“เฮ้อแม่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ว่าแต่เื่เด็กตกลงไปสอนแน่นะแม่จะไปบอกครูใหญ่ เขาให้เงินเดือนนิดหน่อยแต่แม่อยากให้หนูไปทำจะได้ไม่คิดอะไรมาก”
“ค่ะหนูไปสอนเองค่ะอยู่ไม่ไกลจากบ้านนี่คะ”บุญชญายิ้มให้นางวรรณาคนที่ให้ชีวิตใหม่กับตนแม้ว่าฐานะจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่นางวรรณาและสามีซึ่งคือนายสากลที่ทำงานรับราชการในตัวจังหวัดก็พยายามส่งเสียงให้เรียนจนจบปริญญาตรีและก็ได้ทำการเปลี่ยนชื่อนามสกุลของบุญชญาใหม่หมด
“หนูจะใช้ชื่อบุญแทนเบญก็ได้นะลูก”
“ไม่ค่ะ หนูชื่อเบญจา”บุญชญาพูดพลางนึกถึงหน้าของใครบางคนตอนที่ตนกำลังจะร่วงลงเหวสีหน้าเขาดูเศร้าเสียใจราวกับคนเสียสติแต่มันก็สายเกินกว่าที่เขาจะไถ่โทษได้แล้วเพราะจนป่านนี้ก็ไม่มีใครได้ข่าวคราวเขาอีกเลย
‘คุณคงไปอยู่ที่ไหนสักแห่งฉันภาวนาให้คุณโชคดีแบบฉันนะเื่ที่ผ่านมาฉันอโหสิกรรมให้ ชาติหน้าคงไม่จองเวรกันอีก’
“พรุ่งนี้ตื่นใส่บาตรนะ”นางวรรณาเอ่ยบอกกับลูกสาว
“ค่ะ หนูอยากทำบุญให้บางคนค่ะ”ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าที่ไม่เคยจางหายไปได้แต่ฝืนยิ้มให้คนที่ชุบชีวิตใหม่ให้ตนเองอีกครั้งหนึ่ง
สามวันต่อมา
“มาหาใครคะ”เสียงแม่บ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นคนที่มากดกริ่งหน้าบ้าน
“คุณบุญนภา”
“คุณชื่ออะไร” ป้าส้มแม่บ้านของที่นี่มองหน้าแล้วก็คิดเพราะคุ้นๆแต่นึกไม่ออก
“ใครมา” นางบุญนภาเดินมาที่หน้าบ้านเพื่อชมดอกไม้พอดิบพอดี
“ไม่รู้ค่ะ” ป้าส้มตอบแล้วก็นิ่งเงียบในขณะที่นางบุญนภากำลังหันมามองหญิงสาวที่ยืนจ้องมาทางตนพอดิบพอดี
“คุณแม่”เสียงเรียกทำให้นางบุญนภารีบเดินไปหาด้วยความสงสัย
“เดี๋ยวนะ ใช่จริงๆด้วย” นางบุญนภาดีใจจนเข่าทรุดลงที่พื้นทำให้เพลงพิณที่ได้ยินรีบวิ่งออกมาดูด้วยความใ
“คุณแม่ครับ” บดินทร์ร้องด้วยความใที่มารดาทำท่าเหมือนจะเป็ลม
“คุณดินมีคนมาหาคุณผู้หญิงค่ะ”
“พี่ดินใช่ไหม” หญิงสาวรูปร่างเพรียวถามพร้อมกับยิ้ม
“น้องบุญ น้องบุญใช่จริงๆด้วย”บดินทร์ดีใจมากจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเปิดประตูก็รีบสวมกอดน้องสาวแล้วก็พูดพร่ำไม่หยุดในขณะที่เพลงพิณที่ยืนอยู่ใกล้ๆได้แต่มองและก็คิดตามลำดับเื่ราวเท่าที่ตนจะนึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“คุณภาสลูกบุญกลับมาแล้ว”
“จริงเหรอ”นายประภาสรีบออกมาดูแล้วก็สวมกอดบุตรสาวด้วยความดีใจ
“คุณแม่ทำใจดีๆค่ะ หายใจลึกๆ”
“หนูไปอยู่ที่ไหนแม่จะตายอยู่แล้วลูก”
“หนูกลับมาแล้วค่ะ” กุลธิดาประคองนางบุญนภาแล้วก็พาเดินไปด้านในก่อนจะมองรอบๆเพราะเกรงจะทำอะไรผิดจนทุกคนจับได้
“งั้นหนูไปเตรียมอาหารเพิ่มนะคะ” เพลงพิณรีบเดินตามป้าส้มไปที่ครัว
“เล่ามาลูกหนูไปอยู่ที่ไหน”นายประภาสถามด้วยความอยากรู้
“มีคนช่วยไว้ค่ะแต่เขาไม่อยากให้เป็ข่าวอีกอย่างหนูจำอะไรไม่ได้ตอนแรกๆพออยู่ๆไปก็เลยอยากอยู่กับเขาเพื่อตอบแทนบุญคุณเขา”
“มันนานไปนะลูกไม่คิดถึงพ่อกับแม่แล้วก็พี่ดินเหรอ”
“คิดถึงค่ะ”กุลธิดาหันไปสบตาบดินทร์แต่ต้องรีบหลบสายตา
