งเยี่ยนกุยพูดช้าๆ “ข้อแรก หนูจะหมั้นกับฟางเสียนจือ และในวันหมั้นเขาจะต้องจัดงานเลี้ยงอาหารแปดอย่าง และเชิญคนทั้งหมู่บ้านมาร่วมกินข้าว”
ข้อเรียกร้องนี้ถึงแม้จะไม่มากเกินไป แต่ด้วยความขี้เหนียวของหลิวชุนฮวาแล้วคงไม่ยอมง่ายๆ หยางหว่านซิ่วครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ได้ ฉันตกลง”
สายตาของจิ่งเยี่ยนกุยฉายแววลุ่มลึกขึ้น “ข้อสอง ที่พ่อตีหนูครั้งนี้ ย่าบอกว่าแม่เป็คนยุ แม่ไม่ชอบหนูมาตลอด และพ่อก็เชื่อและฟังแต่แม่ หนูไม่กล้าอยู่ที่บ้านหลังนั้นอีกต่อไป ดังนั้นก่อนที่หนูกับฟางเสียนจือจะแต่งงานกัน หนูอยากจะไปอยู่กับพวกย่า และย้ายชื่อของหนูออกจากทะเบียนบ้านของตระกูลจิ่ง ไปอยู่ภายใต้ชื่อของพวกคุณย่าค่ะ”
ถึงแม้หยางหว่านซิ่วจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของจิ่งเยี่ยนกุย ถ้าใครโดนกระทำแบบนี้ ก็คงไม่อยากกลับไปอีก เธออยากจะพูดเกลี้ยกล่อมจิ่งเยี่ยนกุย แต่พอเห็นาแที่หัวและเห็นแววตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา
หยางหว่านซิ่วครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเบาๆ “แม้เื่นี้จะทำยากหน่อย แต่ย่าก็ตกลง”
จะไม่ตกลงได้ยังไง? ครั้งนี้ลูกชายทำร้ายจิตใจของจิ่งเยี่ยนกุยจริงๆ ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ก็รู้ว่าจิ่งเยี่ยนกุยคงได้ยินเื่ที่คนในหมู่บ้านพูดกันแล้ว ถึงได้นึกสงสัยว่าจิ่งเจี้ยนกั๋วและหลิวชุนฮวาเป็พ่อแม่แท้ๆ ของเธอหรือไม่
และจากที่ฟังคำพูดของจิ่งเยี่ยนกุยแล้ว ถ้าไม่ตกลงเื่นี้ เธอก็คงไม่กลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลจิ่ง และอาจจะย้ายมาอยู่ที่บ้านตระกูลฟางแทน ตอนนั้นคงจะยุ่งยากกว่าเดิม
จิ่งเยี่ยนกุยได้ยินหยางหว่านซิ่วตอบตกลงก็รู้สึกโล่งใจ ยุคนี้ยังไม่มีระบบบัตรประชาชน ระบบการจัดการทะเบียนบ้านจึงค่อนข้างเข้มงวด ไม่ว่าเธอจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย หรือออกไปทำธุรกิจข้างนอก ก็ต้องใช้ทะเบียนบ้านทั้งนั้น
ถ้าหากทะเบียนบ้านของเธอยังอยู่ภายใต้ชื่อของหลิวชุนฮวาและจิ่งเจี้ยนกั๋ว ด้วยนิสัยของทั้งสองคนนี้ จะต้องสร้างปัญหาให้เธอมากมายก่ายกองแน่นอน
ในเมื่อจะต้องจัดการเื่นี้ ก็ต้องจัดการรอบเดียวให้จบไปเลย!