“น้องโตขึ้นดูผิดหูผิดตาไปมากถ้าเจอที่อื่นอาจจำไม่ได้นะถ้าไม่ได้อยู่ตรงหน้า”บดินทร์พูดพลางสำรวจใบหน้างามที่ปราศจากร่องรอยใดๆซึ่งเขารู้สึกผิดปกติหากว่าตกลงเหวไปแบบนั้นย่อมมีาแเหลือทิ้งไว้อยู่แล้วเขาได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ
“หนูขอร้องนะคะเื่ที่หนูยังมีชีวิตอยู่ห้ามบอกใครค่ะแม้แต่ตำรวจ”
“ทำไมล่ะลูก”
“หนูไม่อยากเป็ข่าวได้ไหมคะหนูขอร้อง”
“มันก็หลายปีแล้วทุกคนผ่าน่เวลาเลวร้ายมาหมดแล้วพ่อตามใจลูกละกัน”
“ค่ะ” กุลธิดามองตานายประภาสและรับรู้ว่าเขาเป็ห่วงด้วยใจจริงอาจเพราะเขาเป็พ่อแท้ๆส่วนนางบุญนภานั้นก็แสดงออกว่ารักบุญชญามากจนตนััได้
‘พ่อกับคุณบุญนภาก็รักน้องบุญนะยังไม่ผิดปกติอะไรเลยเหลือไอ้พี่ดินว่ารักจริงไหม’
“เพลงเอาน้ำหวานมาให้คุณบุญสิ”นางบุญนภาหันไปบอกเพลงพิณที่กำลังจะเดินเข้ามาหา
“ได้ค่ะ”
“ใครคะ”กุลธิดาเห็นเพลงพิณก็นึกสงสัยว่าครอบครัวนี้มีลูกสาวเพิ่มตอนไหน
“คนที่พี่ขับรถชน พี่รับมาอุปการะ”
“เหรอคะ”กุลธิดาสำรวจเพลงพิณด้วยสายตาอย่างรวดเร็วผิวพรรณหน้าตาดูดีราวกับลูกคุณหนูแล้วเหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่ทั้งที่ก็เกิดเื่มาตั้งหลายปีแล้ว
‘ไอ้พี่ดินมันจะเคลมยัยนี่ปะวะ’
“น้ำหวานค่ะคุณบุญ”เพลงพิณยิ้มแล้วยกแก้วน้ำหวานเพื่อยื่นให้
“อือ” กุลธิดารับแก้วน้ำแล้วก็นิ่งจ้องหน้าเพลงพิณจนหญิงสาวรู้สึกว่าแววตานั้นดูไม่ค่อยเป็มิตรนัก
“คุณบุญคะ เพลงขอโทษแทนพี่ชายค่ะเพลงยอมชดใช้ทุกอย่างเท่าที่เพลงจะทำได้เพลงขอโทษค่ะ”เพลงพิณก้มลงกราบที่เท้าของกุลธิดาทำให้กุลธิดาหงุดหงิดเพราะไม่คิดว่าจะมีคนมากราบเท้าตนแบบนี้
“เฮ้ย!บ้าปะเนี่ย กราบอะไรฉันเด็กกว่าเธอไม่ใช่เหรอ”
“เพลงขอโทษค่ะ”เพลงพิณน้ำตาคลอเบ้าเพราะรู้ดีว่าพี่ชายของตนทำเกินไปทั้งที่ยังไม่รู้เื่ราวอะไรเลย
“พี่ชายเธอตายแล้วใช่ไหม”กุลธิดายิงคำถามจนเพลงพิณสะอื้นมากกว่าเดิม
“ฮือ เพลงไม่ได้ข่าวเลยค่ะไม่มีใครรู้เลยว่าพี่ธิปยังมีชีวิตอยู่ไหมพี่ธิปขยันอดออมเก็บเงินไว้เพื่อให้เพลงเรียนหนังสือแต่ก็ไม่ทันไรเพลงก็ก่อเื่เสียก่อนพี่ธิปแค่รักเพลงและเข้าใจผิดยกโทษให้พี่ชายเพลงด้วยนะคะ” เพลงพิณพูดพลางพนมมือไหว้ทุกคน
“พอแล้วหนูเอาไว้ค่อยคุยกันตอนนี้ลูกบุญคงอยากนอนที่ห้องของตัวเองแล้ว แม่ให้ป้าส้มทำความสะอาดทุกวันเลยลูกหนูเพลงไปทำอะไรก็ไปเถอะไม่ต้องคิดมากนะฉันเข้าใจหนู”
“ขอบคุณค่ะคุณนภา”เพลงพิณยกมือไหว้แล้วก็ยิ้มเพราะนางบุญนภาดีกับตนไม่น้อยกว่าบดินทร์เลยแม้แต่น้อย
“งั้นไปคุยกันที่ห้องลูก”นางบุญนภาและนายประภาสเดินนำหน้าบุตรสาวไปที่ห้องนอนส่วนบดินทร์นั่งมองเพลงพิณที่ร้องสะอื้นอยู่ข้างๆโซฟา
“เลิกร้องไห้เถอะเลิกอ่อนแอดูน้องบุญสิเมื่อก่อนก็อ่อนแอมาคราวนี้ดูเข้มแข็งมาก”เขาพูดพลางก็แปลกใจที่บุญชญาดูเปลี่ยนไปมากเลยทีเดียวโดยเฉพาะแววตาที่แสนซื่อมันหายไปแล้วเหลือแค่แววตาที่แฝงอะไรบางอย่างที่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันสื่อถึงอะไรกันแน่
4K
![สาวชาวนาผู้ชั่วร้ายกับระบบวิเศษ 【 农门坏丫头 】[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1662953995_99345856.webp)