หลังจากทำข้อตกลงกับหยางหว่านซิ่วแล้ว เธอก็ฝืนพยุงตัวลุกขึ้น จากนั้นหยางหว่านซิ่วและฟางเสียนจือก็พาเธอออกจากห้อง เธอเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าที่นี่คือบ้านของตระกูลฟาง ห้องที่เธอเพิ่งนอนเมื่อกี้ก็อาจจะเป็ห้องของฟางเสียนจือ
ตอนนี้จิ่งเยี่ยนกุยไม่มีเวลามามัวเขินอาย เพราะเธอรู้ว่ายังมีศึกหนักที่ต้องสู้รบ
ทางฝั่งสภาหมู่บ้านส่งเ้าหน้าที่ไกล่เกลี่ยมา รวมถึงจิ่งเจี้ยนกั๋วกับหลิวชุนฮวาและคนอื่นๆ ต่างก็มารออยู่ที่ข้างล่าง เมื่อครู่หลิวชุนฮวาอยากจะเข้ามา แต่ก็ถูกเจียงอี่โหลวขวางเอาไว้
วันนี้ตอนที่ฟางเสียนจือช่วยจิ่งเยี่ยนกุยไว้ เขาก็ต่อยจิ่งเจี้ยนกั๋วจนล้มลงไปกับพื้น ในตอนนั้นจิ่งเยี่ยนกุยเืไหลไม่หยุด ขาของเขาก็าเ็ จึงเคลื่อนไหวไม่สะดวก จึงรีบร้องบอกให้คนพาจิ่งเยี่ยนกุยไปที่บ้านของเชอฉางเกิน หลังจากทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ให้คนพาเธอมาที่บ้านตระกูลฟาง
จิ่งเจี้ยนกั๋วถูกต่อยจนมึนงง เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้มีคนในหมู่บ้านเคยบอกว่า ฟางเสียนจือฝึกฝนการต่อสู้มาก่อนและฝีมือดีมาก เขาถูกต่อยจนเริ่มได้สติ รู้ว่าเื่ในวันนี้เป็เื่ใหญ่ ภายในใจเกิดความหวาดกลัว จึงรีบกลับบ้านตระกูลจิ่งไปก่อน
เดิมทีคนในบ้านตระกูลจิ่งเตรียมจะกินข้าว เมื่อได้ยินว่าเกิดเื่แบบนั้นขึ้น ก็ไม่มีอารมณ์จะกินข้าวต่อ จากนั้นพอได้ยินว่าฟางเสียนจือไปหาผู้ใหญ่บ้าน ทุกคนก็เริ่มร้อนใจ หลิวชุนฮวาจึงลากจิ่งเจี้ยนกั๋วมาที่บ้านตระกูลฟางเพื่อจะเอาตัวจิ่งเยี่ยนกุยกลับไป
ถึงแม้ว่าเจียงอี่โหลวจะไม่เห็นด้วยที่ฟางเสียนจือจะแต่งงานกับจิ่งเยี่ยนกุย แต่ในเมื่อลูกชายของเธอยืนกราน และวันนี้ตอนที่จิ่งเยี่ยนกุยถูกส่งมาก็ดูน่าสงสารจริงๆ เธอเป็คนจิตใจดี เมื่อเห็นจิ่งเยี่ยนกุยหัวแตกเือาบ สุดท้ายก็ไม่อาจแข็งใจปฏิเสธได้
แล้วหลังจากนั้น เมื่อหลิวชุนฮวาและคนอื่นๆ มาถึง เจียงอี่โหลวก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป และค่อนหลิวชุนฮวาอย่างแรง “นี่เป็เื่ภายในครอบครัวของพวกคุณ ฉันไม่ควรยุ่งเกี่ยว แต่พวกคุณดูสิ่งที่พวกคุณทำสิ นี่มันเป็การกระทำของมนุษย์หรือยังไง?”
“บ้านของฉันถึงแม้จะเป็แค่บ้านธรรมดาๆ แต่ก็ไม่ต้อนรับฆาตกรเข้ามา ว่าอะไรนะ? จิ่งเยี่ยนกุยเป็ลูกสาวของพวกคุณ พวกคุณจะเอาตัวเธอกลับไปเหรอ? ขอโทษนะ เื่นี้ฉันทำไม่ได้จริงๆ เธอเป็คนที่ลูกชายของฉันช่วยเอาไว้ ถ้าพวกคุณพาเธอกลับไปแล้วทำร้ายเธอจนตาย ฉันกลัวว่าลูกชายฉันจะต้องมารับเคราะห์แทนอีก!”
2K
